De minste zijn

Opnieuw staan we stil bij de opdracht die Johannes in zijn eerste zendbrief geeft: Die zegt dat hij in Hem blijft, die moet ook zelf alzo wandelen gelijk Hij gewandeld heeft (1 Joh. 2:6). Deze keer gaat het over onze levenshouding. De apostel Paulus benadrukt in het tweede hoofdstuk van de brief aan de Filippenzen dat er in de gemeente sprake moet zijn van eenheid, eensgezindheid, dezelfde liefde hebbende, van één gemoed en van één gevoelen zijnde. Daarmee bedoelt hij dat het een zaak is van ons ‘hart’. Dat lijkt eenvoudig, maar dat is het niet. Want van ons allen geldt dat wij van nature – lijkend op satan - liefhebbers van onszelf zijn en we haten onze naasten… Als de Heilige Geest in het hart van mensen gaat werken, zijn ze heus niet vanzelf het tegenovergestelde. Nee, ze moeten het verkeerde afleren en het goede aanleren. Daarom maakt de apostel het heel concreet: Doet geen ding door twisting of ijdele eer, maar door ootmoedigheid achte de een den ander uitnemender dan zichzelven (vers 3). En richt je daarbij in de eerste plaats op de ander, zo lezen we in vers 4. Dus – samenvattend – de goede dingen doen voor elkaar zonder dat je daarover ruzie maakt en zonder dat je het doet om door anderen geprezen te worden. Nee, in ootmoed waarbij je de andere persoon belangrijker acht dan jezelf. Breng dat eens in praktijk! Jij hebt al een paar keer de tafel afgeruimd, nu is het toch wel de hoogste tijd dat je zusje het gaat doen. En jij hebt trouwens al een paar keer boodschappen gedaan en de schoenen gepoetst. Nu is het wel mooi geweest… Thuisblijven bij je zieke broertje, terwijl de anderen naar een gezellige verjaardag gaan? Nee toch, de vorige keer kon jij ook al niet mee… Of dat meisje naast je bij wiskunde. Jij begrijpt de sommen heel goed, maar zij niet. Waarom zou je haar helpen? Om er door geprezen te worden (“wat ben jij slim zeg!”) of omdat je wil dat zij ook een mooi cijfer kan halen? Het eerste is ‘ ijdele eer’, het andere is ‘goed’. Paulus gaat ons nu wijzen op het voorbeeld dat de Heere Jezus ons heeft gegeven: Want dat gevoelen zij in u, hetwelk ook in Christus Jezus was (vers 5). Het gaat om de gezindheid van de Zaligmaker. Hij was en bleef God, maar kwam naar deze aarde zonder de Goddelijke heerlijkheid te laten zien. Die liet Hij als het ware achter in de hemel. De Heere Jezus zei niet tegen Zijn Vader: “Ik wil alleen naar de aarde als ik mijn Goddelijke glans mag meenemen”. Nee, Hij kwam zonder deze heerlijkheid. Zo werd Hij geboren in een beestenstal, in de kribbe omdat voor Hem geen plaats was in de herberg. En al de tijd dat Hij op aarde was heeft Hij Zichzelf vernederd, ja heeft Zichzelven vernietigd, de gestaltenis eens dienstknechts aangenomen hebbende, en is den mensen gelijk geworden (vers 7). Hij was zelfs bereid om de vreselijke, smadelijke en smartelijke kruisdood te sterven (vers 8). Christus deed dit als Borg, om de zaligheid voor Zijn Kerk te verdienen. Maar daarin is Hij ons ook tot een voorbeeld. De Meester leert ons wat nu ten diepste zelfverloochening en nederigheid is. Hij liet Zichzelf niet voorstaan op Zijn Goddelijke voorrechten, maar was zelfs bereid om slavenwerk – zoals het wassen van de voeten van de discipelen – te doen. Doe als Ik, zo houdt Hij ons voor: Gelijk de Zoon des mensen niet is gekomen om gediend te worden, maar om te dienen (Matth. 20:28a). En jij? Ben jij bereid om je handen (letterlijk) vuil te maken? Ben jij bereid om ‘tijd’ te maken om andere jongeren of ouderen te helpen? Of ben je daar te goed voor? Denk aan deze woorden: want dat gevoelen zij in jou, dat ook in Christus Jezus was…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen