Duisternis en licht

De vorige keer stonden we stil bij de leer van de gnostiek. Deze mensen waren er ook in de gemeente. Nu was het zo dat de verkondigers van deze leer zichzelf erg hoog hadden staan. Zij gingen prat op hun kennis van verborgen zaken en hun intieme omgang met God. Zij voelden zich verheven boven het kwaad en meenden min of meer een zondeloos leven te leiden. Daarom wil Johannes deze mensen en de ‘luisteraars’ ernstig waarschuwen. Dat gold ook voor mensen die niet, of in mindere mate, waren beïnvloed door de leer van de gnostiek, maar over wiens leven Johannes zich eveneens grote zorgen maakte. De apostel ziet dat er tussen de ware gelovigen ‘naamchristenen’ zijn. Hun levenspraktijk spoort niet met hetgeen zij belijden te geloven. Het klopt gewoon niet… Dan ben je…. een leugenaar, aldus de apostel der liefde.
Hier hebben we meteen het ‘front’ waartegen Johannes in zijn eerste brief de strijd aanbindt. Hij maakt onderscheid tussen de ‘duisternis’ en het ‘licht’: En dit is de verkondiging die wij van Hem gehoord hebben, en wij u verkondigen, dat God een Licht is en gans geen duisternis in Hem is. Indien wij zeggen dat wij gemeenschap met Hem hebben, en wij in de duisternis wandelen, zo liegen wij, en doen de waarheid niet (1 Joh. 1: 5-6). Johannes stoot meteen door naar de levenspraktijk, een belangrijk thema van zijn brief (zie ook 1 Joh. 2: 3-11; 1 Joh. 3:3). Kijk, zegt hij, aan de ene kant is er het rijk van de duisternis waarover satan heerst. Anderzijds is daar het rijk van Christus, Die het Licht der wereld is. Het rijk van duisternis betekent een leven in de zonden, een leven aan de hand van satan, een leven in de ‘gevangenis’ van de zondige begeerten, gedachten en werken. Het wordt een duistere wereld genoemd, omdat het een wereld is waar demonen het voor het zeggen hebben en vaak zijn het ook zaken waarmee we liever niet naar buiten treden (al is het erg genoeg dat tegenwoordig veel mensen zich niet meer schamen om een zondeloos leven openlijk te etaleren).
Wie door het wonder van de wedergeboorte een kind van God is geworden, is geen onderdaan meer van het rijk van satan, maar die is een inwoner van de ‘stad Gods’. Door de wedergeboorte is er gemeenschap met Christus en willen we ook leven zoals Hij dat ons voorhoudt in Zijn Woord en in Zijn geboden. Daarom vervolgt Johannes in het zevende vers: Maar indien wij in het licht wandelen, gelijk Hij in het licht is, zo hebben wij gemeenschap met elkander, en het bloed van Jezus Christus, Zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde. De Statenvertalers hebben bij deze laatste toevoeging over het bloed van Christus aangetekend: “Dit doet de apostel daarbij om te tonen dat ons wandelen in het licht niet een verdienende of werkende oorzaak van deze onze gemeenschap met God is, maar een vrucht en kenteken derzelve.” (kant. 30). Door Christus’ verdienste alleen! De nieuwe levenswandel, het wandelen voor Gods aangezicht ‘in het licht’, met die andere gezindheid (getekend door de liefde voor God en de naasten) is geen ‘eigen verdienste’. Het rechtvaardigend geloof in Christus kent ook een ‘gevolg’, namelijk de levenswandel. We lezen in de Heidelbergse Catechismus: “Het is onmogelijk, dat, zo wie Christus door een waarachtig geloof ingeplant is, niet zou voortbrengen vruchten der dankbaarheid” (antw. 64). Johannes zegt: “Toets je leven hier eens aan. Is je leven een ‘reukoffer’ voor de Heere geworden (ook al moet je tot je schaamte en schande bekennen dat er nog zoveel gebreken zijn)?” Stel jezelf die vraag: wat ziet God, wat zien de mensen ervan in mijn leven?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen