Jezus is echt Gods Zoon

De zendbrieven in het Nieuwe Testament hebben een eigen historische context. Ofwel een concrete aanleiding. Er zijn predikers die grote dwalingen verkondigen. Ook de leden van de gemeenten vernemen hiervan en mogelijk verkeren zelfs reeds dwaalleraren onder hen. Wolven in schaapskleren, noemde de Heere Jezus hen (Matth. 7:15). En Paulus spreekt over ‘kwade arbeiders’ en ‘honden’ (Fil. 3:2). Zij komen om de kudde te verderven. Daarom waarschuwt Johannes de gemeenten en onderwijst hen door middel van een zendbrief.
De verkondigde dwaling betreft de ketterse leer van de gnostiek (afkomstig van het woord ‘gnosis’ dat kennis betekent). De seculiere aanhangers van de gnostiek geloofden dat de mens afkomstig is uit een goddelijke wereld en dat hij in zijn aardse omstandigheden toch een goddelijke kern in zich heeft. Maar deze ‘kern’ is als het ware verstrikt geraakt in het kwaad van de materie, de stoffelijke wereld. De gnostici wijzen erop dat het belangrijk is dat je jezelf moet leren kennen, dat je bewust wordt van je goddelijke kern. Als je deze kennis van jezelf hebt, ken je ook God. Dus zelfkennis valt samen met godskennis.
Welnu, als de ‘materie’ moet worden gezien als ‘kwaad’ kan het natuurlijk niet zo zijn dat een goddelijk wezen als de Zoon van God de gestalte van een mens kon aannemen. Maar wie was Jezus Christus dan? Als Hij echt de Zoon van God was, kon Hij toch niet ook waarachtig mens zijn. Nu waren er leraren in de vroege kerk die hiervoor een oplossing hadden gevonden. Zij maakten onderscheid tussen de mens Jezus en de geestelijke Christus die op de mens Jezus neerdaalde bij Zijn doop in de Jordaan. Maar voordat de Heere Jezus zou worden gekruisigd heeft de geestelijke Christus Hem weer verlaten (Mijn God waarom hebt Gij Mij verlaten). Deze opvatting kent overigens weer verschillende varianten. Zo zijn er ook de zogenoemde docetisten die beweerden dat de Heere Jezus een ‘schijnlichaam’ (dus niet echt van ‘vlees en bloed’ zoals wij dat hebben) heeft aangenomen. Maar welke variant men ook neemt, het gaat om de ontkenning dat de Zoon van God tegelijk waarachtig God en waarachtig mens was. Op verschillende plaatsen in de zendbrief bestrijdt Johannes deze opvatting. Telkens legt hij er de nadruk op dat de Heere Jezus echt mens is geweest. Lees nog maar eens hoofdstuk 1 vers 1-3, waarin Johannes als ooggetuige het bewijs levert dat de Heere Jezus waarachtig mens is geweest: Hetgeen wij gezien hebben met onze ogen, hetgeen wij aanschouwd hebben en onze handen getast hebben van het Woord des leven. Telkens vraagt Johannes aandacht voor dit thema door de lezer te wijzen op de identiteit van de Heere Jezus (zie ook 1 Joh. 2: 22; 1 Joh. 4:2, 1 Joh. 4:1-6). De Heere Jezus is echt gekomen ‘door water en bloed’ (1 Joh. 5:6). Heel de tijd op aarde was en bleef Hij één en dezelfde ondeelbare Persoon.
De dwaling waartegen Johannes streed, bleef nog eeuwen lang levend. Tijdens kerkelijke vergaderingen (concilies) is geprobeerd hierop een antwoord te geven in de vorm van belijdenissen. In de geloofsbelijdenis van Nicea (325 na Chr.) wordt beleden: “Die om ons mensen en om onze zaligheid, is nedergekomen uit den hemel, en vlees is geworden van den Heiligen Geest uit de maagd Maria, en een mens geworden is”. En met Athanasius (333 na Chr.) belijden wij: “Maar het is tot de eeuwige zaligheid nodig, dat hij ook de menswording van onzen Heere Jezus Christus getrouwelijk gelove. Zo is dan het rechte geloof, dat wij geloven en belijden, dat onze Heere Jezus Christus, Gods Zoon, God en mens is”. Mag jij dit voor God en de mensen belijden? Met hart en mond?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen