Net op tijd

Maar Niko hoort het al niet meer. De minuten gaan langzaam voorbij. Zwijgend staart Karan de duisternis in. ..Hoelang zitten we hier nu al", vraagt hij zich af. Zijn ogen vullen zich met tranen. ..Nee. niet huilen", zegt hij hardop, „vader zoekt ons wel op.”

Hij maakt Niko wakker. „Kom. zo word je veel te koud. Laten we een beetje heen en weer lopen", stelt hij voor.

Slaperig staat Niko op. Waar is hij ook al weer? O ja. hij weet het al. Ze zijn nog op die nare ijsschots. Karan praat zachtjes.

„Weet je. waar die witte zendeling vandaan kwam. daar was de lente heel warm. Ik wou dat het hier nu ook zo warm was. Ik heb het zo koud."

Niko knikt maar een beetje. Hij luistert. Hoort hij daar iets kraken? Ja, kijk. de randen van het ijs zijn langzaam aan het afbrokkelen. Hij wijst er naar. Karan schrikt. O. hij hoopt maar dat vader hen vindt. In zijn hart is hij er helemaal niet zo zeker van. De ijsvlakte is zo groot. Ze zijn zo ver van huis. De honden worden ook bang. Ze zien het water op het ijs komen en blaffen. Keffend springen ze heen en weer.

Dan zegt Niko: „Zullen we de grote watergeest aanbidden? We hebben geen offer, maar misschien helpt het."

Karan knikt. Ze knielen samen neer en grijpen de koordjes met de beretanden die om hun nek hangen. Dat helpt. En dan bidden ze. Ze weten niet beter. Ze weten niet dal de watergeest helemaal niet bestaat.

Het wordt al donker. De ijsschots, waar de jongens op zitten, wordt steeds kleiner. De honden blaffen nog steeds woedend naar het komende water. Karan kijkt Niko aan. „De wagergeest helpt niet", zegt hij. „Zullen.... zullen we de God van de zendeling aanbidden? Die God hielp de zendeling altijd. Misschien helpt Hij ons ook wel." Niko knikt. Weer knielen zc neer.

„God van de witte zendeling", zegt Niko eerbiedig, „kunt U ons helpen? We zijn in gevaar. Kunt U vader en de mannen hierheen sturen alstublieft? " Hij zucht. „Misschien helpt het", zegt hij hoopvol. Karan houdt zijn vinger tegen zijn lippen. Stil! Hoort hij daar iets plonzen? Zou.... zou het.... Hij zet zijn handen aan zijn mond. „Is daar iemand? ", roept hij. „Wc zijn hier!"

Dan ziet hij drie kano's. Vlakbij zijn ze. De mannen roeien snel naar hen toe en pakken de twee bange jongens beet. Ze zetten zc in de kano en wikkelen dikke dekens om hen heen.

„Jongens toch", zucht vader, „zitten jullie helemaal hier!"

F.cn van de mannen stapt uit en pakt de gevangen vis en de twee schuwe hondjes. Dan gaan ze gauw in de richting van het land.

„Ik zag jullie voetstappen bij de oever en ik dacht dat ik in de verte honden hoorde blaffen", vertelt vader. „Toen zijn we gelijk met de kano's gaan zoeken."

Niko leunt tegen vader aan. En dan zegt hij ineens: „Vader, de watergeest hielp ons niet. en toen hebben we de God van de zendeling aangebeden. En weet u, vader. Hij heeft ons geholpen. Ik.... ik geloof vast dat Hij sterker is dan de watergeest." Vader drukt de jongens dicht tegen zich aan. Hij kijkt even om zich heen. dan fluistert hij: „Ik geloof het ook. jongens."

Niko kijkt hem verrast aan en Karan glimlacht blij. „En weet je", gaat vader verder, „de zendeling is vandaag weer in ons dorp gekomen!" Maar dat horen de jongens niet meer. Ze zijn allebei in slaap gevallen. De boot glijdt snel verder. Ze zijn bijna thuis. Gelukkig!

Wyckoff (U.S.A.) Alien Vogelaar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen