Het kleine meisje en de gevangene

De agenten zetten hem in een hoek op een houten stoel. Iedereen in de ruimte keek weg. De mensen wilden niets met hem te maken hebben. Maar het meisje bleef naar hem kijken. Eerst was ze een beetje bang. Hij trok een boze grimas, alsof hij wilde zeggen: “Blijf uit mijn buurt.” Maar iets in haar hart zei dat ze toch naar hem toe moest.

Ze liet haar vaders hand los en liep naar de man. Met grote, tranende ogen keek ze hem aan en zei zacht: “Ik heb medelijden met u.”

De man zei niets. Hij keek haar boos aan, en ze schrok en rende snel terug naar haar vader. Maar ze bleef naar hem kijken. Iets in haar ogen bleef zacht en moedig.

Even later liep ze weer langs hem. Opnieuw liet ze haar vaders hand los, liep naar de man toe en zei: “De Heere Jezus heeft ook medelijden met u.”

Toen kwam de trein. Het meisje en haar vader stapten in. De agenten stapten met de gevangene in een andere coupé. De man zag het meisje nooit meer terug.

Bij de gevangenis zeiden de agenten tegen de bewaker: “Deze gevangene is erg moeilijk. Hij is koppig en gevaarlijk. U zult veel problemen met hem krijgen.”

De bewaker werd er een beetje zenuwachtig van. Hij besloot dat de gevangene geen andere mensen mocht zien en zette hem alleen in een cel. Maar wat er toen gebeurde, had niemand verwacht: de man was gehoorzaam, beleefd en rustig. Hij zei netjes “ja meneer” en “nee meneer” en deed wat hem werd gevraagd.

Na een paar weken vroeg de bewaker verbaasd: “Waarom ben jij zo anders dan ze zeiden?”

De man keek hem aan en zei eerlijk: “Ze hadden gelijk. Ik wás die man. Boos. Hard. Gevaarlijk. Maar... op het station... was daar een meisje.”

Toen vertelde hij over haar. Over haar ogen. Haar stem. De woorden: “Ik heb medelijden met u” en daarna: “De Heere Jezus heeft ook medelijden met u.”

Hij zei: “Die woorden braken iets open in mij. Ze deden me denken aan mijn moeder, die nu in de hemel is. In de trein heb ik gebeden. Voor het eerst in jaren. Ik vroeg God om vergeving. En ik voelde dat Hij me hoorde. De Heere Jezus heeft me veranderd. Nu ben ik een ander mens.”

De bewaker was diep onder de indruk. Na een tijd mocht de man met andere gevangenen praten. Hij luisterde naar hen, bad met hen en vertelde over Jezus. De man die eerst als gevaarlijk werd gezien, werd een zegen voor velen.

Maar wat hij nooit vergat, was dat kleine meisje. Haar moed. Haar tranen. En haar woorden die zijn hart veranderden.

Dit verhaal komt uit het boek ‘Een redder in nood’ Het is geschreven door Joel R. Beeke en Diana Kleyn

In dit boek staan allerlei verhalen waarin je kunt lezen hoe God graag wil dat wij leven en hoe wij de Bijbel moeten lezen. Naast het verhaal over een redder in nood, kun je een verhaal lezen over een dappere kleine schoenpoetser, over de gestolen slee en nog veel meer prachtige, christelijke verhalen. De verhalen zijn gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Leeftijd: 6-12 jaar.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen