God geeft het leven

Het leven is een wonder. Ik loof U, omdat ik op een heel vreselijke (=indrukwekkende) wijze wonderbaarlijk gemaakt ben (Psalm 139:14). Al kunnen mensen, wetenschappers en doktoren nog zoveel, alleen God geeft het leven. Hij heeft ook jouw leven gegeven en Hij geeft het je elke dag weer. Hij beschermt het leven. Je leven is in Zijn hand. Daar kun je dus niet mee doen wat je wilt. Je moet er zuinig op zijn: gezond leven, jezelf niet in gevaar brengen. En je moet je leven ook weer aan Hem terug kunnen geven. Op Zijn tijd. Want alleen Hij die het leven geeft, kan het ook weer beëindigen.

Moet het leven alleen beschermd worden als het goed is? Wie bepaalt dat eigenlijk? Dokters ouders, de persoon zelf? Dat hoeven wij niet te doen. De Heere heeft met ieders leven een doel, al begrijpen wij het niet altijd. Hij vindt elk leven de moeite waard. En Hij weet hoelang het zal duren. Als wij over het leven willen beschikken, dan willen we als God zijn. Toch moeten we andere mensen niet veroordelen. Er kunnen heel moeilijke situaties zijn. Door ziekte handicap, verdriet, problemen, pijn. Misschien is jouw eigen leven wel uitzichtsloos en weet je niet hoe je verder moet leven. Of misschien ken je een andere jongere die steeds vaker denkt dat de dood een oplossing is voor zijn problemen. Blijf daar niet mee rondlopen, maar zoek hulp. De dood is geen oplossing.

1. Het leven behoort toe aan de Schepper. Hoe blijkt in jouw leven dat je dat wel of niet beseft?
2. Hoe is jouw leven dagelijks in gevaar?
3. Hoe kun je je eigen leven in gevaar brengen?
4. Steeds minder mensen beseffen dat ons leven in Gods hand is. Ze vinden dat ze het recht hebben om over hun eigen leven te beslissen. En in sommige situaties ook over dat van anderen.
- Een meisje dat verkracht is door een crimineel, verwacht een kind. Ze is bang dat ze niet van dat kind kan houden.
- Een zwaar zieke die niet meer beter wordt, wil niet langer lijden.
- De ouders van een gehandicapt kind dat bijna geen contact kan maken, vinden dat zijn leven geen zin heeft.
a. Wat vind je van deze situaties?
b. Verbiedt het zesde gebod om deze levens te beeïndigen? Zou het dan doodslag zijn?
c. Waarom vinden veel mensen abortus en euthanasie een goede oplossing?
d. Waarom moet elk leven beschermd worden, ook al vindt iemand dat leven misschien 'zinloos'?
5. Zou het voor Kelly beter zijn geweest als ze niet geboren was?
6. Wanneer is leven onterecht (dat betekent dat het er niet had moeten zijn)?
7. Iemand schreef over Kelly twee dingen
- Als een baby waarschijnlijk een ernstige handicap heeft, is abortus "eerder plicht dan een mogelijkheid."
- Als een baby ernstig gehandicapt geboren wordt, moeten de ouders ook nog op de geboortedag kunnen besluiten het leven van hun kind te laten beëindigen.
Wat vind je van deze twee meningen? Is er verschil tussen doden voor en doden vlak na de geboorte?
8. De schrijfster zou willen dat haar moeder door euthanasie "uit haar lijden verlost" werd.
9. De dokter zegt dat euthanasie bij deze vrouw niet mag. Wat vind je van deze wet?
10. Wat is volgens de schrijfster het verschil tussen haar oude moeder en een hond? En wat is volgens jou het verschil?
11. Wat kan er wel voor deze moeder gedaan worden?

Praten kan Kelly niet. Ook lopen is voor haar onmogelijk: ze is spastisch en heeft misvormde voetjes. Ze herkent nauwelijks mensen en is ernstig verstandelijk gehandicapt. Ze ziet en hoort slecht en huilt vaak: waarschijnlijk heeft ze altijd pijn.
Kelly is inmiddels negen jaar oud. Haar ouders vinden dat ze nooit geboren had moeten worden. Als ze geweten hadden dat de baby gehandicapt was, dan zouden ze voor een abortus hebben gekozen. Maar de verloskundige vond een onderzoek tijdens de zwangerschap niet nodig. De rechter vindt dat het ziekenhuis nu voor de opvoeding en verzorging van Kelly moet betalen totdat ze 21 jaar is. Bovendien vindt hij dat het voor Kelly beter was geweestals ze niet geboren was. Hij noemt het leven van Kelly 'wrongful life', dat betekent en onterecht of onrechtvaardig leven.

Mijn moeder wil niet meer. Die zit na een herseninfarcten en een ongelooflijk aantal tia's in een rolstoel. Alleen haar rechterhand beweegt nog. Ze heeft moeite met lezen, tv-kijken en praten, maar is geestelijk volkomen helder. Dus zei ze tegen haar huisarts: "Ik wil niet meer. Wat kunt u voor mij doen?" "Niets," zei de huisarts eerlijk. "Ook al zou ik u willen helpen, het mag niet. In de wet staat dat u ondraaglijk moet lijden aan een ongeneeslijke ziekte." "Dan stop ik wel met eten," zei mijn moeder ten einde raad. En dat heeft ze nu gedaan. Ze eet nu al vier dagen niks meer en drinkt zo weinig mogelijk. Terwijl ik een hond zo uit zijn lijden zou verlossen, zit ik er bij haar machteloos naast en hou haar hand vast.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen