Van huis en haard verdreven

Soms komt de herinnering aan iets pas jaren later weer boven. Ze ontmoette enkele kinderen op de kinderbijbelclub van het AZC in haar woonplaats. Verontwaardigd zei één van de kinderen tegen haar: "Juf, wij zijn geen asielzoekers, dat mogen zij niet zeggen, zij schelden ons". Haar gedachten gingen ineens vijftig jaar terug in de tijd.

Vóór de ramp had ze er nog nooit van gehoord. Ze was ook nog maar tien jaar en leefde haar kinderleven temidden van haar familie, buren en vriendinnetjes in het dorp waar ze toen woonde. En toen plotseling werden ze geëvacueerd. Gevlucht voor het water, weg uit de vertrouwde omgeving en bij onbekende mensen in huis gekomen. Tegelijk was er ook die nieuwe, voor haar vreemde benaming. Op school, in de kerk, in de buurt: 'de evacués'. Ineens was ze haar identiteit kwijt, was ze onderdeel van een groep. Vooral op school merkte ze dat goed. Je had de 'gewone' kinderen, die op de school hoorden én de evacués, voor wie ook ineens plaats gemaakt moest worden. Gelukkig was er wel een meester van haar oude school; ook gevlucht voor het water; ook een evacué. De klas was samengesteld met kinderen van het dorp. Dat was fijn en een beetje vertrouwd, ondanks de naam die ze soms als een scheldwoord ervaarden. Omdat ze niets, helemaal niets hadden kunnen meenemen, droegen ze kleren van de HAR.K. (Hulp Actie Rode Kruis). In korte tijd was er veel door de mensen gegeven. Je voelde daarin het meeleven. Soms waren er hele mooie dingen bij, maar de kleren die ze uit Amerika kregen waren zo anders dan ze gewend was. Als ze de gebreide jurk aanmoest, die zo prikte, moest ze altijd huilen. Dat kwam omdat de andere kinderen dan zo naar haar keken en er soms om gingen lachen. Maar met de leren schoenen die moeder voor haar gekregen had, was ze heel erg blij. Zulke mooie had echt niemand en ze liepen zo lekker! Ze had trouwens ook een tasje gekregen. Dat nam ze mee naar de kerk Haar eigen kleine psalmboek zat erin. 't Was wel een beetje gekreukeld want het was nat geworden in haar jaszak. Ze zong er die eerste zondag in de vreemde kerk uit mee:
"Al de grote waterstromen
Zijn Heer' over mij gegaan
En mij over 't hoofd gekomen
Maar Gij hebt mij bijgestaan."

Stel je eens voor dat jij ineens alles kwijt bent. Dat jij weg moet uitje huis, je dorp of stad, en in een heel vreemde omgeving weer verder moet. Misschien zijn er wel jongens en meisjes die in 1995 ook geëvacueerd zijn, toen de dijken van de rivieren dreigden te breken. Dan kun jij je enigszins voorstellen wat het is om alles achter te laten. Zit jij ook zo vast aan de dingen van dit leven? Dat hoeven helemaal geen verkeerde dingen te zijn. Maar weet je dat alles waar je je hart op zet zonde is? Natuurlijk mag je genieten van de zegeningen die je in dit leven krijgt. Maar denk je er wel eens aan dat we alles gekregen hebben. Van God!

1. Stel je eens voor dat jullie huis in brand staat. Wat zou jij nog snel meenemen?
2. Hoe zou jij je voelen als je afhankelijk was van anderen, omdat je zelf alles kwijt bent?
3. Wat zou je het meest missen, het ergste vinden, dat je kwijt bent?
4. Van wie lezen we in Genesis 19:26 dat ze niet los kon komen van de aardse goederen? Welke les ligt hierin voor ons? Zie ook Lukas 17:32.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen