Watersnoodramp 1953

In 1953 verkeren veel dijken in Zuid-West Nederland in slechte staat. Tijdens de tweede Wereldoorlog zijn de zeedijken ernstig beschadigd. En na de oorlog wordt er nauwelijks actie ondernomen om de gehavende zeedijken te verzwaren, te verhogen of te herstellen. Andere dingen vindt men belangrijker en deze krijgen voorrang: de wederopbouw van verwoeste steden bijvoorbeeld.

Op zaterdag 31 januari geeft het KNMI een stormwaarschuwing. Later op de dag volgen waarschuwingen voor gevaarlijk hoog water. Als het op zaterdagavond eb moet worden, is er geen enkele verlaging van de waterstand te zien. Maar veel mensen zien hierin nog geen gevaar. Het gebeurt wel vaker dat het niet 'ebben' wil. Volgens de volkswijsheid 'niet ebben, niet vloeien' zal het allemaal wel meevallen. Maar dit keer loopt het echter heel anders... In de nacht wakkert de noordwesterstorm aan tot orkaankracht. Het water wordt opgestuwd in de smalle trechter van de Noordzee en beukt tegen de zeeweringen. Midden in de nacht beginnen de dijken te breken, eerst de zwakste en de laagste dijken, maar later ook de sterkere zeeweringen. Het water stort zich met geweld in de lagergelegen polders.

Op zondagmorgen begint het langzamerhand door te dringen dat er een grote ramp heeft plaatsgevonden. Als het licht wordt, komen de eerste vluchtelingen aan. En uit hun verhalen kan opgemaakt worden, dat er dringend hulp nodig is. Vlug wordt er opvang geregeld voor de vluchtelingen, Vissers, en allen die een bootje hebben, gaan er op uit om mensen te redden. In het rampgebied zitten mensen op daken en zolders, in bomen, telefoonpalen en op dijkresten. Van buiten het gebied wordt nog weinig hulp geboden, omdat men nog niet weet wat er aan de hand is. Er is een gebrekkige communicatie én het is zondag, waardoor veel diensten en instanties onbereikbaar zijn. Van Schouwen-Duiveland hoort men de hele zondag niets. Pas als zendamateurs uit Zierikzee contact weten te maken met zendamateurs uit Middelburg blijkt hoe groot de ramp is: vrijwel heel het eiland is in de golven verdwenen. Dan pas komt ook de hulpverlening op gang.

De trieste gevolgen van de watersnoodramp in 1953: In Zuid-West Nederland zijn verdronken:1.835 mensen, 20.000 koeien, 12.000 varkens, 1.750 paarden, 2.750 schapen en geiten,166.000 pluimvee en eenden. 133.000 hectare land- en tuinbouwgrond staat onder water. 47.300 gebouwen zoals kerken, boerderijen, huizen en scholen zijn verwoest, waarvan 10.000 onherstelbaar. De totale materiele schade bedraagt 1,5 miljard gulden (bijna € 680 miljoen), voor die tijd een enorm bedrag!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen