Wat betekent de zondag voor mij?

Al vroeg namen mijn ouders mij mee naar de kerk. In de jaren dat ik op de lagere school zat, preekte er een oude dominee. Zilverwit haar had hij. Als 's avonds de lampen in de kerk aanwaren, glansde dat in het zachte licht. Veel hoorde ik niet van wat hij zei. Ik zat in de kerk te wachten tot de dominee "Amen" zei. Dan was het weer voorbij en kon ik opgelucht naar huis. Dikwijls heb ik toen gedacht dat, als ik ouder zou zijn en mijn vader en moeder niets meer over mij te zeggen hadden, ik niet meer naar de kerk zou gaan. Het duurde me allemaal veel te lang.

De oude dominee heeft er al die jaren gestaan, dat ik op de lagere school zat. Verloren jaren voor mij, zo scheen het. En toch was er één ding dat diepe indruk op mij gemaakt heeft. Die oude dominee kon soms heel ernstig waarschuwen. Waarschuwen dat het eeuwigheid kon worden. Ook waarschuwen dat het nu nog de tijd was om je te bekeren. Ik begreep dat als kind heel goed. Ik voelde de ernst en de liefde waarmee hij dat zei. Wat was ik bang dat de Heere plotseling zou wederkomen op de wolken. Ik begreep heel goed dat het dan met mij niet goed zou zijn.

Toen ik een jaar of zeven tien was, kregen wij opnieuw een dominee. Mijn oude voornemen om niet meer naar de kerk te gaan als ik ouder geworden was, had ik niet uitgevoerd. Het was anders geworden in mijn leven. De zondag werd een dag waar ik naar uitkeek en als er doordeweeks kerk was, was ik er ook te vinden. Dikwijls hoorde ik dingen in de preek noemen die ik herkende in mijn hart: het verlangen naar God, de droefheid over de zonde. Maar ik duifde het niet voor echt te houden. Ik had al zoveel gehoord en gelezen over hoe de Heere iemand bekeert. Ik kon het precies navertellen. En daarom meende ik dat ik het mezelf maar verbeeldde.

Jaren heeft dat geduurd. In de kerk hoorde ik wat leefde in mijn hart. Maar kwam ik thuis, dan was alle troost weer weg. Ik zag mijzelf als onrein, vol met zonden. Ik kon niet voor de Heere leven, zoals ik zo graag zou willen. Altijd was er weer de zonde die alles kapot maakte. Maar de Heere heeft mij ook laten zien dat ik bij Hem welkom was. Juist met al mijn zonden. Op een keer (in een doordeweekse dienst) haalde de dominee de woorden aan uit Jesaja 55: 1, waarin staat dat de Heere de zonde vergeeft, menigvuldiglijk. Keer op keer. Dat was voor mij zo'n wonder. Ik kon het niet begrijpen dat de Heere zo'n dwaze zondaar, die telkens van Hem afweek, toch iedere keer weer wilde vergeven.

Misschien vraag je je wel af waarom ik dit geschreven heb. Ik heb je duidelijk willen maken dat de Heere middelen gebruikt om iemand te bekeren. De kerk is het huis van God, daar wil de Heere in het bijzonder werken door Zijn Woord en Geest. Sla nooit zomaar een kerkdienst over: het is de Heere Die daar spreekt. Zoek de Heere in Zijn huis, in Zijn Woord, in het gebed. Hij heeft Zelf gezegd: "En gedenk aan uw Schepper in de dagen uwer jongelingschap, eer dat de kwade dagen komen en de jaren naderen, van dewelke gij zeggen zult: Ik heb geen lust in dezelve." (Prediker 12: 1)

Marjan, 30 jaar

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen