Dat komt onder ons niet voor...??

Had ik er maar eerder over gepraat. Maar dat leek toen onmogelijk. Vooral in het begin deed m'n broer erg aardig. Ik kon niet tegen hem op, Schaamde me, maar was ook bang. Vooral toen hij me later steeds meer onder druk zette. Niemand zou m'n verhaal geloven, zei hij. En dat ik het zelf ook had gewild. Dat was niet waar, maar hij praatte zo op me in, dat ik zelf niet meer wist wat waar was. Verschrikkelijk!

Heb je wel eens gedacht: "En nu vertel ik het toch aan m'n ouders?"
Dat leek toen echt onmogelijk. Meestal dacht ik dat ze het niet zouden geloven. Of dat ze kwaad op mij zouden zijn. Ik schaamde me ook erg, Daarbij zei m'n broer: "Als jij erover praat, zullen er erge dingen gebeuren." Dus verdrong ik alles en deed naar buiten zo gewoon mogelijk. Maar van binnen voelde ik me kapot, slecht en vreselijk eenzaam.

Bad je in die tijd tot de Heere?
In het begin heb ik veel gebeden. Of de Heere het wilde laten stoppen. Of Hij mijn broer wilde bekeren. Of Hij wilde zorgen dat mijn ouders het doorkregen. Dan weer of mijn broer een ongeluk zou krijgen. Alles met maar één doel: dat het zou stoppen. Maar het stopte niet!! Later stopte ik met bidden. Het hielp toch niets.

Hoe ben je in de hulpverlening gekomen?
Een leraar op de HAVO nam geen genoegen met mijn ontwijkende antwoorden. Aan hem heb ik veel verteld. Hij schakelde, in overleg met mij, de hulpverlening in. Dat was in het begin erg moeilijk. Maar achteraf ben ik blij dat het zo is gelopen. Ik woon inmiddels op mezelf, en het contact met m'n ouders is redelijk goed, Ze verwijten het zichzelf dat ze nooit iets hebben gemerkt, Met m'n broer heb ik op dit moment geen contact, Hij ontkent het meeste en doet er verder luchtig over.

Vijf jaar hulpverlening. Is dat niet lang?
Misschien wel, maar ik ben blij dat het kon. Ik heb er veel geleerd. Over mijn zelfbeeld (dat was heel negatief), over omgaan met grenzen en die grenzen ook aangeven, over allerlei schuldgevoelens die ik had, de relatie met mijn ouders...

En je verhouding tot de Heere?
Dat levert nog steeds veel vragen op. Maar daarover kan ik nu wel praten met een ouderling in onze gemeente. Maar die verwarring, dat wantrouwen.,. Maar er zijn ook lichtpunten. Ook al begrijp ik lang niet alles, dan heP ik toch even hoop dat Hij ook mij hoort en me niet los zal laten...

Tot slot nog iets?
Laat iedereen die hier mee te maken heeft er niet mee blijven lopen. Ik weet hoe vreselijk moeilijk het is, maar je móet erover praten. Echt, er zijn mensen die je kunt vertrouwen. Die je verder willen helpen. Verder...? Laat alsjeblieft niemand denken: "Dat komt onder ons niet voor..."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen