Gewoon is niet vanzelfsprekend

Betty is een meisje van 14 jaar. Een docent van school merkte dat het niet zo lekker met haar ging. Ze haalde slechte cijfers, liep in de pauze meestal alleen en leek in de les met haar gedachten vaak ergens anders te zitten.
Hij heeft een keer met haar gesproken en toen vertelde Betty dat haar ouders altijd ruzie hadden. De sfeer thuis was kil. Ze vroeg zich af waarom ze nu eigenlijk leefde en had tegen de docent gezegd dat ze soms net zo lief dood wilde zijn.
Hierna had de docent haar geadviseerd om contact op te nemen met de hulpverlening, Dit heeft Betty gedaan. Daar vertelde ze dat ze de oudste was in een gezin met vier kinderen en dat ze drie jongere broertjes had. Ook was haar moeder psychisch zwak en werd van haar verwacht dat ze als enige meisje voor een groot deel het huishouden deed. Dit probeert ze zo goed mogelijk te doen, maar toch krijgt ze vaak veel kritiek van haar ouders. Tegelijkertijd lijkt haar vader haar te zien als de volwassen vrouw in huis en wil hij haar regelmatig knuffelen. Dit doet hij echter nooit met haar moeder.
Betty voelt zich wanhopig worden. Deze situatie duurt al erg lang en er lijkt geen eind aan te komen. Haar broertjes maken haar het leven ook bepaald niet gemakkelijk. Haar ouders tonen weinig interesse voor haar broertjes, ze geven alleen af en toe kritiek. Nooit zeggen ze iets positiefs en nooit krijgen ze een complimentje.
Betty voelt zich niet geaccepteerd. Ze heeft geen vriendinnen en hobby's. Ze voelt zich erg alleen en heeft het gevoel dat niemand om haar geeft en niemand haar begrijpt. Betty heeft al een keer een afscheidsbrief geschreven waarin stond dat ze op zo'n manier niet verder wilde leven. Deze heeft ze echter verscheurd.
Het geloof zegt haar weinig. Ze gaat gewoontegetrouw naar de kerk. Thuis wordt echter nooit gepraat over dingen rond het geloof. Betty vraagt zich af wat het voor zin heeft om naar de kerk te gaan. Ze leest nauwelijks meer in haar Bijbel. Dit zegt haar toch niets. Tegelijk vraagt ze zich af wat nu eigenlijk de zin en het doel van haar leven is. Ze zou wel willen aat ze Gods hulp ervaarde, maar God lijkt zo ver weg. Ook lijkt het net alsof Hij het absoluut niet in de gaten heeft dat ze het zo moeilijk heeft. Ze hoopt dat er snel dingen veranderen: onder andere dat ze vriendinnen krijgt, dat de sfeer thuis beter wordt en dat haar ouders in gaan zien dat zij als 14-jarige veel te jong is om het huishouden te runnen.

1. Hoe zou je Betty kunnen helpen?
2. Wat zou je dan tegen Betty zeggen?
3. Betty zegt dat ze uit gewoonte naar de kerk gaat. Waarom ga jij eigenlijk naar de kerk?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen