Een pleegouder over Lydia

Nu is het zover. Ze komt morgen kennismaken. Wat zullen we eens gaan doen? Ja, nu het zo dichtbij komt, gaan we ons wel een beetje afvragen waar we aan begonnen zijn.
We hebben een kamertje voor haar klaargemaakt. Twaalf is ze. Maar hoe zijn meisjes van 12?

Daar is ze, samen met haar voogd en haar begeleider. Ze lijkt wei aardig, een beetje verlegen ook. Als we elkaar een hand geven en elkaar aankijken geloof ik dat het klikt, We praten een tijdje over van alles en nog wat. We vertellen elkaar wat over onszelf. Wij over ons gezinnetje en familie, zij over haar familie en haar school. Als we afscheid nemen weet ik zeker dat we met elkaar verder willen. Zouden we iets kunnen betekenen?
Maanden later weten we niet beter. Het lijkt soms wel of het nooit anders is geweest. We hebben de eerste strubbelingen al gehad en we kunnen nu een beetje aanvoelen hoe het is een puber in huis te hebben, 't Is trouwens best gezellig. Toch is het zeker waar dat we allemaal ons best moeten doen om het goed te houden. We blijven mensen met onze eigenaardigheden en die zullen we toch van elkaar moeten accepteren.

Langzaamaan komen we tot de ontdekking dat we met z'n allen een pleeggezin geworden zijn. Soms zou je zelfs het 'pleeg' bijna vergeten. Op het moment dat onze pleegdochter naar haar ouderlijk huis gaat voor een bezoekje, of als onze gezamenlijke begeleider op visite komt dan komt dat 'pleeg' vanzelf weer boven. En zo is het ook goed. Ze heeft een eigen vader en moeder en eigen broers en zussen. Dat moet zo blijven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen