Ik lach wel maar ben niet blij

In de zomervakantie ben ik samen met mijn moeder weggegaan bij mijn vader, eigenlijk ging mijn moeder weg omdat ze het niet langer vol kon houden. Tenminste... dat zei ze. Want ik wil wel gewoon bij papa blijven maar mama zegt dat het echt niet langer kan. Ik vind dat wel moeilijk om te begrijpen...zou het komen omdat mijn vader soms zo hard schreeuwde tegen mama dat ik er wakker van werd of zou ze het niet leuk vinden dat papa haar soms een klap geeft? Bij mij deed hij dat soms ook maar dan was ik meestal wel vervelend geweest denk ik, zou mama dan ook ruzie gehad hebben als hij dat deed? Ik denk dat mama het ook verdrietig vond dat mijn vader toen een keer heel lang met mij is gaan rijden en we wel twee nachten in de auto geslapen hebben en papa zoveel dronk dat hij bijna niet meer kon rijden...
Papa ging ook elke dag heel lang slapen, in bed of op de bank. Dat was eerst niet zo, maar toen hij ruzie had gehad met zijn baas en niet meer naar "die rotvent" terugging toen was het eigenlijk ook niet meer zo fijn allemaal. Ja, vooral toen papa ging gebruiken. Dan werd hij altijd zo raar en ging vaak heel boos doen tegen mama en mij, Nu wonen we bij opa en oma...opa is wel lief hoor maar van oma mag ik niet over mijn vader praten en ook niet met hem Pellen en zeker niet naar hem toe. Van mama mag dat wel en iedere keer weet ik niet of ik nu zaterdag of zondag wel of niet naar papa mag.
De leraar op school wist er niks van dacht ik maar pas moest ik steeds huilen op school, zomaar, ik weet niet hoe het kwam maar de tranen kwamen vanzelf.
De klasseleraar nam me toen mee naar zijn kamer en daar hebben we samen over thuis gepraat en gehuild. Hij zei dat ik hem altijd alles mocht vertellen en dat hij het tegen niemand anders zal zeggen.
Mama belt nu steeds allerlei mensen op om te vragen of we een huisje kunnen krijgen.., maar dat lukt nog niet zo goed zegt ze.
Vorige week had ik met mijn vader gebeld en gevraagd of hij me op woensdagmiddag op wilde halen. Hij Peloofde om half 1 bij de school te staan... wat was ik de hele morgen zenuwachtig erover. Om 1 uur was papa er nog niet, dus ik belde hem maar hij was niet thuis... om half 2 belde ik naar ma die heel boos werd op mijn vader omdat hij het "vergeten" was. Ik was heel verdrietig en snapte er niks van want hij had het toch echt beloofd.
Begrijp je nu een beetje waarom ik soms wel lach maar niet blij ben?!!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen