Houseparty

Het is nog licht als ik in de nazomer op het terrein wandel waar de houseparty gehouden zal worden. Om me heen lopen de jongeren die het 'feest' gaan bezoeken. Sommigen zien er nog vrij netjes uit; bij anderen stel ik me de vraag hoe lang ze bezig geweest zijn om zich zo uit te dossen. "Waarom moeten ze nu groen haar hebben, of lila. of géén haar? Waarom hebben ze de meest vreemdsoortige 'kleren' voor deze gelegenheid gekozen? Ruim voor de aanvangstijd zijn er al honderden jongeren op de been. We hoeven eigenlijk niet eens op ons horloge te kijken om te weten wanneer de dranghekken voor het publiek opengaan: op datzelfde moment komt er een enorme herrie uit de manshoge geluidsboxen. Nee, muziek kun je dat niet meer noemen. Bij Van Dale heb ik gelezen dat je muziek onder andere kunt omschrijven als 'het kunstzinnig ordenen van klanken'. Op deze avond - waarop ik met jongeren wil spreken over Gods "Woord - is het niet mijn doel om deze 'muziek' te analyseren, maar toch: 't valt me moeilijk om van 'ordenen' te spreken, laat staan van 'kunstzinnig'. Kijk eens wat deze herrie met de mensen doet. Ze kunnen moeilijk rustig blijven zitten, gaan dansen en springen: er komt een onrust over de massa. Wat een dreun, wat een decibellen! Het wordt moeilijk om met elkaar te praten, we kunnen ons slechts verstaanbaar maken door met stemverheffing te spreken. Het dreunt en fluit om ons heen en we merken de versnelde hartslag. Het publiek roept en schreeuwt ongepaste dingen. Wat doet deze 'muziek' met hen? Duidelijk is dat zij geen innerlijke vrede hebben, de vrede met God, die alle verstand te boven gaat. Aan het eind van de avond ontfermen we ons over een heel bang meisje. Wat is er met haar gebeurd? "Ik zie allemaal geesten rilt ze angstig. Ze staat te klap]">ertanden en kan zich moeilijk op de been houden. Ze ging toch naar een 'feest'...?! Het lawaai wordt steeds erger, het tempo opgevoerd, mij flitst een gedachte aan de heidense oorlogsdansen door het hoofd. En nog steeds komen er meer bezoekers, nog meer, nog meer. Het is al helemaal donker geworden en allang bedtijd maar niemand denkt daaraan. Als in een kudde lopen ze naar de ingang, gedreven door een macht. Weer ritst een gedachte door m'n hoofd: als schapen ter slachting. En de opzwepende muziek gaat maar doo- Waarom moeten er al die lichteffecten bij zijn? De 'muziek ' zelf is kennelijk niet voldoende. Ik loop een eindje en kniel bij een jongen neer. Hij zit in elkaar gedoken en het is duidelijk dat hij heeft overgegeven. Teveel gedronken. Wat een stakkers toch allemaal! Ervaart iedereen vreugde op deze avond en in deze nacht? Het is duidelijk van niet. Na enkele uren ga ik naar huis; het 'feest' zal nog uren doorgaan. Zondagochtend hoop ik weer in de kerk te zitten. Misschien zingen we het wel én mogen we ervaren: hier wordt de rust geschonken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen