Handleiding: Een Bijbel na Babel

Bij deze handleiding is een -10 en een +10 werkboekje beschikbaar. Klik op onderstaande link om deze in te zien.

• -10 werkboekje
• +10 werkboekje

Toelichting op het thema
Het thema van deze schets staat los van het jaarthema (“Aan tafel. Maaltijden in de Bijbel”), maar heeft het thema van de jeugdwerkactie “Bijbel binnen bereik”. Het is een speciale actieschets en deze verschijnt als een extra schets in dit verenigingsseizoen.

Doel van de vertelling
Waar ligt jouw Bijbel? Of misschien heb je er wel meer dan één. Hopelijk ligt hij binnen bereik en lees je er dagelijks in. Dat is niet voor iedereen vanzelfsprekend en daarom heeft de JBGG-actie als thema: Bijbel binnen bereik. Het is een thema dat heel dichtbij komt en dit werkmateriaal helpt je om er op de JV mee aan de slag te gaan. Daarom is er bij deze Kompas ook een klusjeskaart toegevoegd. Aan de hand van de Bijbelse vertelling kun je met elkaar doorpraten over de verschillende actiedoelen. Voor deze actie zijn dat de volgende doelen:

1. ZGG, een Bijbel voor de Mogofin. Met jullie bijdrage maken jullie het mogelijk dat er nog meer Bijbelboeken vertaald kunnen worden. 
2. EVGG, een Bijbel om uit te delen. Evangelist Jos Kardol heeft verschillende Bijbelverhalen geschreven om te gebruiken in het evangelisatiewerk. Deze verhalen worden nu gebundeld en uitgegeven. 
3. JBGG, Bijbellezen met jongeren. De opbrengst van de actie wordt besteed aan trainingen voor leidinggevenden en ambtsdragers, aan podcasts en aan Bijbelstudievideo’s.

Een fijne actieperiode toegewenst!

Klusjeskaart
Bij deze speciale editie van Kompas is ook een klusjeskaart bijgevoegd. Het is de bedoeling dat de kinderen door middel van deze klusjes geld ophalen voor de drie doelen die hierboven zijn uitgelegd.

Doel van de vertelling
De kinderen leren door deze vertelling over de ongehoorzaamheid van de mensen na de zondvloed. In plaats van zich te verspreiden zoals God gezegd had, bleven ze bij elkaar. Ze zien hoe de Heere hun hoogmoed en ongehoorzaamheid strafte, door hun spraak te verwarren, waardoor ze elkaar niet meer konden verstaan. Ze leren welke gevolgen dat heeft voor het verspreiden van Gods Woord. Ze zien ook dat na het Pinksterfeest Gods Woord toch verspreid wordt over de hele wereld, zodat het Evangelie van de gekruiste en opgestane Christus wereldwijd verkondigd wordt.

Introductie van het thema voor de kinderen

• Neem een Engelse Bijbel mee naar de club en indien mogelijk ook nog Bijbels in andere talen. Als je geen anderstalige Bijbels hebt, kun je van tevoren een Bijbelhoofdstuk uitprinten in het Engels, Duits en bijvoorbeeld een taal met andere lettertekens, zoals Chinees of Arabisch (zie www.bible.com).
• Lees een paar verzen voor uit de Bijbel in de taal die je het beste beheerst.
• Kies een bekend gedeelte, bijvoorbeeld Psalm 23, Genesis 1 of Johannes 3:16.
• Vraag: Wie kan het verstaan? Wie weet wat ik gelezen heb?
• Vertel hoeveel talen er zijn op de wereld, zie volgende pagina (zie hiervoor het origineel). Bron: Wikipedia. De Ethnologue is een lijst van ongeveer 6800 levende hoofdtalen.
• Vraag kinderen hoe moeilijk ze het vinden om Engels te leren of vraag naar belevenissen van buitenlandse vakanties.
• Brug naar Bijbelvertelling: die verschillende talen hebben een begin. En eens zal er ook weer één taal gesproken worden.

Zingen

• Psalm 19:5, 6, 7
• Psalm 119:24, 53
• Psalm 138:3
• Psalm 14:1, 2, 3
• Psalm 32:5
• TZE Lied 69: Neem mijn leven, laat het Heer’
• TZE Lied 99: Uw Woord is een lamp
• TZE Lied 26: Doorgrond mijn hart

Lezen

• Genesis 11:1-9 
• (Handelingen 2:1-6)

Kerntekst
Genesis 11:9 Daarom noemde men haar naam Babel; want aldaar verwarde de HEERE de spraak der ganse aarde, en vandaar verstrooide hen de HEERE over de ganse aarde. Handelingen 2:11 Wij horen hen in onze talen de grote werken Gods spreken.

Vertelling

“Wat een mooi gebied is dit!” De mensen staan stil. Voor hen ligt een uitgestrekte vlakte. Het ziet er vruchtbaar uit. “We kunnen hier onze tenten neerzetten. Ons vee kan hier grazen. Kijk, daar stroomt een rivier. Er zal vast ook genoeg zijn om op te jagen, zodat we voldoende te eten zullen hebben.” Daar staat Nimrod. Hij is de achterkleinzoon van Noach. Iedereen kijkt naar hem op. Hij lijkt de leiding te hebben. Langzaam waren ze naar het oosten getrokken. Het zijn de nakomelingen van de zonen van Noach: van Sem, Cham en Jafeth. Ze zijn uitgegroeid tot een groot volk. Ze zijn terecht gekomen in de vlakte van Sinear. Wat is er hier veel ruimte! Er is water voldoende, door de rivier die door het gebied stroomt. “Hier blijven we wonen!”

-o-o-o-

Hoe lang is het al geleden dat de Heere de zondvloed bracht op de aarde. Alles wat er leefde was verwoest, alle dieren en mensen die niet in de ark waren gegaan, waren verdronken. Alleen Noach met zijn vrouw en zijn zonen met hun vrouwen waren overgebleven. “Wees vruchtbaar en vervul de aarde!” Dat was Gods opdracht geweest. De Heere had een verbond met Noach gesloten en met zijn zonen. God zou de aarde nooit meer door water verwoesten. Wat een wonder toen Noach voor de eerste keer de regenboog had gezien, na de zondvloed! Want dat was het teken van de trouw en van de zegen van God. “Vervul de aarde!” Noachs nageslacht moest alle kanten op gaan trekken om overal de aarde te kunnen bewerken en voor de aarde te kunnen zorgen.
Noachs zonen hebben kinderen gekregen en kleinkinderen, achterkleinkinderen. Een achterkleinzoon is Nimrod. Hij is een belangrijke man, een man van naam. Een man van geweld en een heel goede jager. Iedereen luistert naar hem als hij zegt, dat ze in deze vlakte van Sinear zullen blijven. Wat de Heere wil, daar vraagt Nimrod niet naar. Nimrod heeft God niet nodig. Zich verspreiden over de aarde? Waarom zouden ze dat doen? Samen zijn ze sterker. Met elkaar zijn ze een machtig volk geworden.
De rivier levert niet alleen water, maar ook klei. Ze ontdekken, dat die klei keihard wordt in de zon. Dat je die klei kunt bakken in het vuur. Ze ontdekken dat ze stenen kunnen maken van die klei, bakstenen. Keihard, stevig en sterk! Ze ontdekken leemputten in de vlakte van Sinear. Het asfalt dat je daaruit kunt halen, kun je gebruiken om de losse stenen aan elkaar te verbinden. Je kunt er een muur mee bouwen. Een huis, een stad! Tot nu toe hadden Nimrod en zijn mensen altijd in tenten gewoond. Elke keer weer afbreken, verder trekken en de tenten weer opzetten. Maar nu! Dat hoeft niet meer! Ze kunnen hier blijven!
Dan krijgen de mensen een prachtig idee! Een geweldig plan! “Kom aan,” zeggen ze, “laten we kleiblokken maken en die goed bakken. Dan hebben we stenen. En dan gaan we het leem, een soort asfalt gebruiken om ze aan elkaar te plakken. Laten we dan een stad bouwen! Dan hoeven we hier nooit meer weg!” “Kom aan!” zeggen ze tegen elkaar. “Doe mee! We gaan een stad bouwen, en een toren daarin die zo hoog is als de hemel! Laten we voor ons een naam maken. Onze naam zal belangrijk zijn, niemand doet ons hier wat. En dan worden we niet over de hele aarde verspreid!”
Wat een hoogmoed zit daarachter! Jezelf belangrijk vinden, groot denken over jezelf. Geen rekening houden met wat God van je vraagt, maar doen wat jij wilt. Niet afhankelijk willen zijn en in vertrouwen leven dat de Heere weet wat goed voor je is, maar je eigen gang willen gaan. Herken je dat misschien ook bij jezelf? Dat je de Heere niet nodig hebt? Tenminste, dat denk je…
Maar je mag toch plannen maken? En hard werken? Het is toch goed om samen te werken? Eendracht maakt macht, zegt het spreekwoord. Dat is waar. Maar kloppen die plannen met wat de Heere van je vraagt? Denk je echt dat je gelukkig wordt, als je je eigen weg kiest? Als jouw naam groot en belangrijk wordt? Een toren bouwen, waarvan het topje tot aan de hemel komt… Hoger en groter, meer eer voor jou, de beste cijfers, de hoogste scores… En waarom? Om God te eren of om op te scheppen?
Kijk ze eens bouwen in de vlakte van Sinear. Steeds groter, steeds hoger. En dan komt de Heere. Hij komt naar beneden om die stad en die toren eens te bekijken. Natuurlijk ziet de Heere het ook al uit de hemel. Maar die hoge toren stelt vergeleken met de Heere zo weinig voor, die is nog maar zo laag, dat de Heere er als het ware voor naar beneden moet komen. Wat gaat God dan doen? Brengt Hij toch opnieuw een zondvloed, omdat de mensen wéér niet doen wat Hij gezegd had? Nee, dat had God beloofd, er zou geen zondvloed meer komen. Wat dan? Vuur uit de hemel om die toren in één keer te verwoesten? Om die hoogmoedige mensen in één keer te verteren?
Nee, dat doet de Heere niet. De Heere komt kijken wat die mensenkinderen toch aan het bouwen zijn. Hij zegt: “Dit is één volk, en ze spreken allemaal dezelfde taal. Dit is nu nog maar het begin. Ze zullen hier mee doorgaan. Ze zullen denken dat ze alles kunnen maken en zich door niets laten tegenhouden.” De Heere ziet de hoogmoed van de mensen. Ze hebben Hem niet nodig, maken hun eigen plannen, luisteren niet naar wat Hij geboden heeft. En toch wil de Heere dat de aarde vervuld zal worden, dat de mensen zich over de aarde zullen verspreiden. Als de mensen dan niet gehoorzamen, zal Hij maken dat ze toch doen wat Hij gezegd heeft.
“Kom aan, laten Wij neerdalen”, spreekt de Heere als de grote Drie-enige God. Hoe bijzonder is dat. De mensen wilden naar de hemel opklimmen, een toren maken tot in de hemel. Maar de Heere komt juist naar beneden. Hij komt om de hoogmoed van de mens te breken. Hij wil dat zondaren Hem dienen en gehoorzamen. De Heere is een God Die naar de aarde komt. Daar in de vlakte van Sinear. Hij deed het ook in Bethlehem, toen de Heere Jezus kwam als Kind in de kribbe. Hij buigt Zich naar zondaren toe. Waarom? Om te redden. Van hoogmoed, van zonde, van ongehoorzaamheid. “Kom aan, laten Wij neerdalen”, spreekt de Heere, “en laten wij hun taal daar verwarren, zodat zij geen van allen elkaars taal zullen begrijpen.”
Er wordt hard gewerkt in de vlakte van Sinear. Mannen zijn aan het graven om klei te verzamelen. Andere mannen geven de klei de goede vorm. Weer anderen bakken de gevormde stenen. Er zijn mannen die asfalt zoeken, dat gebruikt wordt als cement om de stenen aan elkaar te verbinden. Er zijn timmermannen bezig die balken op de goede maat zagen. Het gaat goed met de stad en de toren. Je kunt de vorm van de toren al goed zien, maar hij is nog lang niet hoog genoeg. Even staat een van de mannen stil en kijkt naar het geweldige bouwwerk waar ze mee bezig zijn. Een trotse glimlach verschijnt op zijn gezicht. “Wat sta je daar te kijken!” roept zijn maat. “Je kunt beter weer aan het werk gaan! Met kijken komt de toren niet af!” “Je hebt gelijk”, antwoordt de man. “Maar het wordt zo mooi, zo geweldig en zo hoog, ik moést gewoon even kijken.” Dan gaat hij weer aan het werk, samen met al die anderen die hier bezig zijn. Hij pakt zijn houten emmer met leem. Daar zit niet veel meer in. Even vragen of de leemsjouwer een nieuwe voorraad wil brengen. Daar ziet hij hem al staan. “Hé”, roept hij, “mijn leem is bijna op. Kun je voor een nieuwe voorraad zorgen?” Snel gaat hij aan het werk met wat hij nog heeft. Leeg, het leem is op. Waar blijft die leemsjouwer nou? Die staat daar nog gewoon! Hij loopt naar hem toe met zijn lege emmer in zijn hand. ”Hoorde je me zojuist niet? Mijn leem is op en ik vroeg of je de voorraad aan wilde vullen.” Verbaasd kijkt de andere man hem aan. Hij hoort de man praten, ziet zijn lege emmer en begrijpt wat hij wil. Maar waarom praat hij zo raar? “Ik begrijp dat je leem nodig hebt”, antwoordt hij, “maar waarom vraag je dat niet gewoon?” Dan is het de beurt aan de bouwer om verbaasd te kijken. Hij hoort de leemsjouwer praten, maar wat zegt hij nou? Hij slaat wartaal uit, onverstaanbare woorden. “Wat is er met jou aan de hand? Ik begrijp niets van wat je zegt!” Ze staan tegenover elkaar, kijken elkaar aan. Wat is dit vreemd, denken ze allebei. Schouderophalend pakt de leemsjouwer de lege emmer aan en gaat die vullen. Maar op weg naar de asfaltput kijkt hij verbaasd om zich heen. Overal staan mannen te praten terwijl ze drukke gebaren maken. Hij hoort mannen schreeuwen tegen elkaar alsof ze boos zijn. Maar het gekste is, als hij dichterbij komt, kan hij er niets van verstaan. Alsof ze ineens een andere taal spreken. Hij komt terug met zijn emmer met leem en wil aan de bouwer vertellen, wat hij gemerkt heeft onderweg. Maar ze begrijpen elkaar niet. Ze verstaan elkaars woorden niet. En als ze op de bouwplaats rondkijken, zien ze overal hetzelfde. Het lijkt zelfs soms op ruzie uit te lopen.
Het werk ligt stil. Niemand bouwt er nog. Iedereen is van streek. Ze kunnen niet meer samenwerken, ze kunnen elkaar niet meer verstaan. Ineens hoort de bouwer woorden die hij wel verstaat. Snel loopt hij op de man af die hij hoort praten. Gelukkig, hier is iemand die hij wel begrijpt. Zo ontstaan er meer groepjes van mensen, die wel dezelfde taal spreken. Daar liggen de stenen. Ginds liggen de balken. De emmers met leem liggen zomaar op z’n kop op de grond. Tenten worden afgebroken, zadeltassen gevuld en op kamelen vastgesnoerd. Kruiken worden gevuld met water. Overal zijn groepjes mensen die zich klaarmaken om weg te gaan. “Verspreiden”, had de Heere gezegd. “De aarde vervullen!” Dat gaat nu gebeuren. Naar alle kanten trekken de mensen heen. Sommigen gaan heel erg ver weg, anderen blijven dichterbij. De toren staat er verlaten bij. De top tot in de hemel? Er is niets van terecht gekomen. De stad en de toren waar de mensen zich een naam zouden maken, is nog niet half af. God geeft de stad en de toren een naam: Babel. Verwarring betekent dat. De taal is verward. De mensen raakten verward.

Het is jaren later. Het is Paasfeest geweest in Jeruzalem. De Heere Jezus is opgestaan uit de doden, nadat Hij gekruisigd was. Als het Lam van God heeft Hij Zijn leven gegeven als een offer voor de zonde. Jezus is teruggegaan naar Zijn Vader in de hemel. Zijn discipelen moeten de blijde boodschap gaan verkondigen. Ze moeten er over gaan vertellen. In Jeruzalem, in Judea en Samaria en in de hele wereld: Er is genade bij God! Jezus heeft de straf op de zonde weggedragen. Alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe. Dat Woord van God moeten ze nu gaan vertellen. Maar hoe zal dat moeten? De mensen spreken allemaal andere talen. Sinds de Heere de spraak verward heeft bij de torenbouw van Babel, zijn er alleen maar meer talen gekomen. Hoe zal nu het Evangelie verkondigd moeten worden? Daar gaat de Heere Zélf voor zorgen.
In Jeruzalem is het druk. Duizenden Joden zijn uit vele landen naar de stad gekomen om het Pinksterfeest te vieren. Parthers en Meders en Elamieten, Joden uit Mesopotamië, uit Judea en Cappadocië, uit Pontus en Azië, uit Frygië, en Pamfylië, uit Egypte en de delen van Libië, uit Kreta en Arabië. In ieder geval één keer per jaar willen naar Jeruzalem komen. Naar de stad van hun vaderen, waar de tempel staat, het huis van God. Ze komen graag op het Pinksterfeest, het oogstfeest. Dan brengen ze de Heere dankoffers voor de oogst en voor het verbond dat de Heere met hun volk sloot bij de berg Sinaï.
En dan gebeurt het. In Babel kwam de Heere naar beneden om de spraak van de mensen te verwarren, zodat ze in andere talen gingen spreken. In Jeruzalem komt de Heere opnieuw naar beneden. Maar nu om de blijde boodschap te verkondigen, juist in al die verschillende talen! De Heilige Geest daalt neer en de discipelen beginnen te spreken in al die talen, zoals de Geest het aan hen geeft om uit te spreken. Gods Woord klinkt in al die talen! Geen spraakverwarring meer, maar iedereen kan het verstaan. Wat horen ze dan? De grote werken van God! Ze horen over het grootste werk van God, dat Hij Zijn Zoon gegeven heeft. Dat de Messias gekomen is om de straf te dragen, en dat het alles volbracht is. De hoge en heilige God is uit de hemel neergedaald om zondaren te zoeken en zalig te maken! Drieduizend mensen komen er die dag tot bekering. Wat een wonder! Zo zal het Woord van God de hele wereld doorgaan. In alle talen zal het verkondigd worden.
Dat gebeurt nog steeds. Van de toren van Babel en van de stad zijn alleen nog resten gevonden bij opgravingen. De toren is nooit afgekomen. Gods Woord is er nog steeds. In onze taal, in steeds meer talen. Totdat de blijde boodschap overal verkondigd zal zijn. Dan verdwijnt Babel voorgoed. Dan zal er één woord klinken, dat in alle talen hetzelfde is: Halleluja! Dat betekent: Looft God! Zul je dan mee mogen zingen? De hoge God uit de hemel komt nog steeds naar beneden door Zijn Heilige Geest om dat aan zondaren te leren!

Achtergrondinformatie bij het Bijbelgedeelte

Geslacht van Noach, Nimrod
In Genesis 10 worden de namen genoemd van de nakomelingen van Noach. Noachs zonen zijn Sem, Cham en Jafeth. Een zoon van Cham is Cusch, en de naam van diens zoon is Nimrod. Hij is dus een kleinzoon van Noach. Het is niet onwaarschijnlijk dat Noach in deze tijd nog leefde.
Zo op het oog krijgt Nimrod een gunstig getuigenis: Hij is een geweldig jager voor het aangezicht des Heeren. Zie vers 8 en 9: En Cusch gewon Nimrod; deze begon geweldig te zijn op aarde. Hij was een geweldig jager voor het aangezicht des HEEREN; daarom wordt gezegd: Gelijk Nimrod, een geweldig jager voor het aangezicht des HEEREN. Het blijkt echter anders te zijn, dat op het eerste gezicht lijkt. Hij begon geweldig te zijn, betekent dat hij een geweldenaar begon te zijn. In vers 8 wordt er verwezen naar 1 Kronieken 1:10. Daar vermelden de kanttekeningen over Nimrod: Hij is de eerste na de zondvloed geweest die met geweld steden en landen onder zijn gehoorzaamheid gebracht heeft. De uitdrukking voor het aangezicht des Heeren betekent hier ook niet iets positiefs als het wandelen voor Gods aangezicht om de Heere te dienen, maar dat de Heere getuige was van Nimrods daden.
De hoofdstukken 10 en 11 lopen parallel. In hoofdstuk 11, waar het gaat over de torenbouw van Babel en de spraakverwarring, wordt als het ware ingezoomd op de verspreiding van de mensen, zoals die in hoofdstuk 10 wordt beschreven. In Genesis 10:25 wordt Heber genoemd, de kleinzoon van Sem. (Hebreeën en Hebreeuws zijn afgeleid van zijn naam.) En Heber kreeg twee zonen. De naam van de ene zoon was Peleg (=verdeling) want in zijn dagen is de aarde verdeeld. De kanttekeningen vermelden daarbij: Dat is, omtrent de tijd zijner geboorte zijn de inwoners der aarde van elkaar gescheiden door verdeling der spraken, hetwelk in het volgende hoofdstuk (Genesis 11) verhaald wordt.

Toren van Babel
Hoe de toren van Babel eruitgezien heeft, is onbekend. Met onze Nederlandse torens moeten we hem in ieder geval niet vergelijken. Het is te simpel gedacht dat de toren als doel had dat de mensen een goed zichtbaar punt zouden hebben in het geval van verdwalen. De gedachte achter de torenbouw ging veel dieper en daarmee ook zo veel meer tegen het bevel van de Heere in. Het ging om de bouw van een stad en een toren. Een stad, als een vaste verblijfplaats. “Laat ons een naam voor ons maken.” Daar ging het om. Hier klinkt de echo van het leven voor de zondvloed, Genesis 6:4 In die dagen waren er reuzen op de aarde, en ook daarna, als Gods zonen tot de dochteren der mensen ingegaan waren en zich kinderen gewonnen hadden; dezen zijn de geweldigen, die vanouds geweest zijn mannen van naam. Het is hoogmoed en ongehoorzaamheid om niet Gods Naam te eren, maar voor zichzelf een naam te maken. De hele onderneming is gericht op menselijke onafhankelijkheid en zelfgenoegzaamheid buiten God om. De bouwers geloven dat zij God niet nodig hebben. Hun technologie en onderlinge verbondenheid wekken bij hen het vertrouwen in hun eigen capaciteiten. Ze hebben hoge aspiraties: de top van de toren moet tot aan de hemel reiken. Dat is overdrachtelijk gesproken, zoals er bijvoorbeeld van Kapernaüm staat, dat het tot de hemel toe verhoogd is.
Er zijn opgravingen gedaan en resten van torens gevonden die ons meer duidelijkheid geven over hoe de toren er zou hebben moeten uit gaan zien, de zogenoemde Ziggoerats. Ziggoerats zijn monumentale tempeltorens die door heel het gebied van het oude Mesopotamië worden gevonden. Zij werden doorgaans gebouwd van in de zongedroogde klei en strobriketten, op hun plaats gehouden met asfalt (leem) als specie. Trappen leidden naar de top van deze bouwsels, met daarbovenop een klein altaar. De illustratie (zie hiervoor het origineel) toont de Ziggoerat van Nanna te Ur, die gebouwd is tijdens de regering van Ur-Nammat (ca. 2113-2095 v. Chr.). De omvang was 46x61 m en de hoogte 24 m. Men gaat er meestal van uit dat dit type constructies is gebouwd in de periode van de toren van Babel.

Het schilderij van Pieter Bruegel (zie hiervoor het origineel) over de toren van Babel is zeer bekend, maar zo zal te toren er zeker niet hebben uitgezien.

Babel
Babel is Hebreeuws voor ‘verwarring’, maar werd ook gebruikt als benaming voor de oude stad Babylon. Babylon is weer een Griekse verbastering van het Akkadische Bāb-Ilim, wat ‘Poort van God’ betekent. Als stad symboliseert Babylon de ambitie van de mensheid om God te onttronen en zich de aarde toe te eigenen (Openbaring 17 en 18). Hoogmoed en Babel of Babylon, ze lijken onafscheidelijk. We horen Nebukadnezar zeggen: Is dit niet het grote Babel, dat ik gebouwd heb tot een huis des koninkrijks, door de sterkte mijner macht en ter ere mijner heerlijkheid. Maar het Koninkrijk van Babel is verdwenen, Babylon wordt geoordeeld en weggedaan. Gods Koninkrijk is eeuwig.

Pinksterfeest
Het tegenbeeld van de spraakverwarring bij de torenbouw van Babel is het wonder dat op het Pinksterfeest gebeurde, toen de Heilige Geest werd uitgestort. En zij werden allen vervuld met de Heilige Geest, en begonnen te spreken met andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken. En er waren Joden te Jeruzalem wonende, godvruchtige mannen, van alle volke dergenen die onder de hemel zijn. En als deze stem geschied was, kwam de menigte tezamen en werd beroerd, want een iegelijk hoorde hen in zijn eigen taal spreken. En zij ontzetten zich allen en verwonderden zich, zeggende tot elkander: Zie, zijn niet al dezen die daar spreken, Galileeërs? En hoe horen wij hen een iegelijk in onze eigen taal, in welke wij geboren zijn? Parthers en Meders en Elamieten, en die inwoners zijn van Mesopotámië (dat is dus het land van Babel, met daarin de vlakte van Sinear!), en Judéa, en Cappadócië, Pontus en Azië, en Frygië, en Pamfylië, Egypte en de delen van Libië, hetwelk bij Cyréne ligt, en uitlandse Romeinen, beide Joden en Jodengenoten, Kretenzen en Arabieren, wij horen hen in onze talen de grote werken Gods spreken.
Hoe wonderlijk. Het Evangelie van Gods genade mag verkondigd worden in alle talen! Daarom is Pinksterfeest ook bij uitstek het zendingsfeest. Wij mogen nu nog de wereld ingaan en het Woord van God vertalen in ieders moedertaal.

Vlakte van Sinear (zie hiervoor het origineel)

1. Berg Ararat. Volgens de overlevering de plaats waar de ark van Noach vast kwam te zitten (Gen. 8:4). De exacte plek is niet bekend. 
2. Babylon, Babel (Sinear). Gesticht door Cusch, de zoon van Cham, en door Nimrod. Gebied van herkomst van de Jaredieten ten tijde van de toren van Babel op de vlakten van Sinear. Later de provinciale hoofdstad van Babylonie en residentie van de Babylonische koningen, onder wie Nebukadnezar, die vele Joden gevankelijk naar deze stad wegvoert na de vernietiging van Jeruzalem (587 v. Chr.).

Belijdenisgeschriften
HC Zondag 20: Van de Heilige Geest
HC Zondag 48: Van de tweede bede (Uw Koninkrijk kome)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen