Het familiefeest (2)

Eindelijk is 't vrijdagmiddag, half twee. Daar gaan ze dan, met een volgepakte auto. ledereen heeft er zin in.

Na een uurtje rijden zegt vader: "We schieten mooi op, als het zo door gaat, zijn we vast de eersten".

Dat moet ook, want ze willen het huis nog versieren voordat de anderen komen. Ze hebben slingers en ballonnen meegenomen, en briefjes voor op de slaapkamerdeuren.

Ineens gaat de auto langzaam rijden. Dan zegt vader: "Hou je vast, we gaan een hobbelpad op".

Daar rijden ze over een zandweg door het bos.

"Nu zijn we er bijna hoor", zegt vader. "Kijk maar of je al een groot huis ziet staan tussen de bomen."

Jaklien en Anne duwen hun neus tegen de ruit om alles goed te kunnen zien.

"Daar, daar is een heel groot huis!" roept Jaklien.

En ja hoor, daar tussen de bomen door is een groot huis te zien.

"Het lijkt precies op het huis van de foto, dus dat zal het wel zijn", zegt moeder.

Na twee bochtjes in het zandpad zegt vader: "Uitstappen maar, we zijn er".

"Ga je mee Jaklien? Een rondje om het huis lopen?"

Dat wil Jaklien wel.

"Ik ook, ik ook mee!" roept Anne. Daar gaan ze. Op een drafje naar het grote huis. Moeder blijft even bij de auto wachten terwijl vader de sleutel ophaalt.

"Mam, mama!" Daar komt Jaklien alweer aangerend. "Er staan wel vier banken in het huis, en een hele lange tafel."

Daar komt vader ook al aan met de sleutel. Willeke staat gewoon te springen bij de deur.

"Goed je voeten vegen hoor", zegt moeder nog. Maar daar hebben Willeke en Jaklien bijna geen tijd voor. Al snel zijn ze verdwenen, ze willen eerst alle hoekjes van het huis zien.

"Mama, mama, kom eens kijken! Er zijn twee grote kamers met allemaal wc's en kraantjes. En boven staan alle kamers vol met stapelbedden."

"Nou, daarzal ik straks ook eens kijken. Maar nu moeten jullie mij eerst maar eens helpen. Hier Jaklien, knip jij maar een hele rij plakbandjes. En Willeke, haal jij de slingers eens uit die blauwe tas daar. Dan kun jij mij even helpen met slingers ophangen."

Na een kwartier hard werken ziet het er al heel feestelijk uit.

"Ik hoop dat de anderen nu gauw komen", zegt Willeke. En ze hoeft gelukkig niet lang te wachten.

Een uur later zitten ze met de hele familie in de keuken. Wel meer dan twintig mensen aan een hele lange tafel. Willeke heeft al een mooi plekje gevonden, tussen haar nichtjes Maaike en Gerda. ledereen geniet ervan. Vooral ook opa en oma. Deze vakantie was een cadeau van alle kinderen voor opa en oma. Want opa en oma waren veertig jaar getrouwd. Als opa opstaat om te bidden voor het eten, wordt iedereen stil. Eerst zegt opa nog dat deze vakantie toch wel het mooiste cadeau is dat ze hebben gekregen. Opa dankt er ook de Heere voor. Wat is de Heere goed dat Hij zo veel zegeningen heeft gegeven. Na het eten zingen ze samen nog een paar psalmen. Willeke mag er ook één opgeven. Ze kiest Psalm 134. Dan klinkt uit alle monden: "Dat 's Heeren zegen op u daal'."

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen