Achter in de tuin (2)

"Ik?" Kim is stomverbaasd. "In het donker? Ik wil dan niet bij opa in huis, hoor..." 
"Nee! In de tuin." 
Het is eigenlijk wel spannend. 
"Durf je dat?", vraagt moeder. 
Kim denkt even na. Dat papa haar mee wil hebben! "Ik doe het!" 
"Wat wil je dan?", vraagt moeder. 
"Als er niets te zien is, wat dan?" 
"Dan weten we zeker dat er iets mis is met opa. Dan moeten we er een dokter bij halen!", zegt 
vader ernstig. 

Het is pikdonker in de tuin. Kim zit diep weggedoken achter een heggetje. Ze houdt vaders hand vast. De wind ritselt door de oude appelboom. 
"De gordijnen zitten dicht", fluistert Kim. "Zie je dat papa?" 
"Ja..." 
Minutenlang blijven ze zitten. Kims been prikt ervan. 
"Grauwww!", klinkt het ineens vlakbij. Kim gilt van schrik. Er botst wat zachts tegen haar aan. "Grauwww!" 
"Een poes, Kim. Een poes!" sust vader. Kims hart klopt snel. Ze krijgt de slappe lach. Wat een avontuur. Als iemand hen hier zag, zouden ze misschien denken dat ze inbrekers waren. 
"Kijk! Kijk!", fluistert vader. "De gordijnen! Ze gaan open..."

"Opa!", zegt Kim hardop. Ze ziet zijn gezicht. Ze ziet zijn bange ogen, bij het licht van de buitenlamp. Hoe lang hij daar blijft staan, weten ze niet, maar als hij weg is, weten ze zeker dat er geen mannen op het dak van het schuurtje zaten. En dat er niet met zaklampen werd gespeeld. 
"Heeft hij gebeld?", vragen Kim en vader tegelijk, als ze bij moeder binnen stappen. 
Moeder knikt. Aan haar ogen kun je zien dat ze gehuild heeft. 
Vader slaat zijn arm om haar heen. "Wat zei hij?" 
"Nou... ze waren met blauwe zwaailichten bezig en ze zaten hem achterna." 
"Echt niet waar!" roept Kim. "Er was niets te zien. Het enige, wat we gehoord hebben was een poes." 
Moeder lacht al weer een beetje. 
"Morgen bel ik de dokter!", zegt vader. "Opa's dokter. Ik wil erover praten met hem. Dit is niet normaal." 
"Het was wel spannend, hoor!", vindt Kim. "Opa keek zo bang, hè pap?" 
"Zeg dat wel. Maar we gaan er wat aan doen, Kim. Misschien heeft de dokter er wel medicijnen voor..." 
"Ja..." Kim denkt even na. "Of... of hij wordt dement. Net als Linda's oude tante." 
"Dat kan ook!" zegt vader. "Dat is heel erg!" 
Moeder huilt alweer. 
Kim slaat haar armen om haar heen. 
"We blijven altijd van hem houden, hè mam? Altijd!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen