Hoofdstuk 1 Het teken van de doop

Inleiding

Dopen gebeurt met water. Al in één van de oudste geschriften uit de vroege kerk waar over de doop gesproken wordt (de Didache uit 100-150 na Chr.), is dat gebruikelijk. Het mooiste is als er gedoopt wordt in stromend (levend) water. Water heeft een symbolische betekenis. Het staat symbool voor dood en leven. Onder het water is de dood en boven het water is het leven. Wanneer iemand onder water wordt gehouden, dan staat dit symbool voor sterven. Wanneer iemand boven water komt, staat dit symbool voor opstaan. Het stromende water wijst dan ook op het wegspoelen en afwassen van de zonden. Tegelijk is de manier waarop de doop bediend wordt, niet het belangrijkst. Het moet met water gebeuren, verder is de manier afhankelijk van de situatie. Het is mooier als het met levend water door onderdompeling gebeurt, maar als dat praktisch niet mogelijk is, dan is het prima om met stilstaand water te dopen door besprenging. Drie keer onderdompelen of drie keer besprengen is ook mooier dan één keer, maar ook dat is een bijzaak.

Sterven en opstaan

In Romeinen 6 spreekt Paulus over het met Christus begraven zijn door de doop in de dood. De doop wijst op het deel hebben aan de dood en opstanding van Christus. Een ware christen is met Christus gestorven en zal met Christus leven. Deze waarde van de doop komt duidelijk naar voren in de doop door onderdompeling. Wanneer iemand in de eerste eeuwen overging van het heidendom naar het christendom werd hij gedoopt door hem onder te dompelen. Met het onder water gaan nam hij afscheid van zijn oude, heidense leven en met het naar boven komen, stond hij op in een nieuw, christelijk leven. Dopen gebeurde dan ook niet zomaar. Een lange en intensieve periode van catechisatie en onderwijs ging aan de doop vooraf. Wanneer dan iemand met mond en hart zijn geloof in de drie-enige God beleed (vaak door het opzeggen van de twaalf artikelen), kreeg hij toestemming om gedoopt te worden. De doop gaf hem ook de toegang tot het Heilig Avondmaal. (Ongedoopten mochten in de vroege kerk niet bij de bediening van het avondmaal aanwezig zijn, ze gingen dan de kerk uit.) In de paasnacht werd vervolgens de doop bediend. Daarmee kreeg de doop nog een sterkere symbolische lading: de paasnacht is ook de nacht van de dood en opstanding van Christus, waar de doop een teken van is. Op Pasen werd ook het Avondmaal bediend en mocht een gedoopte aangaan aan het Avondmaal. 

Van heiden naar christen

In de vroege kerk betekende het gedoopt worden vaak de overgang van heidendom naar christendom. Het was een keuze die in de tijd van vervolgingen de dood tot gevolg kon hebben. Al snel komt dan de kinderdoop op. Wanneer immers christelijke ouders, die gedoopt zijn, hun kind laten dopen, markeert de doop niet meer de bekering en overgang van het heidendom naar het christendom. Het kind wordt binnen het verbond geboren. Het is te vergelijken met de besnijdenis. Toen Abram de opdracht kreeg om zich te besnijden, werden alle mannen besneden (Genesis 17: 9-14). Dat betekent echter niet dat besnijdenis iets is voor volwassenen, die hun keuze voor de Heere maken. De besnijdenis is geen teken van een keuze, maar een teken van Gods verbond. Wanneer de besnijdenis is ingevoerd, worden vervolgens alle jongens op de achtste dag na de geboorte besneden. Zo is het ook gegaan met de doop. Bij de eerste generatie christenen is de doop teken van het verbond en markeert het tegelijk de overgang van heidendom naar christendom. Bij de tweede generatie christenen is de doop teken van het verbond, maar niet meer van de overgang van het heidendom naar het christendom.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen