Werkboek

Het is halverwege de dagdienst. Het is rustig vandaag. Gelukkig is er altijd wel werk op de ambulancepost te doen. En natuurlijk nemen we de tijd voor koffiedrinken! Onder het genot van een bakkie delen we (sterke) verhalen. Ook evalueren we de laatste politieke ontwikkelingen, doen we een uitgebreide nabeschouwing van het journaal en komen we tot de allerbeste oplossingen voor klimaatveranderingen, belastingfraude, wereldwijd hoog opgelopen spanningen, armoede, enzovoorts. Tja, als wij het voor het zeggen zouden hebben... De pieper gaat!

Een A2 urgentie. Spoed, maar zonder optischeen geluidssignalen, kortweg OGS. De melding? Onze patiënt is zojuist bezocht door de huisarts en die heeft geconstateerd dat meneer naar het ziekenhuis moet. Maar omdat meneer te zwak is voor vervoer met eigen auto, zijn wij ingeschakeld. Korte tijd later zijn we ter plaatse.

We stappen met onze spulletjes naar binnen en dan zijn we verbaasd! Zover ons blikveld reikt, zien we overal op de vloer plastic tasjes staan met allerlei prullaria. Je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om te constateren dat deze meneer mogelijk de verzamelziekte heeft. Wat een enorme partij aan -in mijn ogen- rommel is er hier! Een kronkelpad tussen de tasjes door leidt ons naar de patiënt. Die zit bedaard op de bank en is bezig met... Bijbellezen! Huh? Dat had ik even niet verwacht. In ons werk zie we allerlei soorten en maten van mensen in allerlei situaties, maar een Bijbellezende patiënt had ik nog niet meegemaakt.

Ik raak in gesprek met meneer. Alle plastic tasjes zijn even vergeten. Zelfs de ziekte komt even niet ter sprake. Het gaat over het Woord! En meneer vertelt ons iets over wat dat Woord voor hem betekent: Een lamp voor zijn voet en een licht op zijn pad! Ik zie zijn Bijbel liggen. Duidelijk geen exemplaar dat kortgeleden is aangeschaft. Rondom slijtage. Het Boek staat bol van gekleurde briefjes met aantekeningen en bovendien is er geen bladzijde waarop geen teksten zijn onderstreept of gearceerd. Dan komt de uitspraak die ik -kan ik nu zeggen- na jaren nog niet vergeten ben: “Luister jongen, de Bijbel is geen leesboek, maar een werkboek!”

Hoe het met de patiënt afgelopen is? Geen idee. Of meneer nog op deze aarde leeft of inmiddels in de heerlijkheid is waarover hij in zijn Werkboek heeft gelezen? Ik weet het niet. Maar die les van één zin is er één om nooit te vergeten en elke keer weer aan terug te denken. Doe je mee? “De Bijbel is geen leesboek, maar een werkboek!”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen