De spiegel

Ooit las ik een boek over hoe het is als er in Nederland christenvervolging zou zijn. Ik probeerde het me voor te stellen, terwijl ik voor de spiegel stond en mijn haren kamde. Stel je voor. Dan had ik vanmorgen niet uit mijn Bijbel kunnen lezen. Zou ik dan misschien een aantal verzen opzeggen die ik uit mijn hoofd had geleerd? Met een schokje kwam ik erachter dat ik helemaal niet zo veel Bijbelteksten uit mijn hoofd wist… “Geworteld zijn in Gods Woord is de beste voorbereiding op vervolging”, klonk in mijn hoofd. Een uitspraak die mevrouw de Jongste en mevrouw Quist jou meegeven (zie blz. 12).

En dan ging ik naar mijn werk, zo dacht ik verder. O nee, er zijn dan geen reformatorische scholen en organisaties meer. Ik zou de dag niet kunnen beginnen met een dagopening met mijn leerlingen en ik zou ook niet voor Daniël kunnen werken.

Ik keek nog eens in de spiegel. Dan zou ik op zondag niet naar de kerk kunnen gaan, of dan moest ik het stiekem doen. En stel dat ze erachter kwamen dat ik toch christen was? Zou ik er dan eerlijk voor uit durven komen? Zelfs als ze mij pijn deden, me martelden en sloegen? Zelfs als de ratten in mijn cel liepen en ik daar met een hongerige maag zat? Zelfs als het mijn dood betekende? Zou ik dan nog zingen? Zou ik dan… Of zou ik doen alsof ik geen christen was?

Al deze dingen gingen door mijn hoofd toen ik daar voor de spiegel stond. Deze Daniël is ook als een spiegel. Enerzijds zie je daarin het gezicht van de vervolgde kerk. Anderzijds zie je daarin jezelf. Wat zie je? Wat denk je? Wat leer je ervan?

Volg ons ook op Instagram!
@jbgg_daniel

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen