Van goud of van hout

In de jaren ’60 woedde er in Nigeria een burgeroorlog, de zogenaamde Biafraanse oorlog. Als middelbare scholier zette hij zich in voor mensen die onrecht lijden, zoals de van honger stervende kinderen in Biafra. Dominee Sonnevelt vertelt open over de tijd dat hij lid was van een radicale communistische jeugdbeweging. “Ik ging nauwelijks meer naar de kerk en vocht met God. Toen ik het van Hem verloor, voelde ik mezelf de grootste heiden en durfde ik de zending niet meer in. Ruim tien jaar later mocht ik toch zendeling worden en kwam ik in Biafra terecht, uitgerekend in het gebied waarvoor ik actie had gevoerd in mijn rebelse tienerjaren. Wat word je dan klein! Ik mocht daar nu het mooiste gaan doen wat er is: Gods Woord brengen.”

In 1981 werd u zendingspredikant in Izi (Nigeria). Was daar ook sprake van vervolging?
“Het was voor de eerste bekeerlingen in Izi niet makkelijk. Ze werden geslagen en uitgestoten. Zeker de oudste zonen hadden het moeilijk. Als een vader in een gezin overlijdt, gaat zijn geest naar de geestenwereld. Na een jaar moet je aan die geest gaan offeren. Doe je dat niet, dan krijgt hij honger en wordt hij boos. De oudste zoon moest deze offers brengen. Het is heel bijzonder dat juist een aantal van deze jongens zo radicaal door de Heere gegrepen werd. Zij kregen later bijna allemaal een leidende positie in de kerk. Twee van die jongens zijn nu predikant: dominee Daniel Mbam en dominee Kenneth Iziogo.
Je kan deze manier van vervolging niet helemaal vergelijken met die van de islam. Die bekeerlingen moeten vaak méér vervolging doorstaan.”

Kunt u een voorbeeld geven van vervolging in Izi?
“Er was een dorpshoofd dat aanvankelijk naar de kerk kwam. Later viel hij toch terug in het heidendom en werd hij een felle tegenstander van het Evangelie. Hij deed er alles aan om de kerk in zijn dorp te verwoesten. Bijzonder was het dat zijn dertien vrouwen en zijn kinderen wel naar de kerk bleven gaan. Op zondag stond hij met een dubbelloopsgeweer aan de voorkant van zijn erf, klaar om ze neer te schieten. Maar dan kropen ze aan de achterkant door een gat in de heg naar buiten. Hoe ze dan weer thuiskwamen, legden ze in Gods hand. Was dat altijd vrucht van genade? Dat weet ik niet. Izi’s zijn als bamboe: niets kan hen stoppen om door te gaan. Maar het is wel opvallend.”

Hoe ging u daarmee om?
“Dat was niet altijd eenvoudig! Jongeren moesten hun ouders ongehoorzaam zijn door naar de kerk te gaan. Mijn advies was: laat merken dat dit je pijn doet, maar dat je niet anders kan omdat je die God hebt lief gekregen. Als je op zondag moet werken van je vader, werk dan op zaterdag dubbel zo hard, zodat hij ziet dat je niet uit luiheid naar de kerk gaat.
De kerk werd uiteindelijk toch door de oudsten geaccepteerd. Deze mannen waren eerst ook tegen scholen, maar die bleken toch iets goed te brengen. Zo dachten ze ten slotte ook over de kerk. Kwamen ze zelf naar de kerk, dan was hun positie niet gemakkelijk. Zij waren zelf vaak analfabeet, terwijl de jongere generatie leerde lezen en schrijven. Bovendien mochten mannen met meerdere vrouwen niet gedoopt worden. Wij benadrukten steeds dat je ouderen écht met respect moet benaderen.”

Wat kunnen wij leren van christenen in vervolging?
“Volharding en trouw blijven. Het gebeurde zelden dat mensen terug de wereld in gingen en de kerk verlieten. Ook jongeren van twaalf jaar kwamen koste wat het kost naar de catechisaties.”

Er wordt wel eens gezegd dat alleen bij christenvervolging een bloeiende gemeente kan ontstaan…
“Nee, dat niet. Er is trouwens genade voor nodig om dan staande te blijven. Als die genade er niet is, buigen we mee in tegenspoed en stijgen we op in voorspoed. Maar inderdaad, een mens kan slechter tegen voorspoed dan tegen verdrukking. Het lijkt erop dat we tegenspoed nodig hebben. Kijk maar naar Nigeria, een groot land met meer dan 180 miljoen inwoners. Waar bloeit de kerk het meest? In het noorden, juist in het gebied waar Boko Haram de bevolking terroriseert. Terwijl in het zuiden het materialisme toeslaat. De islam lokt christenen met gratis onderwijs en gezondheidszorg en in ruil daarvoor worden sommigen moslim.”

En hoe zit het met ons land? Wij kennen geen vervolging zoals in Nigeria.
“Misschien vindt de duivel ons niet de moeite waard. We zijn zo lauw en flauw, zo kleurloos ook. Daarnaast heeft het wellicht te maken met onze rijkdom. Uiterlijke welvaart en geestelijke uitholling gaan vaak samen. Vroeger waren de kerken van hout en de christenen van goud; nu is het net andersom. Houten christenen zijn niet bijzonder interessant voor de duivel.
We klagen vaak dat er zoveel wetjes zijn en dat we niks mogen, maar ik heb het idee dat we inmiddels doorslaan naar de andere kant: we willen aardig zijn en aardig gevonden worden. Gelukkig willen ook nu veel jongeren eerlijk behandeld worden. Ze hunkeren ernaar te horen hoe het gaat als de Heere werkt. Het moet ook zichtbaar zijn in ons leven, dat dwingt respect af. Maar denk niet dat je dan iedereen meekrijgt.”
De dominee veert overeind, zijn grijze haardos zwiept mee en zijn stem wordt resoluut: “Kees van der Staaij, bijvoorbeeld, heeft jarenlang zijn best gedaan om op een vriendelijke wijze ingang te krijgen voor de christelijke boodschap. Nu hij zijn steun uitsprak voor de Nashville-verklaring, is hij opeens vijftig procent van zijn populariteit kwijt. Hij sprak op grond van de Bijbel en hield daaraan vast. Hij nam er geen afstand van, zoals vele anderen deden. Hoe schrijnend is het dat de ChristenUnie, maar ook een gedeelte van zijn achterban hem liet vallen! Begrijp me niet verkeerd, je kunt niet boven andere mensen staan, integendeel! Heb respect voor iedereen, luister naar elkaar, toon begrip, maar als het gaat om Bijbelse normen en waarden, dan moet je spreken. Juist dat is liefdevol. Wij duiken hiervoor weg. Natuurlijk, we moeten geen vervolging opzoeken, maar we vertonen vaak kameleongedrag om spot en vervolging te ontlopen. Wat heeft de Heere Jezus tot Zijn jongeren gezegd? In de wereld zult gij verdrukking hebben, maar hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen. Het grootste gevaar is dus niet dat we lichamelijk vervolgd worden, maar dat we geestelijk en moreel verwateren. Laten we wakker worden. We hebben genade nodig; we hebben Christus nodig. Hij is de Parel van grote waarde en Hij is het zo waard om gekend en gediend te worden.”

Moet je bang zijn voor vervolging?
“De Heere heeft het laatste Woord. Ook als er vervolgingen komen; ja, als de tijd van de grote verdrukking aanbreekt. Dan denken we misschien dat de duivel het voor het zeggen heeft, maar dat is niet zo. Het gaat alles naar Gods raad. Wel is het nodig dat we door Zijn genade aan de goede kant staan. En ook dan moeten we niet hoog van de toren blazen; genade blijft nodig. Mijn leermeester dominee A. Vergunst was vaak bang dat hij als eerste zijn Meester zou verloochenen als de Russen kwamen. Dat konden wij als studenten aan de Theologische School niet zo goed begrijpen. Hij leek zo sterk! Maar er is écht reden om te vrezen voor onszelf. Ben je bang voor vervolging? Juist van vervolgde christenen kun je zoveel leren! Er zijn christenen in Noord- Nigeria die alles zijn kwijtgeraakt en van wie familieleden levend zijn verbrand. Toch ballen zij hun vuisten niet naar de hemel of naar hun vervolgers. Ze verwonderen zich dat ze waardig geacht werden om te lijden om Christus’ wil… Echt waar, dáár kun je jaloers op worden!”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen