Opgestaan?!

Iedere keer als ik haar winkeltje passeer, neem ik me voor om er eens binnen te gaan. Als er één plaats is waar vrouwen uit de wijk gezellig bijkletsen, dan is het wel hier. Maar eerlijk is eerlijk… Ik ben niet zo’n dapper mens… De nieuwsgierige blikken waarmee ik als buitenlander aangekeken wordt, ontnemen me de moed om over de drempel te gaan. Totdat ook mijn rok een reparatiebeurt nodig heeft. Waarom iets nieuws kopen, als laten maken ook een optie is? Ik leg het bezoekje aan Leda in Gods handen en vraag Hem om moed en opening in contacten. Het is enkele weken voor Pasen.
Er zijn twee wachtenden voor mij. Twee gemoedelijk ogende oma’s. Eén van hen zit heerlijk onderuitgezakt in een tuinstoel. Haar vriendin staat aan haar zij. Leda is druk bezig. We wisselen wat groeten uit, informeren naar elkaars families. “O, je werkt voor de kerk? Jehova’s getuigen?” “Nee, nee”, haast ik te zeggen, “‘Kisha Ungjillore’, de reformatorische kerk.” “O ja, heel goed. Van de Jehova’s getuigen moeten we niets hebben, hoor… Ze geloven dat mensen zullen opstaan uit de dood. Onzin!” “Maar dat de doden zullen opstaan, geloof ik ook.” Feller dan ik ooit heb meegemaakt, haalt de mevrouw in de tuinstoel uit. Met haar hand wijst ze in de richting van de begraafplaats. “Heb je ooit meegemaakt dat iemand terugkwam daarvandaan?” Vanwaar haar harde reactie? Een gevolg van jaren leven onder atheïstisch regime? Of ingegeven door het verdriet om haar man, die ze op de begraafplaats achterliet? “Jezus is opgestaan. En alle mensen zullen eens opstaan, dat lezen we in de Bijbel”, probeer ik uit te leggen. “Weet u, er zijn dingen die wij niet begrijpen, die wij nooit gezien hebben, maar zijn ze daarom niet waar?” Mevrouw is bepaald niet overtuigd. Gelukkig is het niet mijn werk om haar op andere gedachten te brengen… We kletsen nog wat verder, ik laat m’n kledingstukken achter en zeg de oma’s gedag. Bij haar afscheidsgroet hoor ik de mevrouw in de tuinstoel iets zeggen over engelen. Ik kan het niet laten om haar even te confronteren met haar eigen woorden. “Wat? Hebt u weleens engelen gezien dan? En zo niet… Bestaan ze dan wel?” Ze kan er gelukkig hartelijk om lachen. Het is enkele weken na Pasen. Ik lees een brief van een schrijver die het anti-opstandings-denken weerlegt. Wat een prachtige conclusie trekt hij uit het evangelie van de opstanding: Zo dan, mijn geliefde broeders, zijt standvastig, onbeweeglijk, altijd overvloedig zijnde in het werk des Heeren, als die weet dat uw arbeid niet ijdel is in de Heere (1 Kor.15:58).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen