Verslaving is machtig

Maren*:
“Van mijn veertiende tot negentiende jaar ben ik verslaafd geweest, eerst aan seks en later ook aan softdrugs. Bij mij kwam het voort uit misbruik toen ik negen jaar was. Ik heb daarvoor hulp gehad, maar het trauma was niet helemaal weg. Ik bleef onzeker en zocht steeds bevestiging. Ik wilde steeds horen dat ik knap was en ging daarvoor steeds verder. Zonder die bevestiging, voelde ik mij leeg. Mijn vriendinnen lieten mij in de steek. Ze mochten niet meer met me omgaan. Andere ‘vriendinnen’ zeiden: ga blowen en je voelt je super relaxt! Dat werd mijn tweede verslaving.
Wat heel bijzonder is, is dat mijn ouders altijd naast me bleven staan. Ze zeiden wat er bij mij niet klopte, maar ze bleven toch van mij houden. Studie en werk hield ik niet vol. Ik leefde meer op straat, op hangplekken en deed met ‘blowjunkies’ in speeltuintjes verkeerde dingen. Via mijn ouders ben ik uiteindelijk in de hulpverlening terechtgekomen. Het was heel bijzonder dat deze hulpverlener een reformatorische achtergrond had. Ik werd eerlijk behandeld en op mijn verantwoordelijkheden gewezen. Ik hervond de Bijbel en ging weer naar de kerk. Ik was echt geen slap meisje, maar ik raakte in de pubertijd de controle kwijt. Niemand is sterker dan verslaving. Blijf er ver vandaan!”

Verslavingsarts Van Iwaarden:
“Om verslavingsarts te worden, studeerde ik geneeskunde in Rotterdam met daarna verslavingsgeneeskunde in Nijmegen. Mijn specialisme is jongeren van twaalf tot achttien jaar rondom alcohol, blowen en drugs, maar ook gamen, pornografie en gokken. Daarbij spelen vaak ook psychische problematiek en verstoorde gezinsrelaties. Vanuit ruim tien jaar praktijk weet ik hoe het is om verslaafd te zijn. Dit begint onschuldig. Hoewel je weet dat het niet goed is, doe je het toch weer en zo ontstaat verslaving, die je hele brein beheerst. Achter of onder de verslaving, zit vaak nog veel meer: problemen thuis, ernstige trauma’s enzovoort. Wat is er veel gebrokenheid! De duivel lijkt wel steeds machtiger te zijn. Maar waar de Heere gaat werken, verandert alles. Elke behandeling kost tijd én veel strijd. Het geeft mij moed dat behandelingen gezegend worden en jongelui weer een normaal leven gaan leiden en onder Gods Woord komen. Verslaving geeft schuldgevoel en schaamte. Daarover praat je niet zomaar. Er zijn veel vooroordelen over verslaving, zoals ‘het is je eigen schuld’. Laten we ons niet afzijdig houden, maar in contact blijven. Niet veroordelend, maar luisterend en de weg wijzen naar God en naar de hulpverlening. Dan wordt de drempel lager voor jongeren met verslaving en dat is heel hard nodig. Sta open voor het contact. Dat geldt ook en vooral voor ambtsdragers! Vertel maar over je eigen zwakten en strijd. En zit je er zelf middenin? Besef dat je niet alleen bent hierin. Ga met iemand die je vertrouwt het gesprek aan. Zoek steun en zoek hulp. Lees de Bijbel en bid.”

Deputaatschap Diaconale en Maatschappelijke Zorg (DMZ) doet onderzoek naar verslaving, samen met drie andere kerkverbanden. De resultaten worden binnenkort gepresenteerd.

* gefingeerde naam

Meer dan honderdzestig Instagram-volgers van @jbgg_daniel reageerden op de stelling: “Ik ben verslavingsgevoelig.”

Ja 81%
Nee 19%

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen