Verhalen, verbroken, vertrouwen

Van ver is de onheilsplek al zichtbaar. Dankzij een file van politievoertuigen. Foute boel. Weer. Bekend adres. Vader en moeder op de vuist met elkaar. Met de nodige schrammen en bulten. En dat niet alleen. In de achtervolging van elkaar is ook een ruit gesneuveld. En nee, scherven brengen geen geluk. Wel veel bloedverlies. De pijn valt mee. De herrie niet. De sterke arm houdt de partijen uit elkaar. Wel zo fijn tijdens onze pleisterplaksessie. Alleen de kanonnade van lelijke decibellen gaat voort. Opeens ontdek ik een kind. Tien jaar oud? Bij de achterdeur. Weggedoken. Ineengedoken. Stil. Tranen.

Maanden later ben ik op bijscholing. Geen vrolijk onderwerp. Dat zijn onze scholingsonderwerpen toch al zelden. Maar nu helemaal niet. Mishandeling, misbruik, huiselijk geweld en verwaarlozing. Kinderen en ouderen, van en door. De cijfers spreken boekdelen. De afbeeldingen ook. De ervaringen die we uitwisselen nog meer. Een reeks van verdriet, verbrokenheid, verwaarlozing, verachting, verkrachting, vernieling, verminking, vermissing, verduistering en vermoorden trekt deze schooldag aan ons voorbij. Het signaleren van soortgelijke ellende is een belangrijk onderdeel van ons vak. Hoe we dat doen? Opletten, navragen, rondkijken. Zeker als plaatje en verhaal niet bij elkaar passen. Noem het gezonde achterdocht. Waar vaak heel de samenleving buiten de deur blijft, komen wij zomaar achter de voordeur. En die kans proberen we te benutten. Bovenwoning. Villa. Tussenwoning. Rijk. Arm. Oud. Jong. Christelijk. Niet-christelijk. Refo. Niet-refo. Thuis.
Instelling. Stad. Dorp. Achter elke voordeur kan dit gebeuren. Hoeveel voorbeelden wil je?

Een meisje met een dubieus verhaal over haar vader. Een vrouw waarvan haar huisraad aan gruzelementen ligt. Een bewusteloos meisje na een vreemde val met een vreemd verhaal van moeder. Een jongen die voor de zoveelste keer getuige is van een echtelijke oorlog. Een alleenstaande man die verwaarloosd in een krot woont. Een villa waar mevrouw met een onverklaarbare hoofdwond op de marmeren vloer ligt. Een...

Terug naar het eerste verhaal. De politie neemt met mensen en middelen de eerste zorg en aandacht voor dit kind op zich. Wij maken een zorgmelding in onze organisatie waar andere hulpverleners mee aan de slag kunnen. Op hoop van zegen!

Deze column is bijna voorbij. Maar zoveel leed nog lang niet! Misschien in jouw buurt. In jouw stad of dorp. Jouw kerkelijke gemeente. Jouw klas. Jouw huis. Jouw kamer... En nee, om veel narigheid behoef je geen geheim te bewaren! Problemen gaan niet vanzelf over. Dit los je niet alleen op. Zulke ellende mag niet toegestopt worden. Zeker niet met de zogenaamde ‘mantel der liefde’. Aan wie zou jij je zorgen toevertrouwen? Jazeker, eerst, bovenal, aan Hém die het Vertrouwen aller einden der aarde is! Dat doe je toch wel? Maar Hij is het ook die jouw medemensen wil gebruiken om grote zorgen mee te delen. Soms iemand van je eigen leeftijd. Soms een ouder iemand. Soms uit je kennissenkring. Soms vertrouwensmensen van je school of vanuit je kerk. Beloof me... Maak van je zorgen géén geheim!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen