De loopbaan

Het is een hele rij van kinderen van God, die Paulus in hoofdstuk elf heeft opgesomd. Hij noemt ze een wolk der getuigen. Ze hebben door het geschonken geloof vast gehoopt op zaken die men niet kon zien. Met name kan hierbij gedacht worden aan de eerste komst van Christus in het vlees. Het was hun beloofd, er is door het geloof op gehoopt met een vaste grond. Nu schrijft Paulus aan Joodse mensen die tot God bekeerd zijn en het heel moeilijk hebben. Ze worden vervolgd, gesmaad en waar blijft nu de wederkomst van Christus?
Paulus wijst erop dat ook in het Oude Testament de komst van Christus is verwacht, het heeft lang geduurd, er is op gehoopt en die hoop is overgegaan in aanschouwen. Zo wijst die wolk der getuigen op de zekerheid van de vervulling van Gods beloften. Daarom hebben zij lijdzaamheid, dat is: een door Gods Geest gewerkt vertrouwen op het Woord Gods! Het is veel meer dan geduld! Er is nog iets wat deze mensen zo drukt: de last en de zonde die hen zo gemakkelijk omringt. Heb jij daar ook last van? Ken jij de zonde tegen God? Is deze jou wel eens voorgesteld? Weet je wat het is om een zondaar voor God te zijn? Deze mensen weten dat. Ze zijn op de loopbaan gebracht, zoals je in de tijd van Paulus een loopbaan had en op die loopbaan jaagde men naar het einde om de prijs te ontvangen. Rondom de loopbaan waren veel mensen die toejuichten. In de tijd van Paulus waren dat mensen die zelf nooit op die loopbaan gelopen hadden. Hier, in het voorbeeld dat Paulus gebruikt, zijn het mensen, die weten wat het is om op die loopbaan te lopen. Ze zijn er zelf door wederbarende genade ook op gebracht. Ze hebben naar het einde uitgezien. Zij kunnen nu vertellen dat ze er ook zijn gebracht! Zover is het met de mensen aan wie Paulus schrijft nog lang niet. Het einde van de loopbaan betekent immers God ontmoeten. Er is zoveel last die belemmert in de loop. Er is zoveel zonde die als een hoepel om hun benen zit en waardoor ze voortdurend struikelen. Ze komen niet verder, zo denken deze renners in de loopbaan. Ze zijn neergezonken in het zand (vers twaalf).
Als het nu niet meer verder kan, krijgen deze lopers een goede raad: Ziende op de overste Leidsman en Voleinder des geloof, Jezus. Hij is de overste Leidsman, de Bewerker van het geloof. Het is door de verdienste van Christus, toegepast door Zijn Geest, dat een volk door wederbarende genade op de loopbaan gebracht is en met het geloof is begiftigd. Hij is ook de Voleinder van het geloof, Hij onderhoudt het door Zijn Geest en zal er ook voor zorgdragen dat het geloof zal overgaan in aanschouwen en de hoop zal verkrijgen die het nu nog niet ziet. Christus was de vreugde voorgesteld. Zo was het bij Zijn Vader. Als Middelaar heeft Hij die vreugde verlaten, en is de Man van smarten geworden tot de dood des kruises toe. Wat heeft Hij de Hem aangedane schande veracht uit liefde tot Zijn Vader en uit liefde tot dit arme volk. Er was Hem immers een prijs beloofd! Achter het kruis, door de betaling met de dood heen, heeft Hij het leven ontvangen en nu is Hij gezeten aan de rechterhand van de troon van God. Dat is de plaats van de wet! Die is gestild en daarom is er ook nu voor dat volk een plaats bereid bij de Heere. Zo is Christus vooropgegaan in de loopbaan. Hij kwam het eerst bij het einde, het voldoen aan Gods recht en het verkrijgen van dat leven. De lopers komen achter Hem aan en als zij aankomen bij het einde van die loopbaan, blijkt de toorn te zijn weggedaan en is daar de prijs die Christus voor hen heeft verdiend. Dan mogen ze altijd bij de Heere zijn en gaat het geloof over in aanschouwen en wordt de hoop vervuld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen