Een brief

Beste anders-geaarde,
Het leek me een goed idee om je een brief te schrijven. Gewoon, om je een hart onder de riem te steken. Je hebt immers geen gemakkelijk begin van het jaar achter de rug. De Nashville-verklaring en alle commotie daaromheen… Wat is er een hoop gedebatteerd! Van Tweede Kamer tot verjaardagsfeest, van praatprogramma tot klaslokaal. Over dat ‘zij’ ‘ons’ niet meer willen begrijpen. En dat er voor de aloude christelijke standpunten kennelijk geen ruimte meer is. ‘We’ vonden dat we toch wel iéts beleefden van wat de vervolgde christenen dagelijks ervaren.
Intussen ging het… over joú! Gewoon: die stille jongen of dat leuke meisje dat tijdens die levendige discussies het liefst – zonder dat iemand het zag – had willen wegduiken. Wie ként je eigenlijk? Ik niet. Ik kan je niet eens persoonlijk aanschrijven. Vandaar deze open brief. Wie weet waar jij mee loopt? Je ouders? Misschien zij niet eens? Wat een eenzaamheid! Misschien had je er juist de achterliggende maanden over willen beginnen. Met je ouders of een vertrouwenspersoon op school of in de kerk. Heb je er maar van afgezien, omdat iedereen zó druk aan het discussiëren was?
Als je bij het opgroeien ervaart dat je anders-geaard bent, geeft dat veel spanning. Ik besef dat ik me daar als heteroseksuele, getrouwde man en vader maar nauwelijks een voorstelling bij kan maken. Je weet heus wel dat ze er thuis niet op zitten te wachten. Wist je trouwens dat dat óók geldt voor niet-christelijke gezinnen? Maar jij bent kerkelijk en weet hoe de kerk erover denkt. Ik hoef je echt niet te vertellen hoe de Bijbel erover spreekt en welke consequenties dat heeft. Daar denk je uren over na. Je piekert je suf. Nogmaals: daar kan ik me als getrouwde man maar nauwelijks een voorstelling van maken. Ik probeer maar met je mee te leven.
Waarom? Omdat je dat dubbel en dwars waard bent! De Heere heeft je een plekje gegeven in de christelijke gemeente. Samen vertrouwde Hij ons Zijn Woord toe. Prachtige dingen staan daarin; zó mooi dat ze ons verstand te boven gaan. Maar ook heel eerlijke en soms zulke moeilijke dingen. Wat is het confronterend als verlangens die heel diep in ons zitten, door de Heere afgekeurd worden. O, dan zou je wel weg willen lopen. Maar wat nodig is, is om samen op de knieën terecht te komen. Om samen te belijden dat we niet alleen zonden doen, maar dat we zondaar zijn. Om aan Hem te vragen: “Heere, wat wilt Gij dat ik doen zal?”
Als kerk zijn we geroepen geloofsgemeenschap te zijn. Om samen te geloven wat in Gods Woord staat. Om elkaar daarin op te scherpen en te helpen. Of het nu gaat om zegen of om vloek. Vandaar deze brief. In de hoop en het gebed dat je de kerk zult ervaren als een veilige plaats. Een plaats waar we elkaar vasthouden en waar het gewaardeerd wordt als je het gesprek aangaat. Een plaats waar je je vragen mag stellen en je moeiten mag uiten. Een plaats waar we elkaar toeroepen: “Joh, ik begrijp dat het je onmogelijk lijkt – ik ervaar ook zó vaak zóveel onmogelijkheid aan mijn kant. Maar zoek het toch bij Hem bij Wie alle dingen mogelijk zijn. Bij de Grote Kruisdrager is er vervulling, ook voor jou”.
Die levensvervulling wens ik je toe. Ik wens je van harte Gods licht en leiding. Ik wens je liefdevolle ouders en bewogen ambtsdragers. Adieu, lieve vriend of vriendin, a Dieu!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen