Het verschil is vrijheid!

Er zijn meer verschillen in cultuur te noemen. In Nederland betekent een verjaardag vaak gezelligheid, mensen ontmoeten en (als je ouder bent) soms alcohol drinken. In Iran is dat niet anders. Ook daar houden mensen van feestvieren. Maar de regering verbiedt alcohol en muziek. Ook verbiedt de regering dat jongens en meiden op hetzelfde feest zijn. Stel je eens voor dat jij als meisje geen jongen mag uitnodigen of andersom!

Ongeloof
Anne-Claire, Rozemarijn en Rosalyn luisteren vol ongeloof. De overheid die je geselt omdat je een feestje hebt georganiseerd waar alcohol geschonken wordt, muziek wordt gedraaid en er zowel jongens als meiden zijn. Zoiets lijkt op sommige feestjes vanzelfsprekend in Nederland, maar het zijn drie strafbare feiten in Iran. De meiden zijn verontwaardigd over al die regels. Rosalyn: “Ik zou me ook echt niet aan alle regels houden, hoor!”

Feestje
“Vaak worden er stiekem wel feestjes gegeven. Maar het is erg opletten dat er niemand van de regering is. In Iran moet je bang zijn voor de regering. Ik herinner me nog goed een feest van een vriend van mij waar het misging. Het was een druk feest waarop plotseling iemand van de regering binnenstapte. De muziek moest uit en het licht ging aan. Binnen enkele seconden stonden er zes of zeven mannen binnen. De jongens werden van de meiden gescheiden en aan iedereen werd gevraagd wie dit feest had georganiseerd. Iedereen noemde een nep-naam, maar één persoon noemde de naam van mijn vriend. Die persoon werd mee naar buiten genomen. Van een vriend die luisterde wat er buiten gebeurde, begrepen we dat de mannen geld wilden. Je kunt deze mensen omkopen om onder de straf uit te komen. Mijn vriend betaalde niet en werd gearresteerd. Hij moest twee dagen de cel in. Toen ik hem later weer ontmoette liet hij mij zijn gegeselde rug zien. Een gevangenisstraf van een paar dagen en zestig of tachtig zweepslagen is normaal in Iran.”

Freedom
Hamid aarzelt tijdens het gesprek: “We hebben het steeds over politiek, het is niet goed om daarover te schrijven. Freedom, vrijheid, dat is waar het om gaat. In Iran ben je niet vrij om zelf te kiezen. Dat is het belangrijkste verschil.” Rozemarijn wil weten wat Hamid mist nu hij naar Nederland is gevlucht. Hamid is zichtbaar geraakt door die vraag. “Familie is belangrijk. Ik kan in een andere taal niet verwoorden wat het met me doet. Het is te moeilijk.”

Kerk
Voorzichtig vragen we Hamid of hij iets wil delen over de kerk in Iran. Over de reden van zijn vlucht. “Ja, dat wil ik wel. Maar ik kan geen namen noemen. Dat risico is te groot. Al weet ik niet eens of ze nog wel leven.” Even valt het stil. Denk je eens in dat je gevlucht bent voor je geloof. Dat je vrienden, familie en kerk achter hebt gelaten en geen idee hebt of dierbaren nog in leven zijn!

Bijbel in een krant
“Ik wilde graag de hele Bijbel kopen, dat heb ik aan iemand gevraagd. Hij bekeek mij en mijn kleding eerst goed. Daarna keek hij goed om zich heen. Ik moest een kwartier wachten. In die tijd stuurde hij iemand om me te controleren. Uiteindelijk kwam hij met een Bijbel die, alsof het een cadeau was, in een krant was verpakt. Hij zei me voorzichtig te zijn en snel weg te gaan. Toen ik thuiskwam, las ik als eerste dat deze Bijbel toegewijd was aan de kerk en niet voor de verkoop. Ik had ervoor betaald.”

Christen geworden
“Ik was moslim in Iran,” zo vertelt Hamid. “Nu ben ik christen. In Iran is geen kerk zoals jullie hier hebben. We gingen naar een huis om met elkaar te bidden. Een schuilkerk. We baden vaak ook dat we verborgen mochten blijven. Er was één persoon in ons midden die al een jaar of vijf christen was. Hij vertelde ons uit de Bijbel. Maar het was moeilijk te begrijpen voor ons. Het is zo anders dan mijn oude geloof. Als moslim mag je geen christen worden, daar staat de doodstraf op.”
“Mijn moeder is een streng gelovige moslim. Ze was erg verdrietig toen ik haar vertelde dat ik christen werd. Ik kon alleen maar zeggen dat God de reden was. Dat heb ik haar uitgelegd. Ze begreep me niet. Ze stuurde me weg. Dat was voor mij een grote schok. Ik heb aan haar en mijn familie uitgelegd dat dit mijn keuze was. Dat ik wilde bidden tot de levende God. Ze lachten me uit.” Hamid valt stil. Het doet hem pijn deze dingen te vertellen.

“Ik ging naar mijn moeder terug. Ik legde het haar nogmaals uit. Ik denk dat ze het begreep, maar ze wilde het niet accepteren. Ze omhelsde me wel en zei dat als ik christen wilde zijn, ik dat moest doen. Wel was ze bang dat het ook voor mijn familie gevaarlijk zou zijn. Ik vertelde dat het niet zo was, dat dacht ik toen.” Bij dit punt aangekomen kan Hamid niet meer verder vertellen. Hij is emotioneel en kijkt ons aan. “Wees dankbaar en blij dat je in Nederland de vrijheid hebt om de levende God te dienen.”

Hamid wil nog meer kwijt:
“Vaak denken Nederlandse jongeren dat jongens uit Iran slecht zijn. Dat is niet zo. Ze zijn juist heel gastvrij, vriendelijk, cool. De regering van Iran is slecht. Niet de mensen. Als je naar Iran zou gaan zou je van de mensen houden, het zijn aardige mensen.”

De tijd van het interview is voorbij. Hamid wil nog iets zeggen. “Dit interview was te kort. We hebben het teveel over cultuur en verschillen. Het gaat om de levende God. Daar moet je over schrijven. Dat is wat belangrijk is! Toen ik in het Nieuwe Testament begon te lezen vond ik het zo bijzonder om te lezen dat de Heere Jezus liefde voor mensen had. Dat Hij wonderen deed. Ik was gewend aan Allah, dat is een god waar je bang voor moet zijn, niet een God die afdaalt naar mensen om te redden. Dat is zo’n groot verschil!”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen