Bruidegom

Deze jongen was niet de enige die nogal verbaasd reageerde op het feit dat ik inderdaad alleen in een huis woon. Single zijn is in Albanië een zeldzaamheid. Al heel wat keertjes werd me hier gevraagd: ”a je e martuar?”, oftewel, “ben je getrouwd?” Het is een heel gebruikelijke vraag bij een eerste ontmoeting hier. Als ik ontkennend antwoord, volgt steevast het advies om maar een Albanese echtgenoot te zoeken. Enige tijd geleden wilde een oudere dame meteen de daad bij het woord voegen. Ze kwam op visite met de vraag of ik na wilde denken over een huwelijk met haar zoon. Hij verbleef in het buitenland, ik had hem nooit ontmoet. Over culturele verschillen gesproken… Uithuwelijken is hier nog geen verleden tijd.

Maar ook in Nederland vinden we het niet onbelangrijk om te weten wat iemands burgerlijke staat is. Daarvan getuigden in elk geval de vragen die de kinderen in groep 7 mij regelmatig stelden. Zoals op die middag toen één van de jongens zijn vinger op stak en wilde weten: “Juf, vindt u het eigenlijk niet erg om vrijgézel te zijn?” Daarbij legde hij de klemtoon op de middelste lettergreep, waardoor zijn vraag zó grappig klonk, dat ik een lach niet kon bedwingen.
Misschien houdt de zoektocht naar de juiste vriend of vriendin jou wel bezig. Zeker niet onbelangrijk! Leg je vragen hierover aan de Heere voor met het gebed of Hij de weg wil wijzen. Dat zal Hij doen. Op Zijn tijd en op Zijn manier! Ja, dat laatste ook…
Maar nog iets. Straks is er een eeuwig bruiloftsfeest. Deelname daaraan hangt niet af van je burgerlijke staat op aarde. Wel van de genade om als zwarte bruid bij de grote Bruidegom te mogen schuilen.
Ook jij wordt genodigd: Alle dingen zijn gereed; komt tot de bruiloft! (Matth.22:4b). Je bent toch niet zó druk met de vrouw (of man) die je getrouwd hebt (of zou willen trouwen) om aan deze uitnodiging geen gehoor te geven? (Luk. 14:20)

Toen de kinderen in mijn klas weer informeerden of hun juf niet eens aan een vriend moest denken (ook zij kwamen regelmatig met allerlei adviezen aandragen), gaf ik hetzelfde antwoord als hierboven. Ik vertelde hen dat de Heere, Die mijn leven leidt, mij gelukkig veel lieve mensen om me heen gegeven heeft. En dat Hij Zelf elke dag zorgt. “Ja juf”, zei een ventje met een guitige lach, “en u hebt ons natuurlijk ook nog, hè?”
Inderdaad! Tel uw zegeningen, één voor één, tel ze allen en vergeet er geen…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen