— Onder de blote hemel — 8

´Waar neem je me mee naartoe, DJ?’
Ze fietsen samen door de schemerige straten. Hij grinnikte. ‘Geduld, Cat.’
‘Hm… dat is niet echt mijn sterkste kant, weet je.’ Hij had haar gevraagd vanavond haar gewone kleren aan te doen. ‘Geen geklauter dus vanavond?’ had ze gevraagd. Maar hoe ze ook had zitten vissen, hij had niets losgelaten.
‘Hier naar links, Cat.’
Ze keek op. ‘Wacht eens… Zeg, we gaan toch niet naar jouw kerk of zo?’
Toen ze even later het kerkplein opreden, keek ze hem bepaald niet blij aan, maar ze zei niets. Hij nam haar mee naar de grote zaal, waar zich inmiddels al flink wat mensen hadden verzameld. Ze zochten een paar lege stoelen wat achterin de zaal. ‘DJ, wat is dit?’ siste ze in zijn oor, maar voor hij antwoord kon geven, nam zijn vader het woord.
‘Beste mensen, hartelijk welkom op onze jaarlijkse thema-avond. Vanavond zullen we iets gaan horen over het werk van Janet Keijzer. Zij werkt als kinderwerker in Syrië, onder zeer moeilijke en ook vaak gevaarlijke situaties. Janet, fijn dat je vanavond bij ons kunt zijn en wat over je werk wilt vertellen.’
Na de gebruikelijke opening gaf zijn vader Janet het woord. Een jonge vrouw kwam naar voren en pakte de microfoon. ‘Hallo. Mijn naam is dus Janet Keijzer. Ik ben vijfentwintig jaar en werk nu sinds twee jaar in Syrië. In mijn middelbareschooltijd ben ik een paar keer met een werkkamp mee geweest naar Roemenië om daar te helpen onder de allerarmsten. Daar heb ik enorme liefde gekregen voor het werken met kinderen die onder moeilijke omstandigheden moeten opgroeien. In Syrië werk ik voornamelijk onder christenen, die het nog zwaarder hebben dan de andere Syriërs. Vanavond wil ik aan de hand van wat foto’s jullie iets vertellen over mijn werk onder de kinderen.’ Zijn vader doofde de lichten wat, zodat de foto’s van de beamer wat beter zichtbaar werden. Ze had een prettige stem om naar te luisteren en ze kon heel boeiend vertellen. Hij kon het niet laten om af en toe even naar Cat te kijken, maar die leek hem helemaal vergeten te zijn, zo geboeid zat ze naar Janet te luisteren. ‘Er is daar een tekort aan zo’n beetje alles. Voedsel, kleding, medicijnen, noem maar op. Er spelen zich daar vreselijke dingen af, maar er gebeuren soms ook zulke wonderlijke dingen.’
Er verscheen een foto van een kleine jongen, die recht in de camera keek.
‘Dit is Amir. Zijn moeder was heel erg ziek. De artsen hadden haar eigenlijk al opgegeven. Ik bezocht haar regelmatig en probeerde Amir wat te troosten. Op een dag zei hij tegen mij: ‘Mijn mama wordt weer beter.’ Ik probeerde hem in mijn beste Arabisch uit te leggen dat zijn moeder niet meer beter kon worden, maar hij schudde zijn hoofd en keek me met die prachtige amandelbruine ogen aan. ‘Jezus heeft het vannacht zelf tegen mij gezegd.’ Tja, wat moest ik daar nu op zeggen? Kon ik dit geloven? Of was het meer een wanhopig hopen dat zijn moeder in leven zou blijven. Ik zal jullie eerlijk zeggen dat ik er op dat moment flink mijn twijfels over had. Maar dat jochie van zes heeft mij zo beschaamd gemaakt. Want twee dagen later begon zijn moeder opeens op te knappen, en een week later waren nagenoeg al haar klachten verdwenen. Volgens de artsen was er iets onmogelijks gebeurd.’
Ze ging verder met de volgende dia waarop een groepje kinderen rondom een grote tafel te zien was. ‘Eén keer per week organiseer ik iets van een kinderclub. Het leven van de kinderen daar is vaak zo zwaar en uitzichtloos, en tijdens die clubochtenden probeer ik wat licht in hun donkere leven te brengen. Ik vertel een Bijbelverhaal, soms knutselen we iets of doen we spelletjes met elkaar. Op die ochtenden zie je hen helemaal opleven.’

In de pauze zochten ze een rustig plekje op het kerkplein.
‘En hoe vind je het?’ vroeg hij.
Cat keek hem aan. ‘DJ, dit wil ik ook!’ Hij had haar nog nooit zo serieus gezien. ‘Zij doet zulk mooi werk! Dit is zo anders dan een of andere saaie baan in een kantoor hier in Nederland.’
‘Dat is het zeker. Maar ook best wel gevaarlijk. Denk maar wat ze zojuist vertelde over die beschietingen.’ ‘Nu doe je het toch weer, DJ.’
‘Hè, wat?’
‘Jij denkt weer gelijk aan gevaar. Jij laat je leven echt veel te veel beheersen door angst.’
‘Ik zou inderdaad niet graag in haar schoenen staan, dat klopt.’
‘Vind je haar nu ook roekeloos, DJ?’ Ze keek hem schalks aan. Hij schudde zijn hoofd en grinnikte.
Toen zei ze: ‘DJ, waarom heb je mij vanavond nu juist hierheen meegenomen?’
‘Wat denk je zelf?’
Ze beet even op haar onderlip. ‘Die voorzitter van vanavond, dat is vast je vader hè? Jullie hebben dezelfde achternaam en je lijkt ook wel een beetje op hem. Daardoor wist jij vast al precies waar het vanavond over zou gaan. En toen dacht jij: een vrouw die onder zware omstandigheden in oorlogsgebied werkt, dat moet Cat wel aanspreken. Nou, heb ik gelijk?’
Hij knikte. ‘Maar dat was het niet alleen, Cat,’ antwoordde hij zacht.
‘Wat nog meer dan?’
Hij dacht even na. ‘Ik ben wel vaker op zulke avonden geweest. En wat me iedere keer opviel, is dat bij christenen die onder zulke zware omstandigheden moeten leven, alle vrome schijn wegvalt. Daar gaat het niet meer over allerlei regeltjes en gebruiken die wij hier elkaar opleggen. Daar gaat het echt om de inhoud.’
Ze stootte hem aan. ‘Dat werkkamp in Roemenië waar ze het over had sprak mij ook wel aan. Zullen we ons daar volgend jaar zomer ook voor opgeven?’
Hij keek haar verrast aan. ‘Je bedoelt wij samen?’
Ze knikte enthousiast. ‘Dan kan ik ontdekken of dit werk echt wat voor mij is. En voor jou is het een goede oefening om een keer uit je comfort zone te stappen.’
Zijn vader riep vanuit de deuropening dat ze gingen starten met de vragenronde. Na een paar minuten ging Cat ook staan.
‘Mevrouw, wat voor studie moet je volgen als je zulk werk als u wilt gaan doen?’
Ze glimlachte. ‘Er zijn verschillende studies mogelijk. Eigenlijk is er niet echt een specifieke studierichting voor mijn werk. Maar je vraagt dit vast uit persoonlijke interesse, of niet? Weet je wat, kom anders even na afloop naar mij toe, dan praten we er nog even over door.’

Het was al heel laat toen hij haar die avond naar huis bracht. Voor haar huis sprong ze van haar fiets en pakte zijn stuur. ‘Dank je wel voor vanavond, David-Jan. Ik vond het echt heel bijzonder, en ik denk dat ik door jou eindelijk weet wat ik met mijn leven wil gaan doen.’ Ze ging op haar tenen staan en drukte een vluchtige kus op zijn wang. En voordat hij van zijn verbazing was bekomen, verdween ze over het achterpad.
Onderweg naar huis besefte hij opeens dat ze hem zojuist David-Jan had genoemd. Hij glimlachte stil voor zich uit. Het was lang, heel lang geleden dat hij zich zo fijn had gevoeld.

Schrijver
Eeuwoud Koolmees
schrijft voor Daniël een vervolgverhaal

Dit was het slot van deze serie. In de toekomst komt er weer een nieuw vervolgverhaal op deze pagina's. Houd Daniël in de gaten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen