Hartverwarmend

Ambulance. Nachtdienst. Uitrukgereed. En nu? Wachten op werk. We settelen ons in een tuinstoel op de uitrit van de ambulancepost. Het is heerlijk weer. Helder ook. Zeg eens, waar vind je een baan waarbij je onder werktijd de sterrenhemel mag bewonderen? De volle maan mag zien weerkaatsen in het water van een waterrijk gebied? Of de zon op zien gaan over nevelig polderlandschap? Hoe groot zijn Uw werken, o HEERE!
Ons genieten duurt kort. De pieper gaat. De meldkamer vraagt ons te verschuiven naar de andere kant van onze regio. Zónder tuinstoel, mét ambulance. Blijkbaar een ambulancetekort daar. Bekend probleem. Bekende oplossing. Vast onderdeel van ons werk en het werk op de ambulancemeldkamer. Zij sturen ons niet alleen op pad met de juiste boodschap en juiste urgentie, maar zorgen er ook voor dat elke potentiële patiënt op tijd bereikt kan worden. ‘Dammen’ heet dat in vakjargon.
De pieper gaat weer. Melding: hartproblemen. Urgentie: spoed. Niet veel later arriveren we ter plaatse. De voordeur staat open. Sjiek appartement. Aan tafel zit mevrouw de patiënt. Bijna een eeuw oud. Hevige paniek. Druk gebarend. Ratelend pratend. Terwijl mijn collega de patiënt aansluit aan de apparatuur, probeer ik mevrouw een beetje te kalmeren. Probeer. Tsjonge, wat een stress. Angst ook.
Onze apparatuur laat het probleem zien: hartritmestoornis. Eén van de categorie ‘lastig’, maar ‘je kunt er wel honderd mee worden’. Zoals mevrouw dus bijna. In een sessie van veel luisteren en weinig zeggen, vertellen we dat het een goed plan is dat mevrouw meegaat naar het ziekenhuis. Dat vindt zij ook. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Er zijn weigeraars. Aantoonbaar ziek. Behandeling nodig. Dringend advies. Geneesmiddel aanwezig. Dokter staat klaar. En toch weigeren! Raar hè? Ja? Vind je? Hoorde je zoiets ook niet laatst in de preek? Ging het toen ook niet over weigeraars met zieke harten? Ben jij al gehoorzaam aan de oproep van Hem die gebrokenen van hart heelt?
Terug naar mevrouw. We verzamelen wat spulletjes van mevrouw en vertrekken. Als mevrouw opstaat, blijkt ze nogal klein van formaat. ‘Wilt u een arm?’ Snel steekt mevrouw haar arm bij mij in. Aan mijn andere arm hangt de tas, gevuld met nachtjapon, tandenbakje, tandpasta en tandenborstel. Samen wandelen we over de donkere galerij. Mevrouw legt haar hoofd op mijn arm. “Ik ben zo blij dat jullie er zijn. Ik word zo rustig van jullie. Ik was zo bang.” En ik? Ik voel me rijk. Wie ben ik dat ik dit prachtige werk doen mag? Anderen steun geven. In dubbele zin!
De rit is voorbij. We hebben een collegiaal gesprek. We zijn het eens. Waarover? Dat ons er-zijn, luisteren, spulletjes inpakken en de armin- arm-wandeling weer meer hebben gedaan dan al onze hightech appatuur.
Zou jij dat kunnen? Wat? Er-zijn. Luisteren. Spulletjes inpakken. Arm-in-arm wandelen. Kan jij dat? Écht? Doen dan! Wanneer dan? Vandaag nog! Jij vraagt: aan wie? Ik vraag jou: aan wie niet? Zo dan, terwijl wij tijd hebben, laat ons goed doen aan allen, maar meest aan de huisgenoten des geloofs.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen