— Onder de blote hemel — 6

‘David-Jan, vergeet je niet dat papa volgende week zaterdag weer een zendingsavond heeft georganiseerd?’ Zijn moeder keek hem vragend aan. ‘Komt er een spreker die avond?’ vroeg hij.
‘Ja, een jonge vrouw die in Syrië werkt bij een medische zendingspost.’
‘Syrië? Die durft zeg! Lijkt mij echt niets om in die brandhaard te werken. Daar ben je je leven echt niet zeker!’
Zijn moeder keek hem even nadenkend aan. ‘Misschien dat het leven van die vrouw juist heel zeker is, David-Jan.’
Hij knikte. ‘Als je het zo bekijkt wel natuurlijk.’

Opnieuw leek het op school wel alsof ze elkaar nog nooit ontmoet hadden. Ze negeerde hem totaal en ging zelfs het kleinste oogcontact uit de weg. Het irriteerde hem mateloos. Waar was dit voor nodig? Ze konden toch wel gewoon met elkaar omgaan? Maar aan de andere kant kon hij het ook niet laten steeds naar haar te kijken en zich erover te verbazen hoe ze overdag zo’n totaal ander meisje kon zijn. ‘De ongenaakbare’ had Sjoerd haar als bijnaam gegeven en hij moest toegeven dat deze naam wel erg goed bij haar paste. Want hoewel ze makkelijk contact leek te maken met haar nieuwe klasgenoten, hield ze toch een bepaalde afstand. Hij had inmiddels wel door dat ze heel slim moest zijn, want ze haalde met het grootste gemak de hoogste cijfers van de klas. En dat werd haar weer niet in dank afgenomen door Petra, die al jarenlang de ongeslagen kampioen ‘beste van de klas’ was en die door haar die eretitel dreigde kwijt te raken.
Ondertussen zat hij elke avond tot laat achter zijn schoolboeken, want hem kwam het allemaal bepaald niet aanwaaien. Voor de studie bouwkunde had hij per se wiskunde B en natuurkunde nodig en dat waren net de vakken waar hij best veel moeite mee had.
Toen hij op een regenachtige middag zijn jas aantrok om naar huis te gaan, liep ze vlak langs hem en voelde hij hoe ze iets in zijn hand stopte. Hij liep zo snel mogelijk naar een rustig plekje. Opgewonden vouwde hij het papiertje open. ‘Vrijdagavond negen uur, einde van de Polderweg. Kom maar op als je durft en trek een beetje oude kleren aan!’ Hij dacht even na. De Polderweg was een lange weg door de weilanden, met aan het einde de dijk. Nergens hoge dingen waar ze in kon klimmen dit keer. Hij haalde opgelucht adem. Opeens kreeg hij een idee. Hij liep snel door de gangen naar het fietsenhok. Als hij snel genoeg was, kon hij haar misschien nog inhalen. Hij wist waar ze woonde – hij had haar uit nieuwsgierigheid pas gegoogled – en kon wel ongeveer raden welke route ze zou fietsen.
Na een paar straten zag hij haar. Ze fietste in een groepje met wat andere meiden. Wat nu? Helaas bleken een paar meiden uit het groepje verder te wonen dan zij. Hij stopte en zag hoe ze met een armzwaai afscheid nam van de anderen en toen achterom naar haar huis ging. Even stond hij in dubio. Toen fietste hij naar haar huis en belde aan. Ze deed zelf open, maar ze keek bepaald niet blij toen ze hem zag.
‘Ben je me weer aan het stalken?’ vroeg ze kortaf, terwijl ze schichtig over haar schouder de gang in keek. ‘Wie is daar, Cathelin?’ hoorde hij een vrouwenstem roepen.
‘O, niks bijzonders mam. Ik kom zo.’ Toen richtte ze haar blik weer op hem. ‘Wat is er, DJ?’
‘Ik wilde zeggen dat ik je uitdaging aanneem, op één voorwaarde.’
Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘En die voorwaarde is?’
‘Dat jij zaterdagavond met mij meegaat.’
‘Waarheen?’
‘Dat zeg ik nog niet.’
‘Hm…’ Ze keek hem even nadenkend aan. ‘Oké, ik doe het, zolang dat niet inhoudt dat ik de hele zaterdagavond bij jou thuis op de bank moet zitten en allerlei vragen van je ouders moet beantwoorden. En nu wegwezen, voor mijn moeder komt kijken wie er aan de deur is.’
‘Waarom is dat zo erg als ze mij ziet?’
‘Dan ken jij mijn moeder nog niet,’ antwoordde ze kortaf. Er klonk achter haar geluid en snel deed ze de deur voor zijn neus dicht.
‘Wat kan er nu zo erg zijn als haar moeder mij zag?’ vroeg hij zichzelf hardop af toen hij weer op zijn fiets stapte. ‘Volgens mij stelt ze zich gewoon aan.’

Die vrijdagavond regende het flink. Toen hij zijn regenjack aantrok, fronste zijn moeder haar wenkbrauwen. ‘Je gaat met dit weer toch niet fietsen?’
Hij zocht naar een plausibel klinkende verklaring. ‘Ik eh… ik heb gewoon zin er even uit te gaan,’ stamelde hij.
‘En waarom heb je je oudste kleren aan? Wat ben je eigenlijk van plan?’
‘Mam, laat me nou maar. Ik ga echt geen rare dingen doen hoor.’
Hij zag dat ze nog meer wilde vragen en daarom liep hij snel naar buiten. Ze liep hem na. ‘Je zou de band van Lars nog plakken, David-Jan.’
‘Kan dat niet tot morgen wachten, mam?’
‘Nee, hij moet morgenochtend vroeg naar de zwemclub.’
Mopperend dook hij de schuur in. Normaal vond hij bandenplakken nooit erg. Het was al jaren zijn taak in het huishouden, maar het kwam hem nu wel erg slecht uit. In de stromende regen fietste hij tien minuten later het dorp uit, de polder in. Het was inmiddels al bijna negen uur. Hij hoopte wel dat zij het weer niet te slecht zou vinden, want eerlijk gezegd had hij weinig zin om zich voor niets kletsnat te laten regenen.
Het was bijna aan het einde van de Polderweg dat hij haar zag. Ze zat in haar vertrouwde zwarte outfit op een stapel omgezaagde boomstammen. Het water droop van haar gezicht, en haar lange zwarte haar plakte aan haar gezicht. Hij zag dat haar kleren drijfnat waren. Hoelang zou ze hier al gezeten hebben?
Hij zette zijn fiets tegen de stammen en veegde het regenwater van zijn voorhoofd. ‘Lekker weertje hè?’
‘Heerlijk!’ was haar antwoord.
Hij grinnikte. ‘Het lijkt wel of je dat nog echt meent ook.’
Ze sprong van de stammen op de grond. ‘Dat is ook zo! Hoe natter en kouder, hoe meer ik voel dat ik echt leef!’ Hij schudde zijn hoofd. Soms kon hij haar echt niet volgen.
‘Nou, wat heb je vanavond voor mij in petto?’ vroeg hij. Ze keek hem aan en glimlachte. De natte wimpers accentueerden haar donkere ogen nog meer dan anders en weer moest hij Sjoerd gelijk geven: ze was echt knap. Ze pakte hem bij zijn arm. ‘Kom maar mee!’ Ze liepen een stuk het weiland in, tot de oude rivierdijk die, sinds de nieuwe deltadijk er was gekomen, geen dienst meer deed.
Ergens onderaan de dijk stopte ze en trok ze een paar struiken opzij. ‘Nou DJ, laat maar eens zien hoe graag jij wil dat ik morgenavond met jou meega.’ Hij boog zich voorover tussen de struiken en staarde toen in de donkere opening van een lange betonnen buis die onder de dijk verdween. Hij slikte en voelde zich misselijk worden.
‘Je wil dat ik…?’
‘Yep.’
Hij haalde diep adem. ‘Ik… Hoe wist je dat…?’
‘Dat je ook nog eens claustrofobisch bent? Gewoon een gok.’
‘Maar die buis… en al die regen. Straks stroomt hij vol water!’
Ze grinnikte. ‘Tja, dan zul je moeten zwemmen, DJ.´
Hij keek haar met grote schrikogen aan. ´Zwemmen? In die buis?’
‘Natuurlijk stroomt die buis niet vol, DJ! Het is een oude afwateringsbuis, die al jaren droogstaat.’ Ze wees naar de opening. ‘Kijk dan, hij ligt bijna een meter boven de grond.’ En nog voordat hij kon reageren, kroop ze tussen de struiken door en verdween ze in de buis. Een paar tellen stond hij in dubio. Toen haalde hij nog een keer diep adem en ging hij haar achterna.

Schrijver
Eeuwoud Koolmees
schrijft voor Daniël een vervolgverhaal

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen