Danken

“Wat als je morgen wakker zou worden met alleen de dingen waar je vandaag voor hebt gedankt?” Beschaamd buig ik mijn hoofd na het horen van deze vraag.
Een week later spreek ik een jongen. Hij schrijft zijn gebedspunten op. “Als mensen zijn we geneigd het gebed te zien als het indienen van een verlanglijstje. We vragen en als we het gekregen hebben, hoor je ons er niet meer over. Door mijn gebedspunten op te schrijven, kan ik er ook voor danken als de Heere het heeft willen geven.”
Een paar weken later komt mijn huisgenoot thuis met in haar hand een pot. Ze vertelt over haar idee om de pot met briefjes te vullen. Ze vraagt me om elk ding waar ik blij mee ben op te schrijven nadat ik ervoor heb gedankt. De ingevulde briefjes stoppen we in een pot.
Een halfjaar later is het dankdag. We lezen de vele briefjes. Op elk briefje letters, woorden en zinnen in het handschrift van mijn huisgenoot en mijzelf.
Waarom hebben we als mensen zoveel herinneringen nodig om te danken voor al het goede dat de Heere ons geeft? Komt dat uiteindelijk niet door onze zonde in het paradijs? We waren daar ondankbaar met wat God had gegeven. We wilden nog meer. Ondankbaar zijn, niet tevreden zijn… Het zit zo diep in ons. En toch de opdracht: Dankt God in alles (1 Thess. 5:18). Maar hoe kan ik als ondankbaar mens danken? Het Grieks voor ‘dankzegging’ is ‘eucharisteo’, een woord dat ‘charis’ (genade) en ‘chara’ (vreugde) bevat. En daar ligt het antwoord: dankzegging kan (alleen) door genade en als we Hem echt mogen danken zal dat vreugde geven!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen