Geven en nemen?
Soms schieten woorden tekort. Je bent sprakeloos. Elk woord dat je nog op je lippen wilt nemen, is er één teveel en zou volkomen nietszeggend zijn. Maar anderzijds… Wat is taal soms rijk. Verrassend inhoudsvol en veelzeggend. Achter één woord kan zomaar een wereld schuilgaan…
Zo’n wereld opende Faliu, mijn taaldocent in Durrës, tijdens één van de taallessen. Bij het hardop lezen van een tekst liet hij me stoppen bij het woord ‘marrëdhënie’ dat ‘relatie’ of ‘verhouding’ betekent. “Kijk eens”, vertelde hij, “dit woord bestaat uit twee delen: ‘marrë’ betekent ‘nemen’, ‘dhënie’ is ‘geven’.” Een relatie – nemen en geven, geven en nemen.
Om me heen wordt dit vaak letterlijk in praktijk gebracht. Toen ik een afscheidscadeautje bij de buurvrouw bracht, kreeg ik ter plekke haar zelfgemaakte tafellaken cadeau. Als ik wat eten aan een andere buurvrouw geef, kan ze het maar niet laten om het desbetreffende bakje gevuld terug te brengen.
Tijdens een rouwbezoek in Albanië geef je geld aan de familie van de overledene. Zo wordt bijgedragen aan de begrafeniskosten. Een enkele keer wordt de hoogte van elk geschonken bedrag zorgvuldig genoteerd met naam en toenaam van de gulle of minder gulle gever. Dan weet je alvast wat jij in een dergelijke situatie kunt terugverwachten. Over geven en nemen gesproken… Zoals je ziet hoeft dat niet ingewikkeld te zijn. Tenminste, vanuit materieel oogpunt bekeken.
Maar in de relaties waarin we staan, gaat het om veel meer dan geld of goederen uitwisselen. Wie ben ik ten opzichte van mijn naaste? ‘Nemen’ is niet zo moeilijk als het de vriendelijkheid, hartelijkheid of een andere prettige eigenschap van de ander betreft. Maar ben ik bereid te geven? Te geven door een luisterend oor te bieden? Te geven door zelf een vriend te zijn? Te geven, misschien wel vooral door de ander te nemen zoals hij is, met zijn eigen-aardigheden én eigen-narigheden? Altijd goed om te beseffen dat die ander ook van mij veel te slikken heeft…
Geven en nemen. Knap ingewikkeld soms. Misschien juist wel omdat wij de balans tussen die twee zo graag in evenwicht zien. Volgens mij leert de Bijbel ons iets anders. Kijk eens naar Jezus’ werk. Geven en nemen? Nee, slechts geven. Hij gaf Zichzelf. Hij gaf alles. Voor mensen die Hem niets te bieden hebben. Zodat we als verloren zoon bij Hem kunnen komen met vuile en lege handen. Moede kom ik, arm en naakt, tot de God, die zalig maakt, Die de arme kleedt en voedt, Die de zondaar leven doet.
In het licht van Zijn onbaatzuchtige liefde, vraagt de Heere van ons geen uitgebalanceerde verhouding tussen geven en nemen. Zijn opdracht gaat verder en is een les voor elke dag: Hebt uw vijanden lief (…) en bidt voor degenen die u geweld doen, en die u vervolgen. Opdat gij moogt kinderen zijn uws Vaders, Die in de hemelen is; (…) Want indien gij liefhebt, die u liefhebben, wat loon hebt gij? (Matth. 5:44-46a).
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 1 november 2018
Daniel | 32 Pagina's