Zout(loos)

Beeld
Jezus gebruikt het beeld van zout. In de dagen van de Heere Jezus werd zout gewonnen uit de Dode Zee. Dat moest zorgvuldig gebeuren, want anders was de kans groot dat er andere dingen bij het zout kwamen die zorgden dat het zijn kracht verloor. En aan zout dat niet zout is, heb je helemaal niets.

Aanleiding
Er zijn heel veel mensen (vers 25) die achter Jezus aangaan. Elke leider zou daar blij mee zijn. Veel leiders maakten volgelingen door van alles te beloven. Zo doet Jezus het niet. Opvallend integer is Hij! Naar onze ideeën zou je denken: als je het aanpakt zoals Jezus, dan krijg je nooit veel aanhang. Maar in het Koninkrijk van God gaat het anders. En dat is precies wat Jezus zegt tegen de mensen die Hem volgen. “Denk goed na als je Mij wilt volgen.” Het komt op de radicaliteit van het kruis aan (vers 27). Voor wie Jezus volgt, moet al het andere in het leven ondergeschikt zijn aan Hem. Alleen dan is het goed; dan ben je zout.

Vergelijking
Jezus vergelijkt een discipel die Hem eerst volgt, maar na verloop van tijd afhaakt, met zout dat zijn kracht verliest. Daar heb je helemaal niets meer aan. Mensen kunnen het niet meer gebruiken. Het geeft het eten geen smaak meer en het is ook niet meer bederfwerend. Mensen gooien het weg.

Uitleg
Op een andere plek vergelijkt de Heere Jezus Zijn discipelen ook met zout. Dat doet Hij in de Bergrede. “Jullie zijn het zout der aarde”, zegt Hij. Wat bedoelt Hij daarmee? In de Bijbel is Israël het zout van de aarde. Zij zijn het uitverkoren volk. Dat krijgt met de komst van Christus, de Zaligmaker van Zijn volk, een duidelijke spits. In Hem roept Hij hen tot bekering; om zout te zijn.

Israël moest zout zijn, maar was het vaak niet. Dat gevaar dreigt, steeds weer. Ze waren dwaas en hadden andere dingen lief dan de Heere. Wie Jezus wil volgen, moet echt alles in Hem zien en Hem alléén liefhebben. Zo niet, dan haak je vroeg of laat af. Je kunt niet een beetje discipel zijn.

Doen wat de Heere Jezus zegt, vinden wij lastig. Ook al zijn de dingen die Hij vraagt duidelijk. Wij verdraaien het graag een beetje. Als Jezus ons een opdracht geeft, dan bedenken wij er een voorwaarde bij of maken het geestelijk. Dan lijken we op een kind dat van zijn vader naar bed moet, maar niet wil. Zijn vader zegt: “je gaat naar bed”. Het kind denkt: “papa bedoelt dat ik moe ben. Als ik ga spelen vergeet ik dat ik moe ben, dus papa vindt het goed als ik ga spelen”. Waarom is Jezus zo radicaal? Omdat Hij ons kent. Wij houden niet van radicale keuzes. Maar wij weten niet wat Hij maar al te goed weet: dat onze dubbelhartigheid ons naar het eeuwige verderf voert. God wat, Jezus wat, ik wat, de wereld wat. Het leven met Jezus is echter een stervend leven. Jij eraan. Dat is bekering; van jouw denken, voelen, doen en verlangen.

Wat een harde Meester! Ik wil Hem niet. Wie wil je dan? Met mooie praatjes voert satan je naar zijn dodelijke kerker. Maar eerlijk leidt Jezus je naar het leven. Zijn kruistocht wordt triomftocht. Het kruis blijkt de overwinning! Een harde weg? Nee, het kernwoord is liefde. De liefde laat geen liefde voor een ander toe. In het volgen van Jezus wordt ons leven met Hem gekruist. Stelt Jezus een onmogelijke eis? Ja en nee. Onmogelijk voor zondaren, omdat wij God haten. Mogelijk door Gods vernieuwende werk. God eist en God geeft wat Hij eist. Zo is Hij, dat is pure genade.

“Geef, Heere, wat Gij beveelt, en beveel dan wat Gij wilt, dan zult U niet tevergeefs bevolen hebben.”
Augustinus

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen