Toevlucht bij God voor de schuldige

Luther kon er maar niet uitkomen. Dat woord ‘gerechtigheid’ kwam hij overal tegen in zijn Bijbel. Maar hij wist zeker dat die gerechtigheid van God hem niet zou redden. Immers, hij had Gods recht overtreden. Gods gerechtigheid zou hem voor eeuwig verdoemen. De gedachte achtervolgde hem dag en nacht. Zelfs zijn toevlucht nemen in een kloostercel hielp niets.
“Hoe kan David nu zo bidden, zoals hij doet in psalm 31?” zal Luther weleens gedacht hebben. Want hoe kan Gods gerechtigheid de zondaar die schuldig staat voor Zijn Maker hem helpen? Herken je die vragen? Ben jij ook bang voor God omdat jij ook schuldig bent? Neem jij ook je toevlucht tot iets dat hopelijk je geestelijke nood zou verminderen? Net zoals Luther dat deed? Helpt het ook jou niets en maakt het jouw geval alleen maar erger?

Boeven in de vrijstad
Laten we eens verder luisteren naar Davids gebed en zien of er in deze woorden een antwoord ligt voor jou. In het Hebreeuws hebben de woorden ‘op U betrouw ik’ de betekenis van ’in U neem ik mijn toevlucht’. Het herinnert aan de vrijsteden die God als een plaats van toevlucht aanstelde voor hen die per ongeluk iemand doodden. Je kan naar zo’n stad vluchten en dan was je tijdelijk veilig. Tijdelijk? Ja tijdelijk, want zo snel mogelijk werd er een rechtszitting gedaan waarin besloten werd of je werkelijk onschuldig was. Je begrijpt dat echte boeven wel graag van zo’n vrijstad gebruik wilden maken. Daarom was zo’n rechtszitting nodig.
Als iemand schuldig werd bevonden, dan werd hij de stad uitgezet en overgegeven aan het recht. In de Hebreeuwse cultuur werd dat genoemd: ‘hij werd beschaamd gezet’.

Wijze Luther
Nu terug naar onze tekstwoorden. Kun je zien dat Luther verward was? Hoe kon David, die toch zeker een schuldig mens was, vragen om ‘niet beschaamd te worden’? Wist hij niet dat hij schuldig was voor God? Wist hij niet dat als God in Zijn recht zou handelen, David de stad Gods uitgezet zou worden? Wist hij niet dat zijn eigen doen en laten (zijn gerechtigheid) als een vies kleed om hem heen hing? Hoe kan Hij dan vragen niet beschaamd te worden in eeuwigheid?
Deze verborgenheid kon zelfs de wijze Luther niet oplossen. God heeft Luther met een ongelooflijk stel hersenen gezegend. De man kon hele gedeelten van de oudvaders uit zijn hoofd opzeggen. Toch kon hij maar niet begrijpen hoe David dit kon bidden, want Gods gerechtigheid staat toch als een vlammend zwaard voor ons zondaren?

Geopende ogen
Er was er maar Eén die Luthers verwardheid kon wegnemen. God deed dat. Hij opende Luthers zielsoog voor de waarheid dat ‘uwe gerechtigheid’ niet sloeg op Gods eigenschap van rechtvaardigheid. Nee, het was een Oud Testamentische heenwijzing naar de Heere Jezus en Zijn gerechtigheid. Door Hem, door Zijn verdienste, door Zijn genoegdoening, door Zijn gerechtigheid is het nu voor de grootste zondaar met de hoogste schuld mogelijk om met God verzoend te worden. Of in de woorden van de tekst: door de gerechtigheid van de Heere Jezus Christus is het mogelijk dat een zondaar met een hemelhoge schuld en die toch toevlucht neemt tot God, niet beschaamd zal worden! Niet op grond van zijn of haar verdienste. Maar op grond van de gerechtigheid van Jezus Christus.
Luther zei later dat toen de Heere hem dat liet begrijpen, hij die dag als het ware terugliep in het paradijs. In de verdienste van Christus was het mogelijk voor Luther om voor een heilig God als een schuldige zondaar gerechtvaardigd te worden. Ook voor jou is dat de enige mogelijkheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen