— Onder de blote hemel — 3

De dagen erop betrapte Sjoerd hem er een paar keer op dat hij tijdens de les naar Cathelin zat te staren.
‘Het is een tuttebel, David-Jan. Echt zo’n typisch refomeisje waar je niks mee kan beleven,’ zei Sjoerd. ‘Hoewel, wat dat betreft passen jullie wel bij elkaar, jij bent tegenwoordig ook zo’n saai figuur!’
David-Jan gaf zijn vriend een por tussen zijn ribben.
Maar ondertussen voelde hij best dat Sjoerd eigenlijk wel een beetje gelijk had. Wat deed hij nou voor spannends? Maandagavond catechisatie, dinsdag orgelles en vrijdagavond JV. Dat was het dan wel zo’n beetje. Het meest opwindend waren misschien nog wel de sessies met Leontien. Hij zuchtte. Soms vroeg hij zich weleens af waarom Sjoerd nog steeds met hem om wilde gaan. Ze waren zo’n beetje elkaars tegenpolen: Sjoerd was altijd in voor een geintje en zat op volleybal, deed aan hardlopen, speelde gitaar en was één van de populairste jongens van de klas. En dan hij: saai, verlegen, altijd down. Misschien was het wel uit medelijden dat Sjoerd zich nog om hem bekommerde. Vroeger was het wel anders geweest. Toen haalden ze samen de gekste streken uit en hadden ze de grootste lol. Maar in havo 2 was er langzaamaan een somberheid over zijn leven gekomen. Het leek wel of niets hem meer kon opvrolijken en niets interesseerde hem meer. Hij voelde zich leeg en futloos. Eerst dachten zijn ouders dat het een dipje was, dat het kwam door de natte, sombere herfstdagen. Zijn moeder dacht dat het met een paar weekjes wel weer over zou gaan. Maar het ging niet over, het werd alleen maar erger. Hij zocht naar oorzaken, maar vond niets. Zijn ouders hadden een goed huwelijk, de relatie tussen hem en zijn vijf broertjes en zusjes was over het algemeen prima, zijn gezondheid was in orde. Kortom, niets dat een aanleiding zou kunnen zijn voor zijn depressiviteit. Wel kreeg hij vaker last van angstdromen en durfde hij steeds minder. Als hij bij zijn lievelingsoom op visite ging die vijfhoog in een flat woonde, ging hij voor geen goud de lift meer in. En het stukje over de galerij naar de voordeur van zijn oom liep hij zo dicht mogelijk tegen de woningen aan. Hij kreeg steeds meer het gevoel niets waard te zijn. Steeds vaker vroeg hij zich af wat zijn leven eigenlijk voor zin had. Het enige waar hij nog een beetje van kon genieten was orgelspelen.
Hij schrok op uit zijn gepeins toen Sjoerd hem aanstootte.
‘Sorry man, ik bedoelde het niet kwetsend hoor.’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Geeft niet. Je hebt gewoon gelijk.’
‘Kom op, man. Je maakt gewoon een moeilijke tijd door, maar het komt vast allemaal weer goed. Mark my words!’
Nee, ook al was Sjoerd al jaren zijn beste vriend, over deze dingen zou hij nooit met hem kunnen praten. Sjoerd zou het nooit begrijpen.

’s Avonds reed hij op de fiets naar de in aanbouw zijnde nieuwbouwwijk. Hij volgde de bouw al vanaf het begin, hij vond het fascinerend om te zien hoe in een paar maanden een groot stuk weiland was veranderd in een woonwijk. En toen zag hij haar opnieuw.
Hij kneep hard in zijn handremmen en schoot weg achter een pallet bakstenen. Ze had hem nog niet gezien, en dat wilde hij graag zo houden. Maar wat deed ze daar? Hij gluurde om de hoek. Ze rende over een stapel stenen, sprong vervolgens op een container, en trok zich daarna behendig op aan een steiger. Zonder te aarzelen rende ze over de steigerplanken naar het einde en sprong toen met een salto naar beneden. Hij keek met open mond toe. Wauw! Opeens wist hij waar hij naar stond te kijken: ze deed aan free-running! Hij besloot haar te volgen. Hij duwde zijn fiets moeizaam door het mulle zand. Ze was inmiddels bovenop een graafmachine geklommen. Ze richtte zich hoog op, en maakte toen een achterwaartse salto, zo in een berg metselzand. Ongelooflijk! Hij was zelf met gym nooit verder gekomen dan koppeltjeduiken en het leek hem fantastisch om zulke capriolen te kunnen uithalen. Hé, waar was ze nu opeens gebleven? Hij keek om zich heen. Vreemd, ze leek wel ineens te zijn opgelost in het niets. Hij liep nog wat verder. Ze kon toch niet zomaar zijn verdwenen? Maar hij zag haar nergens meer. Net toen hij besloot verder te gaan, plofte er iemand op zijn bagagedrager. Zijn hart sloeg een keer over van schrik. ‘Hé stalker!’
Als door een wesp gestoken draaide hij zich om. Toen hij haar herkende, sperde hij zijn ogen wijd open. ‘Jij?’
‘Ja, ik. Verbaasd?’
Hij knikte verward.
‘Je ziet er zo anders uit…’
Ze lachte. Met een snelle beweging zette ze zijn fiets op slot en trok ze het sleuteltje eruit. Voordat hij kon reageren, sprong ze van zijn bagagedrager en klom ze snel de steiger op. ‘Hé! Kom hier met mijn sleutel!’
‘Kom ‘m maar halen!’
‘Cathelin Verwoerd, geef direct mijn sleuteltje terug!’ riep hij nijdig.
Ze stak haar hoofd over de rand van de steiger. ‘’s Avonds prefereer ik de naam Cat. Past meer bij mijn outfit, vind je ook niet? En wat was jouw naam ook alweer? Even denken, het was zo’n echte braveburgernaam… Iets van David-Jan toch? Weet je wat, ik noem jou DJ.‘ Ze lachte luidkeels.
‘Misschien dat je je met zo’n naam ook wat stoerder gaat gedragen!’
Hij knerste met zijn tanden van nijdigheid. ‘Mijn sleutel. Nu!’
‘Nou, nou, kun je dat niet wat vriendelijker vragen?’
Ze hield het sleuteltje plagend over de rand van de steiger boven hem. ‘Dus zeg me na: Cat, wil je alsjeblieft mijn fietssleutel teruggeven?’
Dat ging hij dus echt niet doen! Met een grom greep hij de steiger en klom hij naar boven. ‘Ha, kijken hoever je vandaag durft te komen, DJ!’
Hij kwam tot de derde verdieping, toen durfde hij echt niet verder de wiebelende steiger op te klimmen. Cat zat nog één verdieping hoger, hij kon haar door de kieren van de steigerplanken zien.
Ze grinnikte. ‘Jij hebt echt hoogtevrees hè?’
‘Kan ik er wat aan doen,’ reageerde hij kribbig, terwijl hij zich angstig aan een steigerstang vasthield.
‘Ja, volgens mij kan dat best.’ Ze wipte haar benen over de steigerrand, slingerde even aan een stang en plofte toen naast hem op de steiger. Hij voelde de houten planken onder zich doorbuigen en greep zich nog steviger vast. ‘Rustig maar, die planken moeten diklijvige bouwvakkers met volle kruiwagens kunnen dragen.’
‘Waarom doe je dit?’ vroeg hij.
‘Jou een beetje plagen bedoel je?’
Hij schudde zijn hoofd. ‘Vandaag op school was je heel anders.’
Ze keek hem schalks aan. Haar donkere ogen glommen in het schemerige avondlicht. ‘En welke van mijn twee versies bevalt je beter, DJ?’
Zonder antwoord te geven hield hij haar zijn open handpalm voor. Ze liet het sleuteltje erin vallen. ‘Ga nu maar weer gauw naar mama voordat ze ongerust wordt, DJ!’ Ze trok haar zwarte baseballcap wat strakker op haar hoofd. ‘O, en doe voorzichtig als je naar beneden klimt hè? Deze steiger is nogal wiebelig.’ Ze schudde expres een paar keer flink aan een stang toen ze achterwaarts van hem wegliep. Hij deed zijn uiterste best zijn angst niet te laten blijken. Toen draaide ze zich om en rende met grote sprongen weg, hem verbijsterd achterlatend.

Wordt vervolgd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen