Vertellen over de Heere

Evangelisatie op straat

Dick van der Wal

Kun je kort iets over jezelf vertellen?
“Ik ben tweeëntwintig jaar en woon in Krimpen aan den IJssel en werk in de internetmarketing. Sinds een tijdje woon ik op mezelf, in een antikraak pand. Ik ben er erg blij mee. Het is fijn om je eigen plekje te hebben.”

Je doet straatevangelisatie bij de Gouwstraat. Hoe ben je daartoe gekomen?
“Door een vriend werd ik meegenomen naar een jongerenbijeenkomst. Het ging daar over Jona. Het klinkt nog na in mijn oren: ‘Jona, sta op!’. Dat sloeg naar binnen. Ik was voor het oog een nette jongen. Maar ik kon niet opstaan en voor de Heere leven. Er was geen leven, geen kracht in mij. Geestelijk dood. Mijn Bijbel las ik al een tijd niet meer. Ook bad ik niet meer. In de nacht van zaterdag op zondag kwam ik thuis. Er lag sneeuw. Toen ik naar bed wilde gaan kon ik niet slapen van de onrust. Ik bad: ‘Heere, hoe moet het?’ Naast me lag de Bijbel onder een laag stof. Een dik boek. Waar moest ik beginnen? Ik bad: ‘Heere wilt U het aanwijzen?’ Ik las in Kronieken. Daar zegt Salomo: De Heere heeft gezegd dat Hij in de donkerheid wil wonen. Dat werd een groot wonder voor me. De Heere in mijn donkere hart? Er volgde een maand waarin voor mij het ene wonder na het andere gebeurde. Het was zo heerlijk. Ik was er zo vol van, dat ik iedereen wel over Christus wilde vertellen. Ik had een shirt ontworpen, waarop stond: ‘Dit leven is een droom, het is een illusie. Word wakker, leef!’ Iedereen moest dit weten. Ik dacht dat iedereen deze tekst zou begrijpen. Maar mijn opa en oma wezen me erop dat het niet verstandig was. Ze zeiden: ga eens naar het inloophuis in de Gouwstraat. Misschien kun je daar wat doen. Uiteindelijk ben ik daar nu vrijwilliger voor het straatwerk.”

Wat doe je daar precies?
“Je gaat samen met een ander de straat op om folders uit te delen. Soms ontstaat er dan een gesprek. Je hebt de taak om de mensen te bereiken. Sommigen vinden dat ik te vasthoudend ben. Maar de Heere Jezus heeft gezegd: Dwingt ze om in te komen. Pas weigerde een man de folder. ‘Echt niet meneer? Echt niet?’, vroeg ik. ‘Vooruit dan maar’, zei hij. Dan is er toch weer iemand die de boodschap van de Bijbel kan lezen. Het gaat niet om zoveel mogelijk folders kwijtraken. Maar als ik de mensen zomaar laat gaan, heb ik ze niet genoeg ‘gedwongen’. Je moet niet door de mensen geliefd willen worden. Veel belangrijker is het om door God geliefd te worden.”

Is het mooi werk?
“Als ik begin, weet ik vaak niet hoe het moet. Maar de Heere helpt. Eigenlijk ben ik altijd blij als ik geweest ben. Het is ook mooi om mensen te ontmoeten. Je staat midden tussen hen. Ik zie iedere ontmoeting als positief. Ieder mens is een mens. Het is mooi als mensen tijd vrijmaken om met je te spreken. Ik probeer altijd de discussie te vermijden. Dan kom je vaak niet verder. Je komt dan tegenover elkaar te staan. Je kunt ook niet direct met de boodschap van het Evangelie komen. Daar kunnen de mensen niets mee. Dat is eigenlijk parels voor de zwijnen werpen. Een gesprek kan op allerlei manieren verlopen. Het is bijzonder als je in een gesprek via het paradijs bij het Evangelie kan komen. Soms zeg ik: ‘De wereld leeft bij zonneschijn. Daar leeft men van, het is slechts schijn’. Dan kijken mensen verbaasd: ‘Hoe bedoel je?’ Dan heb je gelegenheid om uit te leggen dat er buiten Christus geen echt leven is.”

In de collegezaal

Sigrid Molendijk

Sigrid woont in Klaaswaal en is eenentwintig jaar. Afgelopen Pinksteren heeft zij belijdenis gedaan in de Gereformeerde Gemeente van Klaaswaal. Sigrid volgt de duale opleiding MBRT (Medisch Beeldvormende en Radiotherapeutische Technieken) aan hogeschool InHolland in Haarlem. Daarnaast werkt ze op de afdeling radiologie in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam.

InHolland is een seculiere onderwijsinstelling en dat merkt Sigrid. Ze geeft aan dat het fundament van haar leven anders is dan van de meeste klasgenoten: “Je komt erachter dat dingen die altijd normaal geweest zijn, gevormd en bepaald zijn door je geloof en opvoeding (waarin dat geloof ook een grote rol speelde). Niet-christelijke medestudenten hebben geen idee van het leven dat verbonden is aan het onderdeel zijn van een gemeente. Kerkdiensten, catechisatie, JV, een christelijke studentenvereniging; alles moet je eigenlijk uitleggen voordat je er verder over kunt praten.”

Sigrid is zich er van bewust dat ze voor veel medestudenten en docenten waarschijnlijk één van de weinige christenen is die ze kennen. Een voorbeeld wil ze zichzelf niet direct noemen. “Ook ik maak fouten en ben absoluut niet perfect, dus in die zin zou een niet-christen in gedrag net zo goed een voorbeeld kunnen zijn.” Ze ervaart het wel als haar taak om in haar leven, haar gedrag, te laten zien dat ze christen is en ze hoopt op die manier een positief beeld van het geloof te geven. Sigrid: “Ik bid of ik mag zijn wat Jezus in Mattheüs 5 tegen Zijn volgelingen zegt: Gij zijt het zout der aarde en: Gij zijt het licht der wereld, zowel in mijn studie als op mijn werk.’’

Ze geeft aan dat het soms wel lastig is om principes en gewoontes uit te leggen, omdat een beroep op de Bijbel een medestudent weinig zegt. Toch probeert ze dit te doen. Zo was er een discussie over euthanasie in de klas, waarin ze aan mocht geven te geloven dat God het begin en het einde van het leven bepaalt. Sigrid geeft aan dat sommige dingen heel lastig uit te leggen zijn en dat het niet erg is als je een antwoord niet meteen weet. Wel is het volgens haar belangrijk om je (Bijbel)kennis zoveel mogelijk te vergroten, zodat je zelf goed weet wat en waarin je gelooft. Ze bezoekt zelf regelmatig de avonden die georganiseerd worden door de ‘gergemkring’ in Rotterdam en geeft aan dat dit haar ook helpt als vorm van toerusting. Ze ontmoet er veel medestudenten die vaak met dezelfde vragen te maken krijgen. Er worden diverse onderwerpen besproken, ook over hoe je als christelijke student kan getuigen in een seculiere omgeving. “Het is heerlijk om op die avonden te praten over allerlei onderwerpen met leeftijdsgenoten die dezelfde normen en waarden hebben en hun leven op hetzelfde fundament, de Bijbel, proberen te bouwen.” Sigrid adviseert nieuwe studenten dan ook om lid te worden van een christelijke studentenvereniging of andere avonden te bezoeken. Ook is het volgens haar belangrijk om betrokken te blijven bij de eigen kerkelijke gemeente. Sigrid: “Het ervaren van verbondenheid en eenheid met de gemeente is belangrijk in een samenleving die steeds meer uit losse individuen lijkt te bestaan.” Tot slot geeft ze aan: “Als zich een mogelijkheid voordoet om te vertellen wat je geloof inhoudt, wees dan eerlijk, maar ook positief. Vraag de Heere om je de juiste woorden te geven, zodat Hij door jou Zijn doel kan bereiken.”

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen