Al veranderde de aarde haar plaats...

Terwijl we het zeewater achter ons laten om in groepjes een zandkasteel te gaan bouwen, komt de zoon van de buschauffeur op ons toelopen. “Onze bus begon net te schudden…”, begint hij, terwijl hij ons strak aankijkt met z’n donkerbruine ogen. “Pa dacht dat ik de boosdoener was, maar toen hij zag dat ’t geen grapje van mij was, wist hij genoeg. Er is een aardbeving geweest.” Een beetje verdwaasd kijken we hem aan. Aardbeving…? Niets van gemerkt…

Ter afsluiting van het kamp staat er een heerlijke maaltijd voor ons klaar in een restaurantje vlakbij het kerkcentrum. Lisa, een moeder van een van de clubkinderen heeft voor ons gekookt. Wekelijks bezoekt ze de vrouwenbijeenkomsten in de kerk. Terwijl ze ook een hapje mee-eet, vertelt ze vol vuur hoe vanmorgen ineens ramen en hekken zomaar open zwiepte, toen de aarde beefde. De schade bleef gelukkig beperkt, maar toch, wat is ze geschrokken…! “Weet je”, gaat Lisa verder, “ik heb tegen de andere vrouwen gezegd dat God tot ons sprak. Hij wil ons waarschuwen omdat we steeds bij Hem vandaan gaan…” Ik ben stil van haar wijze woorden. Wat ze zegt snijdt hout.

De kampspullen worden opgeruimd. Het zeewater afgespoeld. Ik word uitgenodigd voor een bakje koffie met wat vrouwen uit de wijk en ’s avonds steken we de barbecue aan, want de juf van ons kleine schooltje neemt afscheid. Nog maar nauwelijks in slaap, word ik die nacht ineens wakker geschud. Letterlijk. M’n bed en alles erom heen trilt. Weer een beving. Vlak daarna nog één. Vanuit m’n slaapkamerraam zie ik de lichten bij de buren aangaan. Mensen lopen naar buiten. Het liefst slaap ik meteen verder, maar kan dat? Wat als er nog meer schokken volgen? Ik denk terug aan de woorden van Lisa. “Wij lopen bij God vandaan, daarom waarschuwt Hij ons.” Ja… wat zijn we daar goed in: bij Hem vandaan gaan. Zonder Hem leven. Misschien juist omdat we zo vertrouwen op onze ‘zekerheden’? En dan ineens wankelt alles om je heen… Door een aardbeving of een andere gebeurtenis die je leven op z’n kop zet. Wat blijken we dan klein, nietig, kwetsbaar… We hebben vaste grond nodig! En die is er. Er is een Heere, Wiens Naam Rots is! Is je levenshuis op Hem gebouwd? Dan kun je meezingen met de kinderen van Korach en met David: Daarom zullen wij niet vrezen, al veranderde de aarde haar plaats… (Ps. 46:3). Immers is Hij mijn Rotssteen en mijn Heil, mijn Hoog Vertrek, ik zal niet grotelijks wankelen (Ps. 62:3).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen