Echt vrij?

Nou. Hopelijk blijft het even rustig. Tenslotte is het bedtijd. Tenzij je nachtdienst hebt. Zoals mijn collega en ik. Tot nu zijn we de hele tijd beziggehouden. Als nu alle mensen hier in de buurt eens gaan slapen, dan kan ik ook even... Niet dus. De pieper gaat. Urgentie? Spoed! Adres? Gevangenis. Een forsgebouwde deur gaat voor ons open en daarachter wacht eenzelfde maat bewaker ons op. Geen type om uit te dagen. We rijden een sluis in. De deur achter ons sluit hermetisch. Zo. We zitten vast. Zonder de wil van een ander komen we hier niet uit. Bij de volgende deur wacht een duo potige bewakers ons op.

Via een gangenstelsel bereiken wij de cel. Beter gezegd: onze patiënt. Type? Sympathiek. Leeftijd? Oudere JV-leden. Geen prototype boef. Ik onderzoek de patiënt. Mmm, daar lijkt weinig aan te haperen. Een goed gesprek volgt. En dat zegt meer dan al onze meetspulletjes! Deze patiënt heeft een rugzak die je niet ziet, maar die er wel is. En een volle ook. Een rugzak vol moeilijke ervaringen en gevoelens. Loodzwaar. Zwaarder dan jouw vakantiekoffers!

Ooit bedacht ik dat je in de gevangenis zat om eigen schuld. En dat opsluiten de beste oplossing was. En dat als ik rechter was, de straf weleens flink langer zou uitpakken. En dat het in hotel ‘Traliezicht’ nog helemaal niet zo verkeerd was. En dat het veel erger kan. En... Tja, dat dacht ik. Maar sinds dat ik vaste bezoeker ben - gelukkig slechts op bezoek! - ben ik van mening veranderd. Doe je mee?

Hoe zou jij je voelen in een kille betonnen cel van enkele vierkante meters? In een hok met een stapelbed en een stalen celdeur met van-buiten-naar-binnenkijk- glas? Als je gelucht wordt op vastgestelde tijden? Je computer kwijt bent? Je mobiel moest inleveren? Het contact met je ouders gedegradeerd is tot een bezoekuurtje onder toezicht? Wat als je Koersvakantieweek een weekje cel zou worden? Als je zeeof boszicht verandert in zicht op de troosteloze grauwe buitenmuur van een andere gevangenisafdeling?

Óf deze gevangene dan geen (vreselijk) leed aan een ander berokkend heeft? Wellicht. Óf deze gevangene hier terecht zit? Vraag het de rechter. Óf deze opsluiting de gevangene tot inkeer brengt? Misschien. Maar voor jou en mij geldt: Gedenkt der gevangenen, alsof gij mede gevangen waard;...!

Terug naar de patiënt. Die gaat niet met de ambulance mee. Blijft in de cel. Ik doe een overdracht naar de medische dienst van de gevangenis. Een setje bewakers loodst ons weer naar de uitgang en een poosje later staan we weer buiten de bajes. Vrij. Wij wel.

En jij? Vakantietijd? Voor jou geen cel. Geen opsluiting. Geen traliezicht. Je hebt vrij. Je bent vrij. Ho! Stop! Ben jij wel écht vrij? Pas écht vrij ben je als de Heere Jezus mag kennen! … Hij heeft Mij gezonden om te verbinden de gebrokenen van hart, om den gevangenen vrijheid uit te roepen, en de gebondenen opening der gevangenis;…

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen