Dwalende sterren

Je kunt het je in deze tijd van Google Maps nauwelijks voorstellen, maar vroeger navigeerde men op zee aan de hand van de sterren. Zo kon de stuurman vrij nauwkeurig zeggen waar men zich bevond op de onmetelijke oceaan. En de geschiedenis bewijst dat men wist te komen waar men wilde zijn. Een prachtig stukje zeemanschap, ontleend aan het feit dat de sterren hun vaste plaats hebben aan de hemel. Vaste plaats? Logisch toch?
Ik denk niet dat er veel mensen wakker zouden liggen als dit níet zo was. Het zou vervelender zijn als de moderne GPS-satellieten er mee zouden stoppen en dus Google Maps ook! Maar, denk nog even aan die stuurman. Stel dat hij bestek maakte (de plaats bepaalde) op basis van een ‘dwalende’ ster. Een ster die zich verplaatst. En dán de koers bepaalde. Alle zekerheid zou weg zijn en men zou hopeloos verdwalen, of zelfs schipbreuk leiden!
Onlangs las ik in de brief van Judas over dwalende sterren (vers 13) en toen dacht ik hieraan. Judas waarschuwt ons voor zaken die mooi lijken, maar die ons uiteindelijk hopeloos laten verdwalen. Het gaat vooral om een vermenging van de zonde en de wereld met de dienst van God. Er zijn veel van zulke sterren. Maar als je daarop koerst, wat het ook is, dan loopt je levensschip te pletter! Jij zou toch niet graag verdwalen? Zoek de juiste koers! Hoe? En wij hebben het profetische woord, dat zeer vast is, en gij doet wel, dat gij daarop acht hebt, als op een licht, schijnende in een duistere plaats, totdat de dag aanlichte, en de Morgenster opga in uw harten (2 Petr. 1:19).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen