Geloof, hoop en liefde

Geloof

Sola fide; door het geloof alléén. Waarom is het geloof zo belangrijk? Dit is het instrument waardoor de zondaar met Christus wordt verbonden. Door het geloof ontvangt hij Gods genade. Die in den Zoon gelooft, die heeft het eeuwige leven; maar die den Zoon ongehoorzaam is, die zal het leven niet zien, maar de toorn Gods blijft op hem (Joh. 3:36). Het geloof is een gave van God (Ef. 2:8). Hij schenkt dit in de wedergeboorte. Een iegelijk, die gelooft, dat Jezus is de Christus, die is uit God geboren (1 Joh. 5:1). Als de Heere iemand een nieuw hart geeft, dan is er dus ook meteen het ware geloof. Dat kan niet anders.
Een geloof dat je zelf maakt en in stand houdt, schiet tekort. Daar kun je Gods genade niet mee ontvangen. De Heere Jezus heeft daar indringend tegen gewaarschuwd. In de gelijkenis van het zaad zijn er maar liefst drie soorten schijngeloof. Het zit ons blijkbaar in het bloed om niet echt afhankelijk te willen zijn van Gods genade. Intussen kan het schijngeloof wel heel goed overkomen. Het groeit snel. Het neemt soms zelfs zoveel ruimte in dat het de kleine stekjes van het ware geloof verdrukt. En dan te bedenken dat mensen met een schijngeloof wel menen dat ze het Koninkrijk van God kunnen binnengaan, maar eeuwig buiten moeten blijven.
Maar hoe krijg je dan het ware geloof? Is dat jouw levensvraag? Nicodemus heeft in de nacht zijn hart met alle vragen voor de Heere uitgestort. Toen maakte de Heere Jezus duidelijk dat de Heilige Geest dit alles werkt. De Heere Jezus maakte een vergelijking met de opstandige Joodse mensen die door giftige slangen werden gebeten. Ja, hij was wel een leraar in Israël. Maar hij moest zijn onwaardigheid en schuld leren erkennen. Daarna wees Jezus ook op Zichzelf. Opdat een iegelijk, die in Hem gelooft, niet verderve, maar het eeuwige leven hebbe. (Johannes 3:15) Is dat in je leven gelijk allemaal duidelijk? Nee, meestal niet. Denk maar hoe dit gebeurde bij de Samaritaanse vrouw (Joh. 4). De Heere Jezus sprak wel tot haar, maar ze kende Hem niet als de Zaligmaker. Eerst leidde Hij haar tot de belijdenis van haar schuld. Pas toen liet Hij de Zaligmakende kennis van Hem tot haar doordringen. Je ziet dit ook terug in de Heidelbergse Catechismus (vergelijk Zondag 2-5 met 6-7).
Het geloof is dus een weldaad die geschonken wordt, maar het geloof werkt daarna ook zelf. De vrouw uit Sichar ging in de stad. Daar beleed ze haar schuld, maar getuigde ze ook van Hem Die haar had opgezocht en stilgezet. Het was wel duidelijk dat ze in Hem de zaligheid gevonden had! Daar tussen de dringende mensen beweegt zich een vrouw. Ze zoekt Jezus. Ze heeft twaalf jaar van alles geprobeerd tot genezing. Nu is ze als een arm en ellendig mens overgebleven. Ze kan alleen nog maar vluchten tot de zaligmaker. Enkel de zoom van zijn kleren wil ze aanraken. Ze gelooft dat het genoeg zal zijn tot haar genezing. Zie je het voor je? Dit is een toevluchtnemend geloof. Daarna roept de Heere Jezus haar bij Zich en mag ze uit Zijn mond horen dat ze door het geloof in Hem behouden is. Dan wordt het geloof dus bevestigd. Wat geeft het een zekerheid als de Heere Jezus zo gaat spreken! Het is belangrijk dat Gods kinderen daar naar uitzien; voor het eerst en steeds opnieuw.
Geloven is een opdracht. Kan dat wel, omdat we het uit ons zelf toch niet kunnen. Geloven is inderdaad een opdracht van de Heere (Mark. 1:15). Zegt Hij dat omdat we het dus eigenlijk wel kunnen of omdat Hij het al in ons heeft gewerkt zonder dat we het weten? Nee, de Heere spreekt ons zo aan omdat wij Zijn schepselen zijn. Hij heeft er recht op dat we Hem gehoorzamen. Met onze ongehoorzaamheid maken we onze schuld groter. En - hoe wonderlijk - door zo te roepen brengt Hij verloren zondaren aan zijn voeten. Want als Gods Geest erin mee komt, gaat het Woord kracht doen in ons hart. Dan kunnen we ons achter onze onbekeerlijkheid niet langer verschuilen. Dan wordt het juist mijn schuld dat ik tegen een goeddoend God zo lang en zwaar gezondigd heb. Wat een wonder als de Heere dan nòg wil spreken. Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven. (Matth. 11:28). De Heere heeft geen lust in jouw ondergang, maar in je behoud! Zo je Zijn stem dan heden hoort, Geloof Zijn heil- en troostrijk woord; verhard je niet, maar laat je leiden (Ps. 95:4 berijmd)

Hoop

Hoop is voor Gods kinderen een belangrijk onderdeel van hun leven, meer dan voor wie dan ook. Want hoop gaat over de toekomst. En toekomst heb je ten diepste alleen als je een kind van God mag zijn. Paulus schrijft daarover aan de Efeziërs. En hij kan het uit zijn eigen leven zich nog goed herinneren. Wat pijnlijk toch dat dit geldt, ook voor jou en mij zoals wij van nature zijn: zonder Christus, vervreemd van het burgerschap Israëls, en vreemdelingen van de verbonden der belofte, geen hoop hebbende, en zonder God in de wereld (Ef. 2:12). En dat laatste is het ergste. Als je de Heere mist, mis je alles.
Maar wat is dan eigenlijk ‘hoop’? Ongelovige mensen om je heen kunnen het je niet duidelijk maken. ‘Is het morgen mooi weer?’ ‘Ik hoop het’, zeg je dan. En aan je gezicht is af te lezen dat je er zelf niet zoveel van verwacht. In de kerk kom je dat helaas ook wel tegen. Dat mensen hopen op Gods genade. Maar als je doorvraagt dan gaan er twee schouders omhoog. Hoop is eigenlijk een bijzondere werkzaamheid van het geloof, die zich richt op de toekomst. Geloven - dat heeft betrekking op nu. Zodra het over de toekomst gaat, zegt het geloof: dat hoop ik. Zie het maar bij Paulus: Die ons uit zo groten dood verlost heeft, en nog verlost; op Welken wij hopen, dat Hij ons ook nog verlossen zal (2 Kor. 2:10).
Ook degenen die nog maar pas de Heere kennen, hebben deze hoop in hun hart. Ze kunnen daarin wel bestreden worden. Toen de Heere Jezus gestorven en begraven was, leek de hoop van de discipelen te vergaan. En als Hij in de dood was gebleven, was alles inderdaad ijdel geweest. In het beroemde hoofdstuk 1 Korinthe 15 kun je lezen hoe Paulus de vastheid van de hoop belijdt. Want de Heere Jezus heeft Zijn werk waargemaakt, zelfs door de dood heen. Je merkt wel dat de gelovige meer zekerheid ontvangt, als hij zo ook meer van de Heere Jezus leert kennen. En jij? Hij is zo’n heerlijke Zaligmaker. Heb toch geen rust voor ook jij mag weten dat je leven in Hem geborgen is! Het geloof nu is een vaste grond der dingen, die men hoopt, en een bewijs der zaken, die men niet ziet. Het geloof is dus een vast fundament voor de hoop, zelfs zo vast dat verder geen bewijs nodig heeft. Want als de Heilige Geest het Woord van God getuigt in je hart, wordt je leven vastgemaakt op de onwankelbare genade van God. Dan ontvang je een geloof dat toekomst heeft!

Liefde

Hoe belangrijk is liefde. Als ik de liefde niet had, zo ware ik niets, zegt Paulus (1Kor. 13:2). Wat zuurstof is voor je lichaam, is liefde voor een relatie. Zo is het ook tussen Christus en Zijn bruidskerk. Zij is door het geloof aan Hem verbonden. Maar zonder liefde kan het geloof er niet zijn en ook niet functioneren. Paulus schrijft dat het geloof door de liefde werkt (Gal. 5:6)
Hoe kan het ook anders: ook in de hoop heeft de liefde een belangrijke plaats. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde Gods in onze harten uitgestort is door den Heiligen Geest, Die ons is gegeven. (Rom. 5:5) Als de Heere in je leven komt, stort Hij Zijn liefde uit in je hart. Echt waar, er is bij wijze van spreken maar een druppel voor nodig en dan word jij ervan overtuigd dat de Heere het waard is dat je de zonde verlaat en belijdt en Hem zoekt en dient.
Waar komt deze liefde vandaan? Het woord liefde is onder jongeren erg populair. Tegelijk is het door onze zonde ook een woord waar veel verdriet en gebrokenheid aan vast zit. Echte liefde is een verborgenheid, die de Heere aan Zijn kinderen wil openbaren. Zoals voor Jeremia: De HEERE is mij verschenen van verre tijden! Ja, Ik heb u liefgehad met een eeuwige liefde; daarom heb Ik u getrokken met goedertierenheid. (Jer. 31:3) Alle ware liefde is uit God. Neem jij nog met minder genoegen?

Nog één keer het boeket van Christus’ weldaden dat Hij schenkt aan Zijn bruid. Als straks de nieuwe hemel en de nieuwe aarde is gekomen, heeft ze het geloof niet meer nodig. Want dan mogen ze de Heere kennen en zien zoals Hij is. De hoop is dan vervuld en valt dus ook weg. Maar de liefde blijft. Heeft het geloof zoveel zaligheid ontvangen? Heeft de hoop zoveel vastheid gegeven? Eenmaal zal de liefde die functies overnemen. Dan mogen Gods kinderen het eeuwig ervaren: De liefde vergaat nimmermeer (1 Kor. 13:8).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen