Wachten

Wachten, dat zit ons niet in het bloed. Onze tijd is een tijd van haast, ongeduld. Als je niet direct reageert op een berichtje via de mail of je mobieltje, is de kans groot dat er snel een tweede berichtje volgt met de vraag waarom je nog niet hebt gereageerd. Wachten tot je aan de beurt bent, is voor veel mensen al een hele klus. Wachten op een belangrijke uitslag vraagt geduld, maar geeft vaak ook veel stress. Wachten is zo moeilijk en frustrerend, omdat we zo ongeduldig zijn. Wachten confronteert ons ermee dat we afhankelijke mensen zijn, die niet alles in eigen hand hebben.

Ook in onze verhouding tot de Heere komt zo naar voren dat we niet wachten kunnen. Hoe komt dat? Dat is ons bestaan dat we omdragen van nature. We willen zo graag dat God Zich aanpast aan onze wensen. En als de Heere dat niet doet, keren we ons opstandig af van de Heere of worden moedeloos en wachten lijdelijk af. Wachten op de Heere is als het lopen op een heel smal pad met aan de ene kant de afgrond van opstand en aan de andere kant van moedeloosheid. Echte wachters op de Heere blijven lopen op dat pad, omdat ze beseffen dat de Heere alleen uitkomst kan geven.

David beoefent dit wachten in psalm 27. Hij zit in de grootste nood want hij zegt in vers 13: Zo ik niet had geloofd dat ik het goede des HEEREN zou zien in het land der levenden, ik ware vergaan. Als er in zijn nood geen uitgang was tot de levende God, was het omkomen. David roept zichzelf in deze nood op om te wachten op de Heere. Dat is onmogelijk want dat betekent omkomen... als de Heere niet redt. Hier is sprake van gelovig wachten en werkzaam verwachten. Dat is totaal anders dan afwachten, want bij afwachten wordt er geen nood gevoeld.

Dit gelovig wachten wordt geleerd in een weg van beproeving en loutering. In dit wachten komt het verschil openbaar met het tijdgeloof, want het tijdgeloof kan niet wachten. Allen die God tot zaligheid bearbeidt leren dit wachten op de Heere. Ze komen zichzelf tegen in hun ongeduld, rechteloosheid en zondigheid. Daarom is God hen niets verplicht, hoewel ze om hun nood niet bij God vandaan kunnen blijven. Ze gaan zich ook kennen in hun krachteloosheid en toch blijven ze, o wonder, aanhouden. Daarom zegt David tot zichzelf: Zijt sterk. Houd aan, grijp moed.
Hoe kan hij dat? Dat staat in het vervolg, als David schrijft wat God doet: Hij zal uw hart versterken. De Heere stort in hun hart uit de Geest der genade en der gebeden als vrucht van het werk van Christus. Dan grijpen ze niets, dat kunnen ze niet eens. Maar wel wordt er vertrouwen geboren op de Heere en daarom zegt David: Ja wacht op den HEERE.

Door dit wachten leert de Heere Zijn kinderen zichzelf kennen in hun machteloosheid en rechteloosheid, maar gaan ze ook leren dat Hij alleen uit genade verlost. Als de Heere dan, op Zijn tijd en niet de onze, verlost, is al het wachten vergeten.

De les die David leerde, is nog de weg die wij allemaal moeten leren. En dat is wachten op de Heere, totdat Hij ons genadig is. Dit is een moeilijke les tegen onze natuur in, maar wel een noodzakelijke les om zalig te worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen