Open deur

Ik loop door de struiken en na een paar schoen-vervuilende- stappen ben ik bij het doel van mijn werk: een mens in nood. En ook in de bagger. Top tot teen. Hier geen warm bedje. Geen zondagse kleren. Geen familie. Geen zondags ontbijt.
Met gepaste afstand - mijn zondagse pak moet ook netjes blijven - helpen we onze patiënt uit de smurrie. De ambulancekachel wordt opgestookt. We schuiven per brancard een stapel dekens met daaronder de patiënt naar binnen. Een tevreden gesnurk is ons deel. Een alcoholwalm ook. Dank u.
Circa de tijd dat jij goed gevuld je ontbijt afsluit, onderzoek ik de patiënt. Conclusie? Schade valt mee. Plan? We gaan onze patiënt aan de goede zorg van de familie toevertrouwen. Dacht ik.
Zeg, even tussendoor: Had ik deze patiënt bij jou kunnen brengen die zondagmorgen? Hoe vinden je vader en moeder dat? Zou jij je ontbijt gedeeld hebben? En je bed afgestaan? En dan mee naar de kerk? Als jij bij de kerk arriveert, zijn wij bij het huis van de patiënt. Kort na de bel draait de deur open. Het verhaal dat ik dan aanhoor, is een treurige geschiedenis. De afloop nog treuriger. Onze patiënt is niet meer welkom thuis. Komt er niet in. Jouw kerkdeur stond wagenwijd open. Ja, toch? Deze deur niet. Potdicht. En ik snap het. Drank maakt meer kapot dan je lief is! Gezin. Huwelijk. Familie. Naam. Gezondheid. Werk. Hulpverlening. Alles is aan flarden gedronken.
Tijdens het gebed van jou en jouw gemeente tot de hemelse Helper, bel ik me suf om een helpende instantie zo ver te krijgen dat ze mijn patiënt de hulp bieden die nodig is. Dat is niet simpel. De hulp bij dit probleem wordt namelijk alleen tijdens kantooruren gegeven.
Alcoholslot dus. Maar niet op de tap. Uiteindelijk vind ik een bestemming met helpers. Rond einde kerktijd draag ik de zorg over. Op hoop van zegen!
En nu? Nu neem ik deze patiënt wéér mee naar huis. Wat? Ja, je leest het goed. Net als die baby-met-filmster- naam uit mijn vorige verhaal. Weet je nog? Die ging ook mee. Wat ik met die mensen thuis doe? ‹s Avonds klop ik aan bij het Hemelhof, of liever gezegd, bij het Vaderhuis. Kloppen met gevouwen handen. Ik weet dat deze Vader zondaren ontvangt en Zich over hen ontfermt. Zo leg ik de patiënt-uit-de-bagger en ook de baby-met-filmster-naam bij Hem neer...
Wie neem jij vandaag mee naar huis?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen