Hiri i Perëndisë

Leren doe je door vallen en opstaan. Met het aanleren van een nieuwe taal is dat ook zo. Ik denk aan de eerste keer dat ik uit de Bijbel voorlas op de meidenclub. Door een letter te verwisselen veranderde ik onbedoeld het woord ‘wassen’ in ‘eten’. En dus las ik voor dat de Israëlieten hun kleren moesten ‘opeten’ in plaats van ‘wassen’.
Ik denk aan het bezoekje aan een zieke buurvrouw. Aan het einde van het bezoek dacht ik haar beterschap te hebben toegewenst. Maar niets was minder waar. Toen ik bij m’n collega checkte of ik inderdaad de goede wens had gebruikt, ontdekte ik, dat ik ‘gedraag je!’ had gezegd, in plaats van haar een spoedig herstel toe te wensen. Hopelijk begreep ze, dat het niet zo kwaad bedoeld was…

Gelukkig heb ik iedere dag taalles. Zo ook vandaag. Ter afwisseling van de ingewikkelde grammatica lezen we een artikel uit een christelijk tijdschrift. Onbekende woorden legt mijn taaldocente Bukuria (‘schoonheid’ betekent haar naam) in het Engels uit. Totdat we op dat ene woordje stuiten… ‘hiri’. “Dat betekent as”, vertelt ze mij. Mijn gezicht verandert in een vraagteken. Hoe kan ik dat woord linken aan de woorden ‘i Perëndisë’ (van God) die erop volgen? Een blik in het woordenboek biedt uitkomst: Inderdaad, ‘hir’ heeft ook een ander betekenis, namelijk ‘genade’. Nu kijkt mijn juf me niet begrijpend aan. Bukuria, een intelligente Albanese vrouw, die ook het Engels uitstekend beheerst, heeft van dit woord nog nooit gehoord. Haar verbaasde blik doet me pijn. Ik probeer uit te leggen dat genade een Bijbels kernwoord is. Dat het gaat over iets krijgen wat je niet verdient. Meteen besef ik hoe mijn woorden tekort schieten. Hoe kan ik haar uitleggen dat God mensen zoekt die Hem bewust verlieten? Hoe kan ik haar vertellen over Zijn grote liefde in het geven van Zijn eigen Zoon voor vijanden?

Dat Bukuria het woord ‘genade’ niet kende, is eigenlijk niet vreemd. Zij groeide op in een land waar het dienen van God jarenlang verboden was. Wat een zegen als je, misschien al van jongs af aan, gehoord hebt over de Heere Jezus, Die vol van genade en waarheid is (Joh.1:14). Met die kennis kun je toch niet blijven vertrouwen op je eigen kracht, je eigen ervaringen, je eigen inspanningen? Zie je niet dat je alleen maar schuld voor God maakt met je zonde? Laat de Heere je lege handen zien: Zijn offer is genoeg! ‘Genade, zo oneindig groot…’ of - op z’n Albanees - ‘Sa hir madhestor!’ Ik bid dat ook Bukuria dit lied spoedig mag meezingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen