Pfff...

Halverwege de avonddienst gaat de pieper. A2. Wel spoed, maar geen hoge nood. Gelijk vertrekken, maar zonder zwaailicht en sirene. Melding? Bevalling. Locatie? Een kamerpakhuis van een bekende hotelketen.

We manoeuvreren de brancard tussen de overige gasten door en arriveren bepakt en bezakt met onze spullen op de kamer. Daar treffen we de kleine, lieve, schattige baby aan met omstanders die bij een bevalling gebruikelijk zijn. Maar geen gelikte babykamer. Geen babylimousine. Geen beschuit met muisjes. Geen lijntje met kleertjes. Geen badje. Geen ...

Met mijn collega neem ik de situatie in ogenschouw en vervolgens vervormen mijn pupillen zich tot vraagtekens. Gelukkig worden die snel opgemerkt door de verloskundige. Zij verschaft ons een mondelinge overdracht waardoor de babywolk die er leek te hangen voor mij verandert in een onweerswolk. Een relaas van moeilijke relaties, drugs, dakloos, werkeloos en psychiatrie bereiken mij. En nu? Nu is de bevalling niet helemaal goed gegaan en daarom is vervoer naar het ziekenhuis gewenst.

Ik kijk naar de baby. Klein, lief en schattig.
Hartveroverend. Ik maak een snelle inschatting, maar zie wel dat mijn binnenzak te klein is. Meenemen naar huis, zegt mijn gevoel. Dat is geen optie, zegt mijn verstand. Mijn vrouw zal me aan zien komen vanavond laat met een baby in mijn rugzak. Dat wordt een hoop uitleggen. Toch maar niet doen?

We pakken moeder en kind warm in en vertrekken. Onderweg informeer ik bij de moeder naar de babynaam. Baby blijkt vernoemd naar een wereldberoemde filmster. Nou ja, wereldberoemd. Ik maak moeder duidelijk dat ik er nog nooit van gehoord heb. Een blik van verbazing - of was het medelijden? - is mijn deel. Niet veel later arriveren we. ‘Aankomst bestemming’ in ons vakjargon. Baby en moeder worden hartelijk welkom geheten. Mijn collega en ik gaan bijna vertrekken. Het verhaal is bijna voorbij. Maar onze verbazing nog lang niet.

En jij na dit verhaal? Hoe is het met jou? Voel je gezegend als je door Gods voorzienigheid geboren werd uit ouders zonder verslaving. Met huis. Met huwelijk. Met werk. Met... Uit ouders die niet direct de behoefte voelden om je te vernoemen naar een filmster. Zo’n huis - jouw thuis? - waar jij misschien niet altijd de waarde van inziet is een zegen, joh. Realiseer je dat veel jongeren - ook uit jouw gemeente? - dit niet hebben. Daarom: wees dankbaar! Ook als je weleens zucht: pfffff...

En de baby? Je raadt het nooit! Die heb ik uiteindelijk tóch meegenomen! Daarover de volgende keer meer...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen