Tweemens

Wat me aansprak, was een preek die de bekende dominee J.C. Philpot precies 150 jaar geleden hield in de Gower Street Chapel in Londen. Gewoon, omdat het zo herkenbaar is… Misschien heb jij dat ook wel. Dat het Woord van God je heeft geraakt. Dat Wet en Evangelie betekenis hebben gekregen. Maar dat dat van binnen tegelijk ook zo’n verwarring kan geven.
De preek van Philpot gaat over Efeze 4 vers 22 tot en met 24. De apostel Paulus roept daar de christenen in Efeze op om hun oude mens af te leggen en de nieuwe mens aan te doen. Door het werk van de genade in hun harten zijn ze ‘twee-mensen’ geworden. Het oude leven heeft de doodsteek gekregen, een nieuw leven is in hen geboren.
En toch… tweemens! Philpot vergelijkt het met een huis waarin een “ruzieachtige, luidruchtige, twistzieke heer des huizes” leeft bij een “rustige, vreedzame, beminnelijke, onderdanige vrouw”. ‘Meneer’ vaart uit, raast, tiert en vloekt. De ‘vrouw’ probeert hem te verdragen en te verzachten, bedaard, vreedzaam en bescheiden als ze is.
“Moet u zich dan verbazen over het huis dat u in u omdraagt”, vraagt Philpot in de preek, “als u hierin twee zulke verschillende medebewoners hebt? Moet het u dan verbazen dat uw huis soms zo’n toneel van verwarring is, dat u nauwelijks de bedaarde woorden hoort van de bescheiden kamerbewoner…?”
Zo kan het dus gaan in de bekering. Maar dan is er wel iets te doen. Niet op een wettische manier, alsof de mens zelf ook nog iets aan zijn zaligheid zou kunnen of moeten toedoen. Toch komt de apostel Paulus met een voorschrift. Een evangelievoorschrift, noemt Philpot het. De oude mens moet als een vuil kleed worden afgelegd; de nieuwe mens als “schone en knappe kleding” worden aangedaan.
Heel praktisch betekent dit dat ieder die in Christus gelooft de oude mens keer op keer (en ook steeds meer) de wacht moet aanzeggen. Hij is in je huis aanwezig, maar je stuurt hem van tafel en verbant hem naar de kelder. Je luistert heel bewust niet naar die tierende plaaggeest, maar let goed op wat die bedaarde, ootmoedige vrouw wil.
“Wat een genade zou het voor ons zijn om, als wij ons in de wereld begeven, altijd bezig zijn de nieuwe mens aan te doen”, zegt Philpot. “Om niet zonder hem van huis te gaan, zoals wij niet van huis gaan zonder jas. Wat zou hij waken over uw wandel! Wat zou hij u afhouden van lichtvaardigheid en u waakzaam maken over ieder woord. Dan zou u niet ieder ijdel gesprek afluisteren in de bus, in de trein, in de winkel en op straat…”
Dat laatste zinnetje heb ik er bewust even bijgenomen. Philpot leefde in een tijd dat ze ook i n Londen van ‘social media’ nog nooit hadden gehoord. En toch… verrassend actueel deze preek, dit zinnetje, ook voor je omgang met smartphone, facebook, WhatsApp en… de Bijbel?!
Ben je nog géén tweemens? Zoek het te worden bij Hem die nieuwe schepselen maakt! Ken je er iets van en kan het je verwarren? Volg dan biddend het evangelievoorschrift van Paulus. Denk dan ook eens na over de stelling die ds. Philpot aan het einde van zijn preek meegeeft ter bemoediging: “Godsvrucht is haar eigen beloning”.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen