Treinreis

Misschien reis je weleens met de trein. Voor je studie, werk of een dagje uit. Prima vervoermiddel. Maar je moet wel op tijd zijn. Als de conducteur fluit, gaan de deuren dicht en vertrekt de trein. Ben je te laat? Dan blijf je achter. Misschien trok je nog wel een sprintje om de trein te halen. Flink balen als de deuren net voor je neus dicht gaan. Maar te laat is te laat.

Als je weet dat het erom spant of je de trein zult halen, maak je soms een afweging. Althans, ik wel. Zal ik gaan rennen of de trein maar laten gaan? Daarbij kan laksheid om de hoek kijken: ach, ik zie vanzelf wel of ik ‘m haal. Of meer een berekening: ik kan me wel inspannen, maar je zult zien dat ik het toch niet red. In dat geval is het trouwens extra zuur als je er achter komt dat als je wél een stap harder had gelopen, je de trein toch had gehaald.

Een tijd terug dwaalden m’n gedachten wat af toen ik op een station liep. Die trein heeft een bestemming. Die deuren zijn bepalend: je gaat mee of je blijft achter. En: dicht is dicht. In de Bijbel komt dat beeld ook voor, als beeld van de eeuwigheid. Bijvoorbeeld bij de ark van Noach. Er is een geopende deur. Dat geeft de mogelijkheid om binnen te gaan. Misschien ga je daar wel laks mee om: ach, ik zie wel of ik er kom. Of je gaat rekenen: het heeft geen zin om me in te spannen, want als ik niet uitverkoren ben…

Laat het niet zo zijn dat je achterblijft (Hebr. 4:1)! Vreselijk als je te laat bent. Wees niet laks. Ga ook niet rekenen. Er staat jou en mij maar één ding te doen: Strijd om in te gaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen