Luchtkasteel

Ik heb een dagdienst. De koffie is net op als de pieper gaat. Een B-rit. Geen spoed. Bij deze ritten gaat het vooral om zorg en aandacht. Geen medisch-technische hoogstandjes. Een mooi onderdeel van ons vak! We halen de patiënt op in een ziekenhuis. Aan ons de dankbare taak om deze man thuis te brengen. Wat we onderweg besproken hebben, weet ik niet meer. Wel het moment dat we arriveerden bij het thuisadres. Prachtig landelijk gelegen. Een oprijlaan zo lang dat je hem niet wilt vegen. De tuin is een park waar een hovenier z’n werkweek mee kan vullen. En dan het huis zelf... meer kasteeltje dan huis! Hier droom je als kind dus van... en veel grote mensen ook.

De ambulance gaat open. Voorzichtig komt de brancard naar buiten. Als de brancardwielen geland zijn, rijden we richting voordeur. Nou ja, deur. Dat is wel een beetje al te eenvoudige benaming voor een met “chique-groot-houtsnijwerk- versierde” toegangsmogelijkheid. Via een keurige opstap en glimmende stoep komen we binnen. Weelde alom. We manoeuvreren de brancard door een gang met ruim voldoende ruimte voor onze draaicirkel. Dat is weleens anders. Komt trouwens goed uit hier! Ik zou met de brancardranden niet graag m’n eigen ‘handtekening’ zetten in de houten wandbekleding. Hoe het erbinnen verder uitzag? Dat kun je zelf wel ongeveer bedenken. Denk maar aan die luchtkastelen die je vroeger bouwde.

Uiteindelijk komt meneer weer in zijn eigen bed te liggen. We maken het hem extra comfortabel met een stapel kussens. En wij? Wij vertrekken weer. Met brancard. Zonder patiënt. Veel indrukken rijker. Op de terugweg raak in gesprek met mijn collega. Waarover? Over deze man die omringd is door pracht en praal. Maar… ongeneeslijk ziek.
Ik denk aan Naäman. Een groot man. Van hoog aanzien. Een strijdbaar held. Ongetwijfeld omringd met pracht en praal. Doch… melaats. Ervaringen - in je gezin, studie, stage of beroep - zijn vaak als heel praktische Bijbelverklaringen. Wel opletten dus in je leven!

Wat als je luchtkasteel van vroeger een écht kasteeltje - hoe dat er dan ook uitziet - is geworden? Dan heb je alle reden tot dankbaarheid! Maar wat als je dan ongeneeslijk ziek bent? Is je kasteeltje dan eigenlijk niet ook een luchtkasteel? Psalm 39 komt in mij op: En niemand is verzekerd, wie eens al die goederen naar zich nemen zal…

Waar hoop jij op? Luchtkastelen verdwijnen. Ruïnes blijven misschien over. Alle rijkdom gaat voorbij. Zo niet het gebouw waar Paulus naar uitzag! Want wij weten, dat, zo ons aardse huis dezes tabernakels gebroken wordt, wij een gebouw van God hebben, een huis niet met handen gemaakt, maar eeuwig in de hemelen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen