VOORBEREID OP VERDRUKKING

“Bijna tachtig procent van de mensen in India is hindoe en nog geen twee procent is christen. Een ontwikkeling die je nu ziet is dat het hindoeïsme gecombineerd wordt met nationalisme. Het wordt een staatsgodsdienst. Dat is heel gevaarlijk. Wat gebeurt er als je christen bent? Je krijgt twee keuzes: of je bekeert je tot het hindoeïsme, of je moet verdwijnen.
Je zult begrijpen dat christelijke jongeren in een land als India het niet zo makkelijk hebben. Als je ervoor uitkomt dat je christen bent, kun je zeker problemen verwachten. Er zijn jongeren op school die niet meer met je om willen gaan, je wordt uit de vriendengroep gezet. Het gebeurt regelmatig dat leraren christelijke jongeren een lager cijfer geven. Kortom: allerlei problemen waardoor je alleen komt te staan. Wat hebben deze jongeren onze steun nodig!
Als je in gesprek gaat met deze jongeren over de moeilijkheden die ze ervaren valt het mij op dat ze daar open over vertellen. Jongeren geven aan dat ze op verdrukking voorbereid zijn. Thuis aan tafel gaat het over ‘smaadheid lijden om Christus’ wil’. In de kerk komt het in de preek aan de orde en op de vereniging en zondagsschool wordt erover gesproken. Ze lezen samen in de Bijbel de teksten die over vervolging gaan. Zo, en ook door de praktijk, worden ze voortdurend stilgezet bij de verdrukking die gaande is in India. Ze zijn zich ervan bewust dat deze over kan gaan in vervolging. In die zin zijn ze tot voorbeeld voor ons.
Wel vragen de gemeenten in India om toerusting om standvastig te kunnen zijn. Opleiding en boeken voor de voorgangers en jeugdwerkers, boeken voor de jongeren zelf. Dat willen we graag door middel van deze actie mogelijk maken. We willen graag boeken over de uitleg van de Bijbel en de geloofsleer gaan vertalen in de lokale talen en gaan uitgeven. Waar ook behoefte aan is, is praktische toerusting van jeugdwerkers en zondagsschoolleiders waarbij ze onderwijs, toerusting en instructie krijgen over de manier waarop ze kinderen en jongeren Gods Woord mee kunnen geven.
Waar ik naar uitzie? Ik hoop dat Geloofwaardig onderwijs veel gaat betekenen voor de jongeren en kerkelijke gemeente in India. Geld voor boeken, voor trainingen, zondagsschool, jeugdwerk en toerusting. Maar ik zie vooral uit naar groei van de kerk daar. Dat de Heere ook daar jongeren bekeerd. Dat ze de Heere mogen gaan volgen wat de gevolgen ook mogen zijn en de kracht van het geloof openbaar komt. Zo mogen ze ook ons tot voorbeeld zijn.
Maar dat is niet het enige. Ik hoop dat iedereen via de verhalen uit India ook meer gaat beseffen wat het betekent om in vrijheid naar de kerk en naar de jeugdvereniging te kunnengaan. Probeer je eens in te denken: Wat als er in Nederland vervolging komt. Hoe kan ik mij daarop voorbereiden? En heb je dan op de Rots gebouwd zodat je huis vast blijft staan?”

Henriëtte de Jong

ACTIEPRIKKEL

Vriendelijke woorden zijn soms kort maar hun echo sterft nooit uit.
God heeft me niet geroepen om succesvol te zijn. Hij heeft me geroepen om getrouw te zijn.

Agnes Gonxha Bojaxhiu, Calcutta (India)

Persoonlijk

“Je Bijbel of je smartphone?” Vind jij dat een flauwe vraag? Mijn naam is Rasmi en ik ben 17 jaar, heb de middelbare school afgerond en ben hier juf op de zondagschool. Hier in India lopen wij echt niet achter. Echt iedereen, van klein tot groot, heeft hier een mobiele telefoon.
Ik zie dat rondom mij. Sommigen zitten dag en nacht met hun telefoon te chatten en hun tijd te verdoen. Heel veel jongeren zijn verslaafd aan hun smartphones en Bijbellezen, of andere goede dingen doen ze niet meer. Ik vraag me dan af: als je zo als christen leeft, wat laat je dan zien aan hindoestaanse jongeren?
Op school behandelen ze ons als christenen anders. Ze willen niet veel met ons omgaan en zeggen: “Zij zijn christenen. Waarom zouden we met hen optrekken?” Leraren vinden het jammer van hun tijd om ons les te geven. Als we vragen hebben of iets niet begrijpen zeggen ze: “Kom na de les maar even. Maar dan zijn ze ineens verdwenen omdat ze ons niets willen uitleggen.” Ja, ik voel me soms echt uitgesloten als leeftijdsgenoten ons laten voelen dat we christen zijn en dat ze daarom niet met ons willen praten en vrienden met ons willen worden. Ze zijn vaak onverschillig naar ons toe. Soms ook hebben ze kritiek op ons. Ze zeggen: “Wat doen jullie eigenlijk hier op school. Waarom studeren jullie hier…?” Eigenlijk zeggen ze: “Wij hebben het recht om hier te leren, maar jullie niet.”

Heb je als christelijke jongere in Nederland daar ook mee te maken? Ik wil je dan graag een advies geven: ‘Volg de Heere. Hij is de enige ware en grote God.”
Wordt niet moedeloos en ga niet het negatieve gedrag vertonen waarvan je beschuldigd wordt. Als iemand je vraagt waarom je christen bent, vertel dan open en eerlijk dat je dat inderdaad bent en dat je gelooft in de enige ware God en laat met je leven zien dat je andere dingen belangrijk vindt. Laat je leven zo zijn dat andere jongeren vragen gaan stellen.

Rasmi

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen