Onderwijs sleutel die de deur naar een goede toekomst kan openen

“Eén van de doelen is de ontmoeting met mensen. Ik wil verhalen horen en aan anderen doorgeven. Als je daar als moslim christen wordt, krijg je het echt heel moeilijk. Ik heb een vrouw ontmoet die als tiener nieuwsgierig is geworden naar het christendom. Ze werd gedwongen om met een islamitische man te trouwen. Ze is ontsnapt, getrouwd met een christen en gevlucht. Ze zei: ‘Wat ik moeilijk vind, is dat mijn kinderen geen familie hebben. Mijn eigen familie achtervolgt me en de familie van mijn man houden ze in de gaten, zodat zij geen contact met ons kunnen hebben. Maar we worden bemoedigd door christenen hier en in het buitenland. Zij zijn onze familie. Ik lees elke ochtend uit Matthéüs 5:3. Zalig zijn de armen van geest; want hunner is het Koninkrijk der hemelen.’ Dit raakt me. Ze hebben weinig geld, en leven bij de woorden van de Heere Jezus dat Zijn Koninkrijk niet van deze wereld is. Op zo’n moment kun je niets anders doen dan bidden. Samen bidden is ook voor hen bemoedigend.”
“In Pakistan wonen en werken veel mensen met gezinnen bij de steenfabrieken. Ze leven in armoedige omstandigheden. Vaak hebben ze grote schulden. Van het salaris dat ze krijgen, wordt een deel ingehouden om de schuld af te lossen. Doordat ze soms ook schulden moeten maken, is er nauwelijks vooruitzicht dat ze die ooit helemaal af kunnen betalen. Echt uitzichtloos.
Veel christenen daar kunnen niet lezen en schrijven. Vaak hebben ze wel een Bijbel. Wat ze weten, weten ze van de kerk, de dominee of van hun ouders. Praktische hulp is dan nodig, maar zonder Gods Woord schiet je je doel voorbij.
Een vader zei: ‘Zelf kan ik niet lezen en schrijven, maar ik wil heel graag dat mijn kinderen de Bijbel leren lezen. Alleen dan kunnen ze het verschil tussen goed en kwaad onderscheiden. Zonder onderwijs blijven we in de cirkel van armoede en kunnen mijn kinderen geen baan krijgen waarmee ze hun familie kunnen onderhouden. Onderwijs is de sleutel, die de deur naar een goede toekomst kan openen!’
Een andere probleem is schoon drinkwater. Door de leerbewerkingsindustrie is het drinkwater vervuild. Daardoor zijn er families waarvan kinderen met zware lichamelijke handicaps geboren zijn. Omdat er nauwelijks werk is, blijven mensen daar wonen en blijft de kans op ziekte door vervuild water groot.“
“Toen ik terug was in Nederland heb ik bij kinderclubs hierover verteld. Uit de Bijbel heb ik Handelingen 8 gelezen over de Moorman. Verstaat gij ook hetgeen gij leest? Hij gelooft, wordt gedoopt en reist weg met blijdschap. Dat is confronterend. Wij weten zoveel van de Bijbel, maar geloven we het ook? De vraag die ik ook mee wil geven is: Hoe ga jij er mee om dat je christen bent? Al het Bijbels onderwijs dat je krijgt, is niet voor niks. Het is een schat die je hebt. Wat doe je daar mee?

A.B. in actie!

Eén been op de grond, één op de step. Eén, twee stappen en ja de loopband doet het. Rechtop staan, handen aan het stuur en gewoon rustig gaan lopen. Ja, zo werkt het met een loopstep.
Vrijdag 1 december was het dan eindelijk zo ver. Maanden toegewerkt naar deze dag om de Jeugdwerkactie echt het land in te brengen. En dat hebben we zeker gedaan. In Apeldoorn werden we hartelijk ontvangen door de koster met zijn vrouw en wat leidinggevenden. Een goede start met een kopje koffie. Na wat proberen ben ik met team A gestart. Gestart en na honderd meter gestrand, omdat een van de loopbanden niet draaide. Gauw een nieuwe step en weer op weg. Tijd inhalen? Ik heb mijn beste beentje voorgezet, maar de loopstep gaat daardoor geen kilometer per uur harder. Dus gewoon doorgaan, relaxen en genieten van de aandacht. Auto’s die langsrijden, je ziet een telefoon achter het raampje en je weet dat je op de foto of op de film gezet wordt. Twee oude mensen die stil staan en je glimlachend nakijken. Jongeren die giechelend op de fiets je (uit)lachen.
Dan is het tijd om te wisselen. Team B is aan de beurt. Na een uur flink steppen wil een stuk chocoladeletter er wel in. We zwaaien team B uit en rijden ondertussen met het busje naar het startpunt voor de nieuwe etappe. Elke keer een uur ‘op’ en een uur ‘af’. Prachtige routes over de Veluwe, met de zon die zelfs even tevoorschijn komt. Een stop bij een kerk waar we koffie of warme chocolademelk krijgen, waar geluncht wordt of een dringend bezoek aan een toilet. Langzamerhand wordt het donkerder en kouder. Blij met handschoenen, maar mijn handen zijn versteend. Gelukkig heb ik collega’s die wat beter voorbereid zijn op de kou.
Het duurde even, maar uiteindelijk zijn we aangekomen in Berkenwoude, onze eindbestemming. Vlaggetjes, toeters en enthousiaste jongeren die ons verwelkomen. En dan na een loodzware dag nog een laatste huzarenstukje: een groep tieners en hun ouders enthousiast maken voor de actie! Mooi om te merken hoe de boodschap overkomt. Drukke tieners die heel stil worden als ze realiseren hoe anders het is om als christen op te groeien in Nigeria, India of Pakistan en hoe uniek Bijbels onderwijs is.
Voor mij was het een bijzondere dag. Een dag waarin ik genoten heb van de natuur, van collega’s, van kosters en van andere enthousiastelingen. Ik hoop dat de boodschap overgekomen is en dat we in de gemeenten mogen zien dat deze actie het waard is om mee te doen.

Gezegde in het Urdu:

“Andha ka jaane basant ki bahar”

Betekenis:
Hoe kan een blinde de schoonheid van de Basanst kennen?

Gebruik:
Er zijn dingen die jij je niet voor kunt stellen.

Uitleg:
De Basanst is een traditie waarin op een paar vaste dagen in februari vliegers opgelaten worden. Denk aan het boek De vliegeraar van Khaled Hosseini.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen